Συνεχίζοντας με συνέπεια (για πρώτη φορά ίσως) σε αυτό που είχα γράψει στο προηγούμενο post, από εδώ και πέρα μάλλον τα post με τους δίσκους του “προηγούμενου” μήνα θα είναι περισσότερ από ένα. Γιατί οι δίσκοι είναι πολλοί, και δεν είναι πολύ βολικό να διαβάζει κανείς ένα post που περιέχει κοντά στους 50 δίσκους. Δεύτερο μέρος δίσκων που “άκουσα” το Σεπτέμβριο. Και για μερικά σχόλια για αυτούς τους δίσκους, ο λόγος δίνεται στον Λεωνίδα Παπαδόδημα (thanks mate!). Anyway, στα ενδότερα…
Batushka – Hospodi (Poland) – 57,5
Το album είναι λιγότερο κακό από όσο περίμενα. Για την ακρίβεια, δεν είναι καν «κακό» με όλη τη σημασία της λέξης. Απλά είναι σε όλα του μέτριο. Μέτρια παραγωγή, μέτριες συνθέσεις και μέτρια φωνητικά από τον Krysiuk που προσπαθεί, αποτυχημένα, να ακουστεί σαν τον πρώτο δίσκο. Οι ενορχηστρώσεις είναι μεν καλές, αλλά δεν φτάνει αυτό. Εν τέλει βγήκα αληθινός. Ο Drabikowski σχηματίζοντας την δική του εκδοχή της μπάντας πήρε όλο το ταλέντο μαζί του.
Sabaton – The Great War (Sweden) – 61,5
Ο δίσκος είναι φωτοτυπία του προηγούμενου, που ήταν φωτοτυπία του προ-προηγούμενου κ.ο.κ. Είναι βέβαια ελάχιστα καλύτερος από The Last Stand, παραμένει όμως στην ίδια απελπιστικά επαναλαμβανόμενη συνταγή. Στην αρχή ψιλοκόλλησα με το πομπώδες ύφος και τις αντικειμενικά γεμάτες ενορχηστρώσεις. Μετά όμως το τρίτο-τέταρτο τραγούδι βαρέθηκα. Όλες οι χιλιοακουσμένες μανιέρες του euro power είναι εκεί. Και όχι, το ότι οι στίχοι δεν μιλάνε για επικές μάχες με σπαθιά, μάγους, νεράιδες και ξωτικά, αλλά για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν είναι «καινοτομία». Απλά κάνουν το όλο πακέτο λίγο λιγότερο cheesy.
Αίμα – Tragos (Greece) – 3,5
Τίτλος δίσκου και όνομα του συγκροτήματος για γέλια. Βαρετό και ανούσιο black metal, ξεπερασμένο συνθετικά και στυλιστικά από το ίδιο το blackmetal ιδίωμα, και άθλια παραγωγή. Ευτυχώς αυτό το κακόγουστο αστείο κράτησε μόνο για 23 λεπτά.
Botis – Grand Abominations (USA) – 78
Οι ίδιοι περιγράφουν τον ήχο τους ως μια μίξη thrash και black metal. Σε κιθαριστικό επίπεδο αυτό αποτυπώνεται πλήρως, με τα riffs να κινούνται άλλοτε σε κλασικά mid-paced thrash μονοπάτια και άλλοτε να ανεβάζουν απότομα ταχύτητα φτάνοντας ένα βήμα πριν το tremolo picking. Από εκεί και πέρα όμως, οι απρόβλεπτες εναλλαγές στους ρυθμούς βάζουν στο παιχνίδι και το progressive. Τα δε φωνητικά δεν είναι «παραδοσιακά» shrieks, αλλά έχουν μπασταρδευτεί με μια core προσέγγιση. Εν τέλει, το αποτέλεσμα είναι απείρως πιο ενδιαφέρον από την αρχική περιγραφή. Το μόνο ψεγάδι είναι η λίγο μουντή παραγωγή στα drums. Κατά τα άλλα, όλα μια χαρά.
