Θα κλέψω μία φράση του Φίλιππου Συρίγου από την περιγραφή του στο Eurobasket του 1987. “Τίποτα, τίποτα δεν μας σταματά”. Έκλεισε και ο Οκτώβριος με πολλούς δίσκους και πάλι. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν λίγο πιο ακραία. Δεν βρήκα πολλούς απλά καλούς δίσκους, ή απλά κακούς. Πέτυχα δίσκους που ήταν πολύ καλοί, και δίσκους που δεν μπόρεσα να ακούσω ούτε μία φορά λόγω κακής παραγωγής, που είναι το “ευαίσθητο” σημείο μου. Anyway, στα ενδότερα…
Nightstalker – Great Hallucinations (Greece) – 61,15
Αν είστε από τους φανατικούς οπαδούς των Nightstalker που αγκαλιάζουν χωρίς να εξετάσουν κάθε καινούρια κυκλοφορία τους, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Γιατί ενώ έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες, ενώ έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και στην παραγωγή, οι μπασογραμμές είναι οι ίδιες εδώ και 4-5 δίσκους, και οι φωνητικές γραμμές είναι ίδιες εδώ και πάρα πολλά (πλέον) χρόνια. Οπότε, η 3άδα Just A Burn, Superfreak και Dead Rock Commandos δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα. Και δεν νομίζω να ξεπεραστεί ποτέ. Μπορεί οι ίδιοι οι Nightstalker να είναι ΟΚ με αυτό. Και πολύ καλά θα κάνουν. Είναι τίμιο. Απλά, εμένα δεν μου φτάνει.
Toxic Holocaust – Primal Future: 2019 (USA) – 51,92
Θα ξεχωρίσω δύο βασικά συστατικά του δίσκου, που με εμποδίζουν και να τον απολαύσω, αλλά και να τον αξιολογήσω θετικά. Το πρώτο είναι η φωνή του Grind. Είναι βαρετή σαν χροιά, και δεν έχει κάνει ΚΑΜΙΑ προσπάθεια να γράψει μία φωνητική γραμμή της προκοπής. Το δεύτερο είναι οι μπουκωμένες από πλευράς παραγωγής κιθάρες σε συνδυασμό με τα αρκετά πρίμα στα drums. Σαν να ακούς δύο άσχετους μεταξύ τους δίσκους να παίζουν ταυτόχρονα.
Chelsea Wolfe – Birth Of Violence (USA) – 72,76
Είχε δηλώσει ότι μετά το Hiss Spun ήθελε να κάνει έναν πιο ήρεμο και οικείο δίσκο. Το είχε κάνει ξανά και στο παρελθόν με τον δεύτερο δίσκο της. Αυτό κάνει και τώρα. Η βάση του ήχου σε αυτό τον δίσκο είναι κάπου μεταξύ της country και της folk. Πολύ minimal-ιστική μουσική και πολλοί στίχοι. Το αποτέλεσμα κρίνεται μόνο υποκειμενικά. Αν είσαι του στυλ, θα σου αρέσει.
Mike Patton/Jean-Claude Vannier – Corpse Flower (International) – 81,76
Lounge συνθέσεις με αρκετά rock στοιχεία από τον Vannier, με τις γνωστές ερμηνείες του Patton για τις οποίες δεν ξέρω ποιο επίθετο να χρησιμοποιήσω. Απαγγέλει, ρίχνει πολύ χαμηλά τον τόνο, τραγουδάει σε crooning στυλ (τραγουδιστής big band, κοινώς ο Frank Sinatra), τραγουδάει σε αγγλικά, γαλλικά (και αλλού και στα ιταλικά). Απλά, ο Patton.
