Σε περίπτωση που οι 24 δίσκοι του πρώτου post για τον Οκτώβριο δεν έφτασαν, ο Λεωνίδας Παπαδόδημας γράφει για ακόμα 24. Το εντυπωσιακό όμως είναι το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς έχουν πάρει βαθμολογία από 80 και πάνω, με τους Korn, Opeth, Planet Of Zeus και Borknagar να είναι πιο ψηλά. Και να δείχνουν την ποικιλία των δίσκων που άκουσε τον προηγούμενο μήνα. Anyway, στα ενδότερα…
Michael Schenker Fest – Revelation (Germany) – 60,5
Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι ενδεικτικός για το ότι τα «μεγάλα» line ups δεν εγγυόνται την καλή ποιότητα. Οι συνθέσεις, αν και συμπαθητικές, είναι καπως χλιαρές και άνευρες. Εξαίρεση αποτελεί η τριάδα των Under A Blood Red Sky, Silent Again και Sleeping With The Light On. Εκεί ναι, άκουσα κάτι αντάξιο των ονομάτων που απαρτίζουν το συγκρότημα και σε κιθαριστικό και σε φωνητικό επίπεδο. Από εκεί και πέρα όμως ο δίσκος δεν «αποκαλύπτει» κάτι το ιδιαίτερο.
Killswitch Engage – Atonement (USA) – 83,5
Τυπικός; Αναγνωρίσιμος; Προβλέψιμος; Οι απαντήσεις είναι ναι, ναι και ναι. Όμως, ο δίσκος είναι τόσο καλός και σε κρατάει τόσο πολύ σε εγρήγορση που σε κάνει να τα ξεχνάς αυτά. Riffs που θα ζήλευαν πολλές thrash και death μπάντες, φοβερό groove, φωνητικά για metalcore σεμινάριο, έντονη συναισθηματική φόρτιση στους στίχους και άψογη απόδοση από όλο το συγκρότημα. Κι αν το ντουέτο Leach/Jones στο The Signal Fire δεν σε έπεισε, μιας και έχει ξαναγίνει, πάρε και έναν (σχεδόν αγνώριστο έτσι που ουρλιάζει) Chuck Billy στο The Crownless King. Θες κάτι παραπάνω; Εγώ προσωπικά όχι.
Opeth – In Cauda Venenum (Sweden) – 97,5
Ο δίσκος είναι ερμηνευτικά και εκτελεστικά αψεγάδιαστος στο 100%. Συνθετικά δε, είναι η πιο ολοκληρωμένη και μεστή δουλειά του Akerfeldt από τότε που το γύρισε στο full progressive metal/rock. Μελωδικός, ατμοσφαιρικός και συνάμα τέρμα τεχνικός. Η ιδέα της διπλής έκδοσης με τους στίχους στα αγγλικά και τα σουηδικά είναι πανέξυπνη. Ενώ άκουγα στην ουσία τα ίδια τραγούδια, η διαφορά της γλώσσας δίνει μια τελείως άλλη διάσταση στις συνθέσεις και ένιωσα ότι άκουγα δύο διαφορετικά albums. Πραγματικά απίστευτος δίσκος.
Planet Of Zeus – Faith In Physics (Greece) – 95,5
Στον προηγούμενο δίσκο παρουσίασαν λίγο άτσαλα την διάθεση τους να εμπλουτίσουν και να εξελίξουν τον ήχο τους. Εδώ όμως βάζουν τα πράγματα στη θέση τους ισορροπώντας τέλεια μεταξύ του «παλιού» και του «νέου» εαυτού τους. Με τραγούδια όπως το Gasoline και το Let Them Burn θα ικανοποιήσουν τους «Macho Libre και ξερό ψωμί». Ταυτόχρονα όμως, με κομμάτια όπως το All These Happy People και το Your Song που ξεφεύγουν αρκετά από τον παραδοσιακό southern/stoner ήχο τους, αποδεικνύουν πως είναι ένα hard rock συγκρότημα με πολλές δυνατότητες και κυρίως με μάτια και μυαλό ανοιχτά. Όσο για την απόδοση τους στο εκτελεστικό κομμάτι, ούτε λόγος καθώς αποδίδουν όλοι στο 101% των δυνατοτήτων τους. Οφείλω να ομολογήσω βέβαια ότι αυτός που κλέβει την παράσταση είναι ο Σεραφείμ, ο οποίος κάνει πραγματικό πάρτι πίσω από τα τύμπανα. Αναμφίβολα ο πιο ώριμος και ολοκληρωμένος δίσκος στην μέχρι τώρα καριέρα τους.