Vltimas – Something Wicked Marches In (International) – 87,5
Κοιτάζοντας τα ονόματα του line-up, ήξερα από πριν στο περίπου τι να περιμένω. Διατηρούσα όμως τις αμφιβολίες μου όσον αφορά την ποιότητα καθώς, ακόμα και σε ένα supergroup όπως αυτό, δεν είναι εγγυημένη. Στην πορεία της ακρόασης όμως, αυτές οι αμφιβολίες διαλύθηκαν. Επί της ουσίας το συγκρότημα δεν κάνει κάτι το καινοτόμο ή το πρωτοποριακό. Αντίθετα, κινείται σε αρκετά ασφαλή μονοπάτια ζευγαρώνοντας το death με το black. Εκτελεστικά όμως το album είναι αψεγάδιαστο, με τους Vincent, Mourier και Eriksen να βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό. Το δέσιμο και η χημεία μεταξύ τους είναι τέτοια, που ακούγονται σαν να έπαιζαν χρόνια μαζί και σε τελική ανάλυση αυτό είναι που κάνει το δίσκο να ξεχωρίζει.
Hatriot – From Days Unto Darkness (USA) – 83
Η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν στον προηγούμενο τους δίσκο, ως side project του “Zetro” Souza σε ένα από τα διαλείμματα του από τους Exodus. Πλέον ο “Zetro” έχει αποχωρήσει αφήνοντας τα παιδιά του να παίξουν μπάλα, η οποία είναι αρκετά καλή. Ποιοτικότατο Bay Area thrash, με τις αρκετά τεχνικές και ταυτόχρονα groove-άτες κιθάρες στο επίκεντρο, και τον Cody πίσω από το μικρόφωνο να ακούγεται σαν μια βελτιωμένη έκδοση του πατέρα του. Σίγουρα σε συνθετικό επίπεδο το album δεν ξεφεύγει και πολύ ούτε από το ύφος του προηγούμενου, αλλά ούτε και από τις πεπατημένες του είδους. Αποτελεί όμως ένα πολύ καλό άκουσμα που αξίζει το χρόνο που θα του δώσεις.
Seraph In Travail – Lest They Feed Upon Your Soul (USA) – 96,5
Από τους πιο πλήρεις symphonic death/black δίσκους που έχω ακούσει. Σύνθεση, ενορχήστρωση, εκτέλεση, παραγωγή, ατμόσφαιρα όλα σχεδιασμένα στην εντέλεια. Στο μεγαλύτερο κομμάτι τους τα τραγούδια κινούνται σε εξωφρενικές ταχύτητες, με έξυπνα περάσματα σε πιο αργά και μελωδικά μέρη. Σαν να είσαι μέσα σε ένα roller coaster με έμφαση στης κατηφόρες και κάποιες ανηφόρες έτσι για να παρεις και μια ανάσα. Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάτι ως το δυνατότερο σημείο του album, είναι τα εκπληκτικά φωνητικά και οι συνδυασμοί ανάμεσα σε καθαρά, growls, shrieks και γυναικεία οπερετικά. Οι δε τσιρίδες στις ψηλότερα σημεία των shrieks του Sutherman μου θύμησαν Dani Filth από τα παλιά. Παρόλα αυτά, η δουλειά που έχει γίνει στο σύνολο του δίσκου είναι άριστη σε όλα τα επίπεδα.
Kryptos – Afterburner (India) – 75
Κι όμως στην Ινδία ξέρουν από καλό heavy metal. Εντάξει, τα thrash στοιχεία που λένε ότι έχουν δεν τα πολυάκουσα, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Κλασικό heavy metal με ‘80s χροιά, που δεν διεκδικεί κανένα βραβείο καινοτομίας, πρωτοπορίας ή πειραματισμού, αλλά παρόλα αυτά είναι τίμιο, αξιοπρεπές και αρκετά πωρωτικό. Με όμορφα κιθαριστικά θέματα, πιασάρικα riffs και solos που σου σφηνώνονται στο μυαλό, ωραίο γρέζι στα φωνητικά και καλή παραγωγή. Plain and simple.
