Η αρχή της καινούριας σεζόν. Θεωρητικά τουλάχιστον, μιας και με τη συχνότητα που βγαίνουν οι καινούριοι δίσκοι, είναι λίγο δύσκολο να εντοπιστεί η ακριβής στιγμή λήξης/έναρξης σεζόν. Πάντως, αυτή τη φορά με λιγότερους δίσκους. Θεωρώ ότι είναι καλύτερο να γίνονται περισσότερα από 1 posts το μήνα με καινούριους δίσκους, από το να βγαίνει ένα post με μεγάλο αριθμό δίσκων. Σε αυτό το κείμενο υπάρχει τόσο ο καινούριος δίσκος των Slipknot, όσο και η κριτική μου στον καινούριο δίσκο των Tool, η οποία πρωτοδημοσιεύτηκε στο breakroom.gr. Πέραν αυτών, άκουσα και τον “thrash metal” δίσκο που είχαν πει ότι θα κυκλοφορήσουν οι King Gizzard & The Lizard Wizard. Η επιτομή της φράσης “πέρασαν και δεν ακούμπησαν”. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως τους ήρθε. Anyway, στα ενδότερα…
Freedom Of Fear – Nocturnal Gates (Australia) – 74,22
Ενώ ακούγεται φρέσκος ο δίσκος, στηρίζεται πολύ σε old school στοιχεία. Melodic death με σαφείς επιρροές από την Ευρώπη, αλλά σε πολλά σημεία παρουσιάζει μία τεχνικότητα που συναντιέται μόνο σε αμερικάνικα technical/progressive death metal συγκροτήματα. Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό σε συνθετικό επίπεδο. Σε αυτό να προσθέσω και τα πιο old school death metal φωνητικά που έχω ακούσει ποτέ μου από γυναίκα, με πολλά όμως στοιχεία από blackmetal. Πολύπλοκος αλλά όχι περίπλοκος δίσκος.
King Gizzard & The Lizard Wizard – Infest The Rats’ Nest (Australia) – 8,67
Καταρχάς, 14 δίσκους σε 7 χρόνια; Εν συνεχεία, μετά το surf και το garage (πάντα με indie φίλτρο για να μας ακούνε πολλοί), πως ακριβώς προέκυψε η απόφαση για thrash metal δίσκο; Και από πήραν τις επιρροές τους; Μας δουλεύουν νομίζω. Όπως και να ‘χει, thrash δίσκο ήθελαν να βγάλουν, ως thrash δίσκο θα τον αντιμετωπίσω. Και είναι κακός. Πρώτα από όλα, ο ήχος σε lead και rhythm κιθάρες είναι σαν να είναι βραχνιασμένες ή να έχουν χαλάσει οι ενισχυτές. Τα riffs είναι απλοϊκά, σε σημεία που κρατάω μία επιφύλαξη για το αν είναι ειρωνικά ή όχι. Το ότι σε κάποια τραγούδια έχει δίκαση μπότα στα drums, δεν το κάνει αυτόματα metal. Ειδικά όταν δεν μπορεί να παίξει ούτε το ελάχιστο πολύπλοκο στις μπότες ή στα drums o drummer της μπάντας (ούτε που με νοιάζει να μάθω πως τον λένε). Τα φωνητικά είναι ένα υπερβολικά και γελοία επεξεργασμένο αστείο. Και οι στίχοι έχουν κάτι να πούνε, αλλά τι νόημα έχει όταν ακούγεται σαν βραχνιασμένο τσαγερό; Σε γενικές γραμμές, δεν μπορεί κάποιος μουσικός έτσι απλά να αποφασίσει ότι θα βγάλει έναν thrash metal δίσκο και να το πετύχει. Ή, οτιδήποτε metal δίσκο. Αυτό το πράγμα δεν θα κέρδιζε τον κόσμο ακόμα και αν εμφανιζόταν στις αρχές του thrash.
The Body/Uniform – Everything That Dies Someday Comes Back (USA) – 29,31
Συνεργασία μεταξύ των The Body και των Uniform. Μπορεί να αρέσει σε πολλούς, αλλά το industrial στοιχείο είναι πολύ έντονο για τα γούστα μου. Pass.