Ghost – Seven Inches Of Satanic Panic (Sweden) – 32
Αυτή η κυκλοφορία με άφησε παγερά αδιάφορο. Κατά πρώτον γιατί ο μόνος σκοπός αυτού του single (γιατί με δύο τραγούδια EP δεν είναι που να χτυπιέστε), είναι να κρατήσει το κοινό «ζεστό» μέχρι να κυκλοφορήσει το επόμενο album. Ανούσιο κατά τη γνώμη μου γιατί το hype γύρω από το όνομα των Ghost είναι έτσι κι αλλιώς έντονο. Κατά δεύτερον, γιατί μουσικά δεν απέχει σχεδόν καθόλου από το κατά τ’ άλλα συμπαθέστατο Prequelle. Για την ακρίβεια, το βασικό riff του Kiss The Go-Goat μου θύμισε πολύ το Dance Macabre. Οπότε έχουμε να κάνουμε με ένα φτηνό κόλπο του marketing και τίποτε άλλο.
Borknagar – True North (Norway) – 96
Κάθε album τους είναι μια ξεχωριστή εμπειρία και το True North δεν εποτελεί εξαίρεση, παρά τις αρχικές μου ανησυχίες λόγω της απώλειας των Vintersorg, Ryland και Kolstad. Το ανανεωμένο line up τα καταφέρνει παραπάνω από καλά, παραδίδοντας έναν ακόμα υπέροχο δίσκο. Έκατσα να τον ακούσω και πραγματικά δεν κατάλαβα για πότε τον άκουσα τρεις φορές κολλητά. Progressive, folk και black metal σε απόλυτη ισορροπία, με έναν Brun να κάνει φοβερή δουλειά στις κιθάρες και έναν Vortex να ελίσσεται μεταξύ harsh και καθαρών φωνητικών σαν να είναι το πλέον φυσικό πράγμα στον κόσμο. Η δε παραγωγή του Bogren είναι απλά φανταστική.
Goatess – Blood And Wine (Sweden) – 67
Tίμιο stoner/doom, με συμπαγές riffing, μπόλικο fuzz, παχιές groove-άτες μπασογραμμές και γεμάτα mid range φωνητικά. Κάπου κάπου η μπάντα παίζει και με μερικά ψυχεδελικά γυρίσματα, έτσι για την ποικιλία. Το σύνολο είναι αρκετά δεμένο, συνθετικά όμως δεν προσφέρει κάτι το φοβερό και τρομερό, και τα πιο μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια ψιλοκουράζουν από ένα σημείο και μετά. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για μια αρκετά ενδιαφέρουσα δουλειά.
Necronautical – Apotheosis (UK) – 92,5
Η παραγωγή του δίσκου μου έκανε την μεγαλυτερη εντυπωση. Κρυστάλλινη, αλλά και με χαρακτήρα. Σχεδόν τέλεια, αν δεν υπήρχαν δύο μικρά ελαττωματάκια στα φωνητικά και στα drums, συκεκριμένα στο hi-hat. Στα μεν φωνητικά έχει μπει υπερβολικό βάθος και ακούγονται λίγο χαοτικά. Στο δε hi-hat, οι «ουρές» δεν έχουν κοπεί σωστά στη μίξη με αποτέλεσμα να βγαίνει ένας λίγο μπερδεμένος ήχος. Απο εκεί και πέρα στο καθαρά μουσικό κομμάτι, απλά θα πω ότι το συγκεκριμένο album είναι ενδεικτικό του πώς πρέπει να είναι το black metal σήμερα. Έξυπνες και γεμάτες συνθέσεις, που τηρούν ίσες αποστάσεις από το symphonic και το παραδοσιακό black, με ωραίες εναλλαγές γρήγορων και αργών ρυθμών, φοβερή ατμόσφαιρα, εκπληκτικό guitar work με άφθονα leads και solos και πολυποίκιλα φωνητικά.