Cult Of Luna – A Dawn To Fear (Sweden) – 96,75
Η rock και η metal μουσική είναι αποτελέσματα εξέλιξης. Εξέλιξης ανθρώπων, σκηνών, τεχνολογίας, συνύπαρξης. Δίσκοι σαν αυτόν είναι που το φωνάζουν. Δεν ξέρω να πω αν είναι η metal του μέλλοντος, αλλά μπορώ να πω ότι είναι ο καλύτερος δίσκος τους μέχρι τώρα. Sludge και post-rock σε διάφορες δοσολογίες ανάλογα το τραγούδι, Μία καταπληκτική μαύρη ατμόσφαιρα την οποία σκίζουν τα φωνητικά. Σε κάποια σημεία βρίσκω και κάποια progressive στοιχεία, το οποίο ανεβάζει ακόμα περισσότερο το δίσκο για εμένα.
Tides From Nebula – From Voodoo To Zen (Poland) – 52,89
Από το synthwave, στην ελαφρά progressive rock. Και από εκεί, στην πιο σοφιστικέ pop των Genesis (περιόδου Collins) και Collins/Toto (αν και δεν ήταν ξεκάθαρη σκηνή αυτοί οι 2). Κάποιες καλές ιδέες, αλλά εντοπίζω και εδώ το ίδιο μειονέκτημα με αντίστοιχους ορχηστρικούς δίσκους. Μου βγάζει μία αίσθηση μουσικής background. Είτε σε καλλιτεχνικό επίπεδο (π.χ., χορευτική παράσταση, ή σκηνή από ταινία), είτε σε άσχετο επίπεδο (highlights αθλήματος). Δεν βρίσκω συνθέσεις που να πρωταγωνιστούν στη στιγμή και να μου τραβούν την προσοχή.
White Ward – Love Exchange Failure (Ukraine) – 92,02
Στην έναρξη του πρώτου τραγουδιού ακούμε ένα soundtrack-ικό πιάνο. Ή θα μπορούσε να είναι και τραγούδι των Leprous. Στη συνέχεια μπαίνουν τα drums πολύ διακριτικά. Και το σαξόφωνο. Αποκτάει σιγά σιγά έναν σταθερό ρυθμό. Τραγούδι τίτλων neo-noir αστυνομικής σειράς μου θυμίζει. Ένα κόψιμο. Κι ένα ξέσπασμα από τους πάντες (πλην σαξόφωνου). Και μετά, blastbeat. Καταιγιστικό και «απάνθρωπο» blastbeat με ελάχιστες ανάσες. Οι Emperor και οι Leprous παίζουν jazz και καταλήγουν σε ένα ακραιφνώς ευρωπαϊκό blackmetal που μαυρίζει τα ηχεία. Και κάπως έτσι πάει όλος ο δίσκος. Καταπληκτικός.
Dysrhythmia – Terminal Threshold (USA) – 84,54
Τεχνικό progressive metal. Και όχι μόνο. Βασικά, υπάρχουν πολλά στοιχεία από math rock, αλλά δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρα γιατί δεν υπάρχουν φωνητικά. Από εκεί και πέρα μιλάμε για ένα στριφνό και «δυσκοίλιο» κιθαριστικό έπος. Κοινώς, μόνο για fans του είδους, στους οποίους και απευθύνεται.
Boris – LφVE & EVφL (Japan) – 83,55
Κανένας δίσκος των Boris δεν μοιάζει ούτε με τον προηγούμενο, ούτε με τον επόμενο. Είναι ίσως το μόνο συγκρότημα που στο genre γράφεται πάντα Various. Και στον καινούριο δίσκο τους, οι συνθέσεις ακουμπάνε ταυτόχρονα το noise rock, το post-rock και το drone. Προφανώς έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο με χαμηλές ταχύτητες, πολύ βόμβο και αρκετά σκισμένα φωνητικά. Εμένα μου αρέσει, αλλά εμένα μου αρέσουν γενικά οι Boris. Αυτό δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω.