Devourment – Obscene Majesty (USA) – 31,06
Τα riffs είναι καλά. Τα φωνητικά ελαφρώς μονότονα, αλλά ανεκτά. Η παραγωγή όμως σε κιθάρες και μπάσο είναι ελαφρώς «λασπώδης». Οπότε τα riffs χάνονται, το μπάσο τρίζει πέραν του αναμενόμενου και τα τραγούδια ουσιαστικά χάνονται. Η μεγάλη διάρκεια του δίσκου για το είδος (47 λεπτά), κάνει την υπόθεση ακόμα χειρότερη.
Diocletian – Amongst The Flames Of A Burning God (New Zealand) – 48,62
Αν έχετε ακούσει το Gesundrian που είχαν κυκλοφορήσει το 2014, θα νομίζετε ότι ακούτε άλλη μπάντα. Και σε αυτό ευθύνεται ο ηγέτης της μπάντας, Atrociter. Αυτή τη φορά οι συνθέσεις βασίζονται πολύ περισσότερο στο black metal. Περισσότερο και από το παρελθόν της μπάντας, αλλά και από ότι περίμενα. Ουσιαστικά, έχουμε ελάχιστα death metal στοιχεία. Τα riffs κάπως έχουν έναν death metal αέρα, αλλά δεν μπορώ να το πω με πάσα σιγουριά. Γιατί η παραγωγή που έχει γίνει στα drums είναι πολύ προβληματική. Κάποια toms έχουν «εμπλουτιστεί» από τύμπανα που καλύπτουν τα πάντα, τα πιατίνια ακούγονται σαν να είναι σε μία μόνιμη κατάσταση on, και το ταμπούρο ακούγεται πολύ τσαπατσούλικο με αποτέλεσμα σε κάθε blastbeat να σκεπάζει τις κιθάρες.
Red Kite – Red Kite (Norway) – 92,26
Νορβηγοί jazz και progressive rock μουσική, με περάσματα και καριέρες σε πειραματικές, avant-garde και free jazz μπάντες, μαζεύτηκαν για να κάνουν ένα project και έβγαλαν έναν δίσκο. Έναν φανταστικό ορχηστρικό δίσκο απίστευτης τεχνικής και ασταμάτητου αυτοσχεδιασμού, με πολλές αναφορές στον Frank Zappa, στο progressive rock της δεκαετίας του ’70 (και συγκεκριμένα, με πολύ fuzz στις κιθάρες) και με ατμόσφαιρες που φέρνουν στο μυαλό μέχρι και δίσκους του Miles Davis, και ας λείπουν πνευστά.
Shock Narcotic – I Have Seen The Future And It Doesn’t Work EP (USA) – 69,62
Ένα supergroup που έβγαλε ένα 16λεπτο EP που περιέχει 14 συνθέσεις. Κοινώς, grindcore. Το grindcore τους όμως βασίζεται πολύ στη σχολή των Napalm Death, και ακόμα περισσότερο στο punk. Στα περισσότερα τραγούδια μπορεί ο οποιοσδήποτε να πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει μιας και οι ταχύτητες δεν είναι υπερηχητικές. Επίσης, πρέπει να αναφέρω την εξαιρετικά εύστοχη καθαρή παραγωγή, κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση για grindcore δίσκο.
Sorcery – Necessary Excess Of Violence (Sweden) – 55,39
Old school death metal, προφανούς Ευρωπαϊκής κοπής. Τα tremolo picking riffs τους είναι πολύ καλά. Στα φωνητικά υπάρχει ένα μικρό θέμα μιας και δεν είναι ακριβώς brutal, αλλά από την άλλη έχουν το απαραίτητο ύφος για να υποστηρίξουν τον ήχο της μπάντας. Αν είχε γίνει και μία αξιοπρεπής έστω δουλειά στην παραγωγή, θα ήμουν εντυπωσιασμένος. Αντ’ αυτού, η παραγωγή που έχει γίνει ειδικά στα drums, την χαρακτηρίζω λίγο καλύτερη από «αστεία».