False – Portent (USA) – 68,5
Το εντυπωσιακό με την μπάντα είναι ότι έχουν γυναίκα στα φωνητικά, κάτι το οποίο το ανακάλυψα στην έρευνα που έκανα για αυτούς, μιας και δεν τους ήξερα. Πραγματικά απίστευτο λαρύγγι. Από εκεί και πέρα, το black metal τους είναι αρκετά αρχετυπικό, της σχολής του «δεύτερου κύματος». Βέβαια, όντας Αμερικανοί, είναι λίγο πιο τεχνικό και με καλή δόση μελωδίας. Και ευτυχώς η παραγωγή είναι λιγότερο χαοτική. Αρκετά ενδιαφέρον, αν και οι διάρκειες των συνθέσεων θεωρώ ότι είναι μεγαλύτερες από όσο θα έπρεπε και από ένα σημείο κουράζουν. Θα προτιμούσα περισσότερα τραγούδια στον ίδιο συνολικό χρόνο ή περισσότερη ποικιλία στη σύνθεση.
Burial Remains – Trinity Of Deception (Netherlands) – 66
Σκοτεινό, βίαιο, και επιθετικό old school death metal, που μοιάζει σαν να βγήκε απ’ ευθείας από τα ‘90s. Μόνο η πολύ καλή παραγωγή φέρνει το album στο σήμερα. Αρκετά καθαρή και ταυτόχρονα τόσο μπουκωμένη όσο χρειάζεται. Με κιθάρες πριονοκορδέλα, ογκώδεις μπασογραμμές, λυσσασμένα drums και βαθιά brutal φωνητικά. Σε πρώτη φάση ακούγεται σαν μια από τα ίδια, όμως οι unholy στίχοι και η ελαφριά doom υφή όταν πεφτουν οι ταχύτητες σώζουν κάπως την κατάσταση και εν τέλει το πρόσημο βγαίνει θετικό.
Celestial Grave – Secular Flesh (Finland) – 28
Άλλο ένα black metal συγκρότημα που χρειάζεται να του υπενθυμίσει κάποιος ότι το ημερολόγιο γράφει 2019 και όχι 1990. Υπό περιπτώσεις θα μπορούσα να εκτιμήσω καλύτερα την σκοτεινή ατμόσφαιρα και τις μελωδίες που ξεπηδούν εδώ κι εκεί πίσω από τα κλασικά tremolo pickings και τα blastbeats. Η απαράδεκτη παραγωγή όμως δεν με αφήνει.
Tomb Mold – Planetary Clairvoyance (Canada) – 59
Τυπικό death metal αμερικάνικου τύπου. Αρκετά τεχνικό και groove-άτο, πλούσιο σε blastbeats και βαριά, σχεδόν άναρθρα growls. Από την άλλη όμως, συνθετικά δεν έχει να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο. Από το δεύτερο τραγούδι είχα παρατήσει την προσεκτική ακρόαση και απλά τον είχα αφήσει να παίζει κάνοντας άλλα πράγματα. Σε γενικές γραμμές λοιπόν, ο δίσκος δεν είναι κακός. Απλά είναι λίγο αδιάφορος.
Til All Is One – Vindicta (USA) – 62
Το όνομα τους θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή του ήχου τους, καθώς από την ακρόαση δεν έβγαλα άκρη. Alternative metal, με ολίγο από nu, μια δόση grunge a la Faith No More και Alice In Chains και ένα μικρό progressive δάνειο από Tool και Primus. Το καλό με όλο αυτό είναι ότι σε κάθε τραγούδι άκουσα και κάτι διαφορετικό και το διασκέδασα από την αρχή μέχρι το τέλος. Το κακό όμως είναι ότι αυτό το μείγμα, όσο καλά ανακατεμένο και αν είναι, παραμένει εν τέλει μπερδεμένο και σε αφήνει με το ερώτημα: «Τελικά τι μουσική παίζουν αυτοί;». Χρειάζεται ή να γίνει καλύτερο ανακάτεμα ή να αφαιρεθούν «υλικά» και να διαλέξει ένα πιο σαφή προσανατολισμό.
Gyze – Asian Chaos (Japan) – 13,5
Χάος στην κυριολεξία και όχι με την καλή έννοια. Οι Gyze εχουν μάλλον μπερδέψει το melodic death με το euro-power. Και μάλιστα στην πιο χαζοχαρούμενη έκδοση του. Υπερηχητικές ταχύτητες σε κιθάρες και drums, ματζόρε κλίμακες μέχρι αηδίας και πλήκτρα παντού. Όσο για τα φωνητικά, μόλις και μετά βίας πλησιάζουν την έννοια harsh/σκισμένα. Πέταμα και πέρασμα στο επόμενο με συνοπτικές διαδικασίες.