Insomnium – Heart Like A Grave (Finland) – 85,86
Η Φινλανδική μελαγχολία σε συνδυασμό με τις 3 πλέον κιθάρες του συγκροτήματος, έχουν ως αποτέλεσμα έναν ποιοτικό melodic death δίσκο. Σε σύγκριση με την προηγούμενή τους δουλειά τους η ποιότητα παραμένει στα ίδια επίπεδα. Και κινούνται και στις ίδιες μεγαλύτερες διάρκειες στις συνθέσεις όπως ο προηγούμενος δίσκος. Πράγμα λογικό από τη στιγμή που έχουν 3 κιθάρες πλέον.
The Darkness – Easter Is Canceled (England) – 59,60
Από τη μία πλευρά έχουν κάνει μία παραπάνω δουλειά στις συνθέσεις. Δεν παρουσιάζουν 2-3 απλά riffs, έχουν πλήρεις συνθέσεις με διάφορα μέρη. Και τα διάφορα αυτά μέρη τονίζονται εύστοχα από τη σωστή παραγωγή. Και έρχονται κάτι «κουλά» και ανούσια ανεβάσματα οκτάβας στη φωνή, με ξεκάθαρο ύφος «αφού μπορώ, θα το κάνω και ας μην κολλάει» και χαλάει όλο το σύνολο. Συγχαρητήρια, χεστήκαμε για τον καινούριο δίσκο σας.
Nick Cave & The Bad Seeds – Ghosteen (Australia) – 33,05
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του προηγούμενου δίσκου του Cave, ο γιος του πέθανε. Συλλυπητήρια και κρίμα, γιατί μιλάμε για έναν πολύ νέο άνθρωπο. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Cave βγάζει έναν ambient/electronic (!) δίσκο για να θρηνήσει. Συλλυπητήρια και κρίμα, γιατί μιλάμε για έναν πολύ ταλαντούχο και ικανό συνθέτη/στιχουργό/μουσικό.
In Mourning – Garden Of Storms (Sweden) – 87,80
Από τους καλύτερους melodic death metal δίσκους της χρονιάς. Προσωπικά μου κάνει ένα ιδιαίτερο κλικ που το progressive στοιχείο δεν περιορίζεται σε θεατρικότητα, αλλά περνάει και σε τεχνικό επίπεδο με αρκετά σημεία με odd time signatures. Αρκετά σημεία με καθαρά φωνητικά που φέρνουν στο μυαλό μέχρι και Anathema (παλιούς, φυσικά). Και με τα περιστασιακά blastbeats για το εξτρά κοπάνημα.
Algebra – Pulse? (Switzerland) – 63,39
Thrash ευρωπαϊκής κοπιάς μεν, αλλά με κάποια θέματα. Καταρχάς, τα τραγούδια έχουν πολλά riffs. Πολλά! Και leads, και δισολίες, και γέφυρες και solos. Αυτό κάποιες φορές κουράζει. Στα φωνητικά έχουμε κυρίως “thrash” φωνητικά με μερικές πολύ άστοχες διφωνίες, και κάποια λίγο καθαρά φωνητικά με πολύ καλές διφωνίες. Στην παραγωγή έχει γίνει ένα πολύ σημαντικό λάθος κατ’ εμέ. Τα drums είναι πολύ πριμαριστά, πολύ μπροστά (για να ακούγονται προφανώς) και χωρίς καθόλου όγκο. Και είναι κρίμα, γιατί ο drummer παίζει «τις κάλτσες» του. Και, για το κλείσιμο, thrash metal δίσκος με διάρκεια 57 λεπτά και 11 τραγούδια συν 1 διασκευή, κουράζει. Ειδικά με τις τόσες πολλές αλλαγές. Θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν αλλιώς κάποια από τα riffs. Λιγότερα τραγούδια με περισσότερες αλλαγές μεν, αλλά με μεγαλύτερη διάρκεια τα μέρη. Βασικά, έπρεπε να εφαρμόσουν μία Metallica νοοτροπία στο στήσιμο των συνθέσεων. Και να κόψουν οπωσδήποτε τις διφωνίες σε κλίμακες στα “thrash” φωνητικά. Οπωσδήποτε!