Blood Red Throne – Fit To Kill (Norway) – 78
Old school death metal, παντρεμένο με λίγο thrash, φτιαγμένο (όπως λέει και ο τίτλος) για να σκοτώσει. Ένας ορυμαγδός από riffs και solos, παρέα με τεχνικότατο μανιασμένο drumming και βαθιά brutal φωνητικά που συνδυάζονται περιστασιακά με τρομακτικά shrieks. Οι εναλλαγές στους ρυθμούς και τις ταχύτητες γίνονται με αριστουργηματικό τρόπο, με τα breakdowns και τις «εκρήξεις» να είναι τοποθετημένα εκεί ακριβώς που χρειάζονται. Μουσικά δεν μου πρόσφερε κάτι που δεν το είχα ξανακούσει, παρόλα αυτά όμως ο δίσκος είναι αξιοπρεπέστατος.
Exhorder – Mourn The Southern Skies (USA) – 54,5
Έχει κάποιες καλές στιγμές, δεν μπορώ να πω. Aυτές βρίσκονται στο πολύ groove του Yesterday’s Bones, στην old school thrash ορμή του Ripping Flesh και στον sludge/southern αέρα του ομότιτλου (τιμή και δόξα στους Down). Από εκεί και πέρα όμως ο το συγκρότημα αναλώνεται σε μέτριες συνθέσεις που μαϊμουδίζουν το thrash των Testament και των Exodus και το groove των Pantera. Σε γενικές γραμμές το album δεν είναι κακό. Απλά δεν έχει χαρακτήρα. Εν τέλει το ότι το συγκρότημα είχε εξαφανιστεί για 27 χρόνια, βγάζει νόημα.
Nightfell – A Sanity Deranged (USA) – 88,5
Ο δίσκος είναι βουτηγμένος στη μαυρίλα, την καταχνιά και την απελπισία. Οι ρυθμοί στην πλειοψηφία καινούνται σε αργές και μεσαίες ταχύτητες. Βασίζονται κυρίως στις βαριές και μακρόσυρτες κιθάρες, οι οποίες δίνουν στο σύνολο μια doom υφή και κάνοντας το ήδη ζοφερό black/death σκηνικό, ακόμα πιο απόκοσμο. Ακόμα και όταν ανεβαίνουν λιγο οι ταχύτητες, το tremolo picking στο οποίο επιδίδονται είναι αρκετά αργό. Τα drums ακολουθούν και αυτά την ίδια φιλοσοφία. Ουσιώδη χωρίς να είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα, με αρκετές δίκασες και κάποια περιστασιακά breaks και drum rolls. Έτυχε να τον ακούσω πρωί και μου κατέστρεψε την ψυχολογία για την υπόλοιπη μέρα. Για αυτό τον μίσησα. Από την άλλη όμως τον απόλαυσα γιατί είναι ένας από τους πιο σκοτεινούς δίσκους που έχω ακούσει φέτος.
High Command – Beyond The Wall of Desolation (USA) – 65
Μπορεί η πλήρης περιγραφή να λέει thrash/crossover/hardcore punk, αλλά μη γελιέστε. Καθαρό, παλαιάς κοπής αμερικάνικο thrash παίζουν τα παιδιά. Τα άλλα δύο στοιχεία αχνοφαίνονται, κυρίως στα φωνητικά. Ηχητικά μου θύμισε Slayer του Hell Awaits. Ατμοσφαιρικό και σκοτεινό, χωρίς όμως το αντίστοιχο evilness στους στίχους. Αρκετά αξιόλογο album, με ταιριαστή για το είδος παραγωγή. Δεν συντάραξε τον κόσμο μου, αλλά πέρασα καλά ακούγοντας το.