Falls Of Rauros – Patterns In Mythology (USA) – 88
Το συγκρότημα συνεχίζει το σερί των πολύ καλών κυκλοφοριών και στον πέμπτο του δίσκο. Ο ήχος κινείται σε λιγότερο folk από ότι πριν, παραμένει όμως σκοτεινός και ατμοσφαιρικός. Με ανατριχιαστικές ακουστικές μελωδίες, παιγμένες σε χαμηλές ταχύτητες και έξυπνα τοποθετημένες πρίν ή μετά τα τα χειμαρρώδη riffs και τα blastbeats δίνοντας είτε την εντύπωση της ηρεμίας πριν την καταιγίδα, είτε της εκτόνωσης μετά την έκρηξη. Οι άκρως συναισθηματικοί στίχοι, τραγουδισμένοι άλλοτε με καθαρά φωνητικά και άλλοτε με άψογα εκτελεσμένα shrieks, εντείνουν το πότε μελαγχολικό και πότε οργισμένο κλίμα.
Thy Art Is Murder – Human Target (Australia) – 22,5
Η επανάληψη της επανάληψης. Επανάληψη στα όρια του ψυχαναγκασμού. Riffs τοσο διακεκομένα που είναι σαν να ακους τις κιθάρες να βήχουν, breakdowns αλλού για αλλού, και triggers παντού. Συν μαϊμούδισμα (με παταγώδη αποτυχία) των Lamb Of God και Meshuggah. Οι στίχοι πάνε κάπου κάπως να παρουσιάσουν ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον, αλλά οι εύκολες και εντελώς φτηνιάρικες αντιθρησκευτικές και πολιτικές αναφορές (βλ. Make America Hate Again και New Gods) χαλάνε και αυτή την προσπάθεια. Albums σαν αυτό, ευθύνονται για το ότι σιχαίνομαι το deathcore.
The Meads Of Asphodel – Running Out Of Time Doing Nothing (UK) – 85
Αυτοπροσδιορίζονται ως experimental black metal. Βασικά η λέξη black θα μπορούσε να λείπει. Όχι ότι δεν έχουν black metal στοιχεία στον ήχο τους, κάθε άλλο. Απλά όταν στο μείγμα έχεις, μεταξύ άλλων, sci-fi ατμόσφαιρες, συμφωνικά μέρη και περάσματα που εκτείνονται από την jazz μέχρι την ηλεκτρονική μουσική, τα υποχθόνια φωνητικά, τα περιστασιακά blastbeats και τα tremolo pickings είναι σχεδόν λεπτομέρεια. Περίεργος δίσκος, «πειραγμένος» και τέρμα ψαρωτικός. Χρειάστηκαν αρκετές και προσεκτικές ακροάσεις (τις οποίες τις έκανα με μεγάλη χαρά η αλήθεια είναι) για να μπορέσω κάπως να τον καταλάβω.
Immortal Bird – Thrive On Neglect (USA) – 90,5
Έχω ακούσει κατά καιρούς τσαντισμένα albums, αλλά το συγκεκριμένο έφτασε ένα βήμα πριν τερματίσει την έννοια «τσαντίλα». Black/death metal, ανακατεμένα με λίγο thrash και λίγο sludge, το οποίο το έχουμε προσθέσει έτσι για το groove. Μανιασμένα riffs, οργισμένο drumming, λυσσασμένα φωνητικά, στίχοι αντίστοιχα συναισθηματικά φορτισμένοι και τα πάντα να χτυπάνε κόκκινο. Το μόνο που διακόπτει αυτή τη συνταγή για ξυλοκόπημα μέχρι θανάτου είναι κάποια πιο ήρεμα και ατμοσφαιρικά διαλείμματα που λειτουργούν σαν «ανάσα» μέχρι το επόμενο κύμα της βίας. Ωραία πράγματα.