Anoxia – To The Lions (Denmark) – 45,64
Θεωρητικά πλασάρεται ως thrash metal, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ μελωδικό στα φωνητικά για να πιάσει το «όριο». Επίσης, τα riffs είναι ξεκάθαρα βασισμένα σε πιο μελωδικές metal μπάντες όπως οι Megadeth των τελευταίων δίσκων. Πιο πολύ θυμίζει Judas Priest των ‘90s, παρά κάποια από τις κλασικές thrash μπάντες. Ακόμα όμως και σε αυτά τα πλαίσια, δεν έχει κάτι να δώσει ενδιαφέρον.
Esogenesi – Esogenesi (Italy) – 44,09
Ο δίσκος αποτελείται από αξιόλογα riffs και δείχνει ότι έχει γίνει πολύ δουλειά για τις κιθάρες και το στήσιμο των τραγουδιών πάνω σε αυτές. Και κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά στοιχεία του δίσκου. Γιατί τα φωνητικά είναι μονότονα, μονοδιάστατα και βαρετά. Και γιατί τα πιατίνια (και ειδικά το hi hat) μου σπάει τα νεύρα. Αν είχε πιο ισορροπημένη μίξη και έναν καλύτερο τραγουδιστή, θα μπορούσα να πω καλύτερα πράγματα. Αλλά θα περιμένω στον επόμενο δίσκο.
Municipal Waste – The Last Rager EP (USA) – 40,63
Ότι ακριβώς περιμένει κάποιος να ακούσει από μία καινούρια κυκλοφορία των Municipal Waste. Αυτό ακριβώς, και τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι υποκειμενικά.
Kadavar – For The Dear Travel Fast (Germany) – 31,70
Όταν ακούω ένα δίσκο για πρώτη φορά (ή καλύτερα, πρώτες φορές) ψάχνω να καταλάβω τι ακριβώς θέλει να κάνει και να πει το συγκρότημα. Γιατί είναι έτσι στημένο το τραγούδι, γιατί έχει επιλεγεί αυτή η φωνητική γραμμή και πάει λέγοντας. Όμως, σε δίσκους σαν αυτόν εδώ, δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Γιατί οι φωνητικές γραμμές είναι απίστευτα βαρετές. Και δεν μπορεί να με κρατήσει ο δίσκος για να τον παρακολουθήσω με τίποτα. Ναι φίλε “Lupus” (μη χέσω το ψευδώνυμό σου μέσα), ωραίες οι fuzz κιθάρες και τα retro βάθη σε αυτές, και τα backing vocals αντί πλήκτρων. Άκου όμως λίγο πιο προσεκτικά αυτό που προσπαθείς να αντιγράψεις και δες ότι υπάρχουν και ερμηνείες εκεί μέσα.
Lacuna Coil – Black Anima (Italy) – 70,08
Επιτέλους, μία έκπληξη! Επιτέλους, κάτι διαφορετικό. Οι Lacuna Coil κυκλοφόρησαν τον πιο βαρύ δίσκο της καριέρας τους. Ηχητικά, είναι πιο βαρύς και πιο σκληρός και από το Comalies! Και όμως, ναι! Είναι αλήθεια! Αυτό που πολλοί οπαδοί τους και ακροατές τους θέλαμε, επιτέλους το έκαναν! ΟΚ, δεν είναι και για να βγούμε στους δρόμους το αποτέλεσμα. Αλλά είναι σαφέστατα πιο ενδιαφέρον από τις προηγούμενες 3 δουλειές τους μαζί. Ο Ferro έχει απελευθερωθεί να «γαβγίσει» όσο θέλει (αν και σε αρκετά σημεία είναι λίγο ψεύτικο το αποτέλεσμα), και η Scabbia έχει κρατήσει κάποιες pop αναφορές στις δικές της γραμμές. Δεν προσπαθεί όμως πλέον να ακουστεί «αιθέρια». Τραγουδάει κανονικά, δυνατά και γεμάτα.