Korn – The Nothing (USA) – 100
Για χρόνια ανέβαλα να ασχοληθώ με τους Korn. Όταν όμως ασχολήθηκα, κόλλησα και μετάνιωσα που δεν το έκανα πιο πριν. Γιατί η μουσική τους είναι τέρμα εθιστική, όπως εθιστικός είναι και ο συγκεκριμένος δίσκος. Μακράν ο καλύτερος τους εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια. Πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω σε αυτό το album. Την δεινότητα του Davis να μεταμορφώνει τα προσωπικά του βιώματα σε στίχους; Τις απόλυτα εναρμονισμένες με αυτούς συνθέσεις; Ή την εκπληκτική παραγωγή που με έκανε να θέλω να βάλω την ένταση στο τέρμα; Εν τέλει τίποτα από αυτά δεν μπορεί να απομονωθεί. Ο δίσκος είναι φανταστικός και αψεγάδιαστος στο σύνολο του.
Crypt Sermon – The Ruins Of Fading Light – 91,5
Η εξέλιξη τους είναι τεράστια σε σχέση με το Out Of The Garden και αποτυπώνεται σε κάθε νότα, σε κάθε χτύπημα στα drums, σε κάθε στίχο. Κιθαριστικά, τα riffs τους είναι μεγαλειώδη συνδυάζοντας τέλεια το πομπώδες επικό ύφος με το μακρόσυρτο και υποχθόνιο doom στοιχείο. Τα leads είναι απλά θαυμάσια, ενώ και τα ακουστικά μέρη είναι τέλεια τοποθετημένα. Το rhythm section είναι ογκώδες και επιβλητικό και σε σφυροκοπάει χωρίς έλεος. Αλλά η μεγαλύτερη εξέλιξη θεωρώ ότι έχει γίνει στον τομέα των φωνητικών. Χωρίς να έχει την τρομερή έκταση φωνής, ο Wilson βγάζει ένα απίστευτο πάθος και θεατρικότητα και οι ερμηνείες του αγγίζουν την τελειότητα. Από το ντεμπούτο τους είχαν χαρακτηριστεί ως το next best thing στο επικό doom metal μετά τους Candlemass και τους Solitude Aeturnus. Τέσσερα χρόνια μετά επιβεβαιώνουν και με το παραπάνω αυτό το χαρακτηρισμό.
Ereb Altor – Järtecken (Sweden) – 75,5
Συνταγή που κερδίζει, δεν αλλάζει. Ακροβασίες μεταξύ viking και καθαρού black metal. Στίχοι με θέματα από την Νορδικη μυθολογία, τραγουδισμένοι πότε στα σουηδικά και πότε στα αγγλικά. Bathory-κές φωνητικές γραμμές στα καθαρά που θα τις ζήλευε ακόμα και ίδιος ο Quorthon, παρέα με άψογα black φωνητικά. Γεμάτες και ογκώδεις ενορχηστρώσεις. Ατμόσφαιρα επική όσο και σκοτεινή. Όλα μια χαρά. Και ενώ και η μίξη είναι σωστή, η ένταση του τελικού αποτελέσματος είναι χαμηλά. Γιατί ρε παιδιά;
Sempiternal Dusk – Cenotaph Of Defectuous Creation (USA) – 68,5
Τους λες και «αδέρφια» των Nightfell, μιας και μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία. Και κατά πρώτον τον ίδιο drummer/τραγουδιστή. Πέραν αυτού όμως, και οι δίσκοι τους είναι περίπου ίδιοι. Ίδιο στυλ death metal, πανομοιότυπο στήσιμο των συνθέσεων, η ίδια μαυρισμένη ατμόσφαιρα. Ακόμα και οι συνολικές διάρκειες των δίσκων είναι ίδιες. Το μόνο που αλλάζει εδώ είναι οι αισθητά πιο ανεβασμένες ταχύτητες, κάνοντας το σκηνικό λίγο λιγότερο ασφυκτικό και καταθληπτικό. Καλός δίσκος, δεν λέω, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς τον λόγο της ύπαρξης του.