Lingua Ignota – Caligula (USA) – 28
Το συγκεκριμένο album με άφησε παγερά αδιάφορο. Αναμφίβολα σαν καλλιτεχνική δημιουργία είναι πολύ ιδιαίτερο και το ταλέντο και οι ικανότητες της Hayter είναι τεράστια. Ειδικά οι φωνητικές τις ικανότητες. Οπερετικά/χορωδιακά φωνητικά, παρέα με στριγγλιές, σκισμένα, ακόμα και throat singing. Δεν το λες και λίγο. Όμως αυτός ο ανακατεμένος με industrial και noise στοιχεία neoclassical darkwave ήχος δεν μου λέει τίποτα σε μουσικό επίπεδο. Σταμάτησα το δίσκο στα μισά γιατί βαρέθηκα.
Sacri Monti – Wating Room For The Magic Hour (USA) – 63,5
Ο ήχος τους πατάει στις heavy rock και psychedelic φόρμες των late ‘60s – early ‘70s, ακριβώς όσο χρειάζεται για να χαρακτηριστεί «ρετρό» με την καλή έννοια και όχι «γραφικό». Η εκτεταμένη χρήση των πλήκτρων μου θύμισε αρκετά King Crimson, ειδικά στο ομότιτλο εναρκτήριο τραγούδι. Και από κιθάρες όμως, το album πάει καλά, άλλοτε με τα riffs και τα solos να δίνουν και να παίρνουν, ντυμένα με μπόλικο fuzz και άλλοτε με απλά ακουστικά ακόρντα. Στα φωνητικά αρχικά με χάλασε αυτό το υπερκορεσμένο κάτι-σαν-chorus εφέ αλλά ευτυχώς στη συνέχεια αυτό περιορίστηκε δίνοντας τη θέση του σε μια ιδιαίτερη χροιά που στέκεται κάπου ανάμεσα σε Robert Plant και Ozzy. Ειδικά το τελευταίο κομμάτι, θα το μπέρδευα άνετα με κάποιο των Zeppelin. Σε γενικές γραμμές αξιοπρεπέστατο album, που το μόνο του κακό είναι ότι δεν έχει ένα κομμάτι «κράχτη» που θα σε κάνει να το θυμάσαι και δύσκολα θα το ξανακούσεις.
Jute Gyte – Birerfringence (USA) – 10,5
Ένας από τους ελάχιστους δίσκους που τους αποκαλώ «φασαρία». Τελείως χαοτικές συνθέσεις, που δεν βγάζουν κανένα νόημα και που όσο προσπάθησα δεν μπόρεσα να τις παρακολουθήσω. Στα ξεσπάσματα τους, κιθάρες, μπάσο, drums και φωντητικά (αν αυτό το πράγμα το λέει κάποιος φωνητικά) είναι όλα άτσαλα ανακατεμένα και άχρονα. Είναι δε όλα στην τσίτα από την παραγωγή, που σου παίρνουν τα αφτιά. Στον αντίποδα, τα «ατμοσφαιρικά» μέρη προσπαθούν να φτιάξουν ένα σκοτεινό, «τύπου κλειστοφοβικό» σκηνικό. Ακατάληπτοι ήχοι, feedbacks άλλοτε από τα πλήκτρα ή τις κιθάρες, samples από διαφόρων ειδών θορύβους (και καλά creepy), και φυσικά ακατανόητα φωνητικά και άναρθρες κραυγές. Σε γενικές γραμμές δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους πειραματισμούς, ακόμα και σε περιπτώσεις που χρειάζεται να ακούσω 3 και 4 φορες κολλητά κάτι για να το καταλάβω. Εδώ όμως απλά με έπιασε πονοκέφαλος.
Hyvmine – Retaliation (USA) – 34
Αν ο δίσκος κυκλοφορούσε στα μέσα της δεκαετίας των 00’s, θα μπορούσε άνετα να κοντράρει με μεγάλη επιτυχία αντίστοιχες κυκλοφορίες από συγκροτήματα όπως οι Breaking Benjamin, οι Three Days Grace, οι Seether και οι Nickelback. Γιατί σε αυτό το στυλ ανήκει μουσικά. Στο post-grunge/alternative metal, όχι στο progressive όπως δηλώνει το συγκρότημα (και όχι, τα chugging riffs και οι copy-paste κοφτοί ρυθμοί χωρίς τίποτε άλλο δεν είναι progressive). Στο σήμερα όμως, ακούγεται τόσο παρωχημένος και ανούσιος που θα τον ξεχάσεις αμέσως μόλις τελειώσει, αν δεν βαρεθείς στην πορεία.