Vanden Plas – The Ghost Xperiment (Germany) – 75,05
33 χρόνια η ίδια μπάντα, το ίδιο line-up και το ίδιο ύφος. Ο ορισμός της τιμιότητας. ΟΚ, θα ήθελα να υπάρχει κάποια εξέλιξη στον ήχο λίγο, αλλά αρκούμαι στο γεγονός ότι σε κάθε δίσκο τους ακολουθούν την παραγωγή της εποχής. Οπότε, progressive rock/metal που κρατάει πολύ άνετα την ισορροπία μεταξύ τεχνικού και λυρικού, με πολύ μελωδικά φωνητικά. Παραγωγή, συνθέσεις και ενορχηστρώσεις είναι «ακαδημαϊκού» επιπέδου.
NecroticGoreBeast – NecroticGoreBeast (Canada) – 38,71
Μουσικά κάτι γίνεται. Τα riffs έχουν ένα ενδιαφέρον. Μου αρέσει επίσης το πόσο ωραία και καθαρά ακούγεται το μπάσο. Ο ήχος της μπότας είναι λίγο αδύναμος, και τα ταμπούρο πολύ πριμαριστό. Αλλά, όλα αυτά δεν έχουν κανένα πραγματικό νόημα. Διότι τα φωνητικά είναι τερματισμένα pig squeals, και δεν καταλαβαίνει κανένας, τίποτα και ποτέ.
Sammath – Across The Rhine Is Only Death (Netherlands) –
Τα φωνητικά είναι πολύ κακά και η παραγωγή που έχει γίνει στα drums είναι για τα σκουπίδια. Ναι, ξέρω, τα παιδιά θέλουν να βγάλουν old school χαρακτήρα. Συγχαρητήρια. Το αποτέλεσμα δεν ακούγεται. Κυριολεκτικά. Δεν είναι σχόλιο, είναι πραγματικότητα. Η παραγωγή των drums είναι τόσο κακή, που σε πολλά σημεία μέσα στα τραγούδια άλλοτε τα πιατίνια, άλλοτε το ταμπούρο, καλύπτουν άλλα όργανα! Ξαναλέω, και κυριολεκτώ: ο δίσκος δεν ακούγεται. Δεν μπορώ να πω ότι άκουσα όλο το δίσκο, από τη στιγμή που έχει τέτοιο χάλια ήχο!
Alter Bridge – Walk The Sky (USA) – 71,82
Η ακροβασία μεταξύ hard rock και heavy metal που κάνουν εδώ και κάποια χρόνια, συνεχίζεται. Ο προηγούμενος δίσκος έβγαζε μία τάση προς το hard rock, μετά από σχετικούς υπολογισμούς και προσθαφαιρέσεις. Ο τωρινός «γέρνει» προς το heavy metal, μετά από αντίστοιχους υπολογισμούς. Το μόνο παράπονό μου και σε αυτό τον δίσκο, είναι ότι οι συνθέσεις είναι πολλές και «μικρές» δεν αναπτύσσονται καθόλου. Βέβαια, αν αναπτυχθούν θα αποκτήσουν ξεκάθαρα metal χαρακτήρα, και ίσως για αυτό να μην τις αναπτύσσουν. Εντάξει, το καταλαβαίνω. Αλλά τους πάει τόσο πολύ! Η «οξύτητα» της χροιάς του Kennedy με τον ήχο στην κιθάρα τη δική του και του Tremonti.
Birdeatsbaby – The World Conspires (England) – 21,81
Dark Cabaret μου είπανε. Θεατρικότητα περίμενα. Στις ερμηνείες δεν την βρήκα. Στοιχεία progressive rock/metal μου είπανε. Περίμενα ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ κιθάρες και drums. Κάτι λίγες κιθάρες τις βρήκα. Τα drums είναι απίστευτα soft. Οπότε, δεν βρίσκω λόγο ή νόημα.