Mortem – Ravnsvart (Norway) – 73
Παραδοσιακό νορβηγικό black metal από τους μάστορες του είδους Sverd και Hellhammer, που νοστάλγησαν την εποχή πριν τους Arcturus. Όλα τα πατροπαράδοτα στοιχεία του είδους είναι εκεί. Τα εκκωφαντικά blastbeats, τα σιδηροδρομικά riffs, τα ανατριχιαστικά shrieks, οι symphonic «πλάτες» από τα πλήκτρα, η σκοτεινή και παγωμένη ατμόσφαιρα. Καθ’ όλα τυπικό album, που δεν κρύβει καμία απολύτως έκπληξη. Ευτυχώς η ‘90s νοσταλγία αρκέστηκε σε αυτά, αφήνοντας την σαπίλα των lo-fi παραγωγών απ’εξω, και ο δίσκος ακούγεται μια χαρά.
The Agonist – Orphans (Canada) – 79,5
Επιθετικό, τεχνικό, μα και ταυτόχρονα μελωδικό και groove-άτο album. Συνθετικά ακροβατεί μεταξύ του metalcore και του “a la Arch Enemy” melodic death metal, ρίχνοντας όμως και μερικές κλεφτές ματιές προς το hard rock (βλ. Mr. Cold και Dust To Dust). Αρκετά δύσκολος συνδυασμός που χρειάζεται μαεστρία ώστε να μην χαρακτηριστεί «αχταρμάς». Ευτυχώς η μπάντα την διαθέτει και με το παραπάνω. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάτι σαν highlight, αυτό θα ήταν τα φωνητικά. Η Psarakis πραγματικά λάμπει πίσω από το μικρόφωνο. Η απόδοση της είναι τέλεια τόσο στα καθαρά όσο και στα harsh σημεία. Όμως η δουλειά που έχει γίνει σε όλους τους τομείς είναι σπουδαία. Πολύ ενδιαφέρον album που αξίζει το χρόνο που θα του δώσεις.
Monolord – No Comfort (Sweden) – 52
Βαριά παραμορφωμένες κιθάρες, μακρόσυρτα riffs, χαμηλές ταχύτητες. Μέχρι εδώ όλα καλά, για stoner/doom πρόκειται άλλωστε. Το κακό με αυτό το δίσκο είναι ότι οι διάρκειες στα τρία από τα συνολικά έξι τραγούδια του είναι πολύ μεγάλες. Κάθε ένα από αυτά ακολουθεί ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται από την αρχή μέχρι το τέλος, με απειροελάχιστες έως ανύπαρκτες διαφοροποιήσεις. Επίσης, τα φωνητικά είναι πολύ πίσω στην μίξη και ακούγονται σαν να έρχονται από το διπλανό στούντιο. Εν τέλει, το αποτέλεσμα είναι ένα μπουκωμένο, μονότονο και βαρετό σύνολο που από ένα σημείο και μέτά κουράζει.
Netherbird – Into The Vast Uncharted (Sweden) – 65,5
Το symphonic black metal των Netherbird δεν διεκδικεί κανένα βραβείο πρωτοτυπίας. Για την ακρίβεια οι φωνητικές γραμμές μου θύμισαν κάτι από Dissection και τα drums αρκετά Amon Amarth. Σε γενικές γραμμές όμως ο δίσκος είναι καλοδουλεμένος, με όμορφα κιθαριστικά θέματα, σκοτεινή ατμόσφαιρα και προσεγμένη παραγωγή. Έτσι, παρότι δεν ξεφεύγει από τις πεπατημένες του είδους, αποτελεί ένα άκουσμα που δεν εντυπωσιάζει, αλλά δεν απογοητεύει κιόλας.
Coffins – Beyond The Circular Demise (Japan) – 88
Δεν είχα ιδέα για αυτούς. Κρίνοντας όμως απ΄το όνομα, την χώρα προέλευσης τους και τον τίτλο του δίσκου προετοιμαστηκα για κάτι βαρύ και «κακό», και δεν έπεσα έξω. Βορβορώδες doom/death, με βλάσφημους και ανίερους στίχους, τοξικές κιθάρες που σου δηλητηριάζουν την ψυχή και drums που σου σφυροκοπάνε το κεφάλι. Τα brutal φωνητικά είναι τόσο βαριά και βαθιά που σχεδόν δεν ξεχωρίζεις τις λέξεις. Η δε παραγωγή είναι τόσο μπουκωμένη, με την καλή έννοια, που κάνει το σκηνικό ακόμα πιο σκοτεινό και evil. Σκληρός και δύσκολος στην ακρόαση, αλλά εν τέλει ωραίος δίσκος.
Blacktop Mojo – Under The Sun (USA) – 89,5
Μακράν ένα από τα πιο αξιόλογα hard rock albums για φέτος. Οι κιθάρες βρίσκονται στο προσκήνιο, παραδίδοντας άφθονα δυναμικά riffs και πορωτικά solos. Το rhythm section με τις όμορφες μπασογραμμές και το uplifting drumming δίνει μια έξτρα groovy ώθηση στο όλο σύνολο. Και δίπλα τους ένας πολύ ταλαντούχος frontman να αποδίδει εξαιρετικά τους catchy στίχους των τραγουδιών. Διάχυτο στο δίσκο υπάρχει ένα ελαφρύ southern/blues άρωμα, που γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό στα πιο laid back κομμάτια όπως το It Won’t Last και το The Lashing (Ghost). Μουσικά ο δίσκος δεν πρωτοτυπεί. Είναι όμως καλοφτιαφμένος, με πανέμορφη και σωστή παραγωγή και τα τραγούδια βγάζουν μια τέτοια ενέργεια που είναι αδύνατο να μην κολλήσεις.
Blut Aus Nord – Hallucinogen (France) – 78,5
Ηχητικά το album απομακρύνεται απο το avant garde/industrial ύφος των προκατόχων του και κινείται σε πιο κλασικά atmospheric black metal μονοπάτια. Βέβαια, το συγκρότημα δεν θα μπορούσε να μην αφήσει το στίγμα του. Χρησιμοποιώντας έντονα πλήκτρα δημιουργεί μια ethereal/space ατμόσφαιρα που πλησιάζει το post. Παράλληλα, τα περισσότερα shrieks έχουν αντικατασταθεί από χορωδιακά και όσα έχουν απομείνει είναι αρκετά πίσω στη μίξη και με αρκετό βάθος. Υπό άλλες περιπτώσεις αυτό θα ήταν μείον, αλλά εδώ για κάποιο λόγο βγάζει νόημα. Not bad, not bad at all.
Of Mice And Men – Earthandsky (USA) – 55
Άλλος ένας αξιοπρεπής μεν, τυπικός δε, metalcore δίσκος. Με γρήγορα και κοφτά riffs, breakdowns, μοιρασμένα φωνητικά μεταξύ καθαρών και harsh και πιασάρικα, anthem-ικά ρεφραίν για το radio friendly της υπόθεσης. Τίποτα το συναρπαστικό, τίποτα το ιδιαίτερο. Καλό για να σου δίνει ρυθμό ενώ είσαι στο γυμναστήριο ή να το βάλεις «να ακούγεται» ενώ κάνεις δουλειές στο σπίτι, αλλά μέχρι εκεί.