Sacred Reich – Awakening (USA) – 57,13
Δεν θα διαφωνήσω σχετικά με την ποιότητα των παλιότερων κυκλοφοριών τους. Ούτε θα διαφωνήσω σχετικά με την επιρροή αυτών σε μετέπειτα συγκροτήματα. Εκεί που θα διαφωνήσω είναι στην ουσία αυτών των συνθέσεων. Οι λίγες που είναι πιο «αργές», είναι κάπως πιο ουσιαστικές. Οι γρήγορες μου θυμίζουν Anthrax. Και αν θέλω να ακούσω κάτι τέτοιο, θα πάω στο τελευταίο δίσκο των Anthrax που είναι καλύτερος.
Crobot – Motherbrain (USA) – 68,99
Ίσως ο πιο straight forward δίσκος που έχουν βγάλει ποτέ. Απλές και τίμιες rock-ιές προς metal (δεν έχω καταλήξει ακόμα σε αυτό). Τα πάντα βασίζονται σε riffs, τα solos και τα leads είναι εύστοχα, χωρίς να περισσεύει νότα, και ο τραγουδιστής έχει πάρει στις ερμηνείες του αρκετά μαθήματα από τον Jorn, χωρίς όμως να τον μιμείται.
Helvetets Port – From Life To Death (Sweden) – 16,99
Ξεκινάω τα αρνητικά σχόλια με την μεγάλη διάρκεια του δίσκου. Διπλό βινύλιο, το οποίο σημαίνει 57 λεπτά. Δεύτερον, κάποια τραγούδια στα Σουηδικά και κάποια στα Αγγλικά. Με μέτρια προφορά τα Αγγλικά. Τρίτον, με κρυστάλλινη και ουδέτερη παραγωγή και κακή μιξη. Από σημείο σε σημείο μπορεί να χάσεις την ρυθμική, ή την lead ή κάποιες από τις δεύτερες φωνές. Αυτό που δεν θα χαθεί ποτέ είναι το ταμπούρο. Τελείως επίπεδος ο ήχος του. Από την άλλη πλευρά, τα toms είναι φορτωμένα με effects. Και μέσα σε όλα αυτά, οι συνθέσεις είναι μπερδεμένες και χαοτικές.
Tool – Fear Inoculum (USA) – 90,02
http://www.breakroom.gr/reviews/albums/item/6147-review-tool-fear-inoculum
Circus Maximus – Isolated Chapters EP (Norway) –
Το Phasing Mirrors είναι ένα φανταστικό τραγούδι. Με όλα τα progressive και power metal στοιχεία που περιμένεις από τους Circus Maximus. Από την άλλη το Endgame είναι μία αδιάφορη μπαλάντα. Όμως, με 2 τραγούδια δεν το λέω EP. Single ίσως. Τι να κρίνει κάποιος από 2 τραγούδια;
Slipknot – We Are Not Your Kind (USA) – 76,43
Μετά το Gray Chapter έκλεισε ένας κύκλος. Οπότε ο φετινός τους δίσκος είναι η αρχή ενός καινούριου κεφαλαίου, από ότι φαίνεται. Και ενώ το Gray Chapter θύμισε λίγο παραπάνω την «αρρώστια» του Iowa, ο φετινός κρατάει πολλά από τα στοιχεία του προηγούμενου, αλλά προσθέτει και πολλά καθαρά στοιχεία. Πιο καθαρά από ότι στους Vol. 3 και All Hope Is Gone. Και η αλήθεια είναι ότι νιώθω πως σε μερικά σημεία το παρακάνουν. Και κυρίως στα καθαρά φωνητικά του Taylor τα οποία παρουσιάζουν έναν αρκετά έντονο pop χαρακτήρα. Η ποιότητα είναι δεδομένη, αλλά αυτό το άνοιγμα είναι λίγο παραπάνω από όσο θα ήθελα.
Imperium Dekadenz – When We Are Forgotten (Germany) – 76,46
Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να γράψουν ένα τόσο καλό black metal τραγούδι χρησιμοποιώντας ένα riff που φέρνει στο μυαλό alternative rock των αρχών της δεκαετίας του ’90. Ακούστε προσεκτικά το Transcendence. Στον υπόλοιπο δίσκο έχουμε βασικά black metal διαφόρων ταχυτήτων, αρκετά ατμοσφαιρικό σε πολλά σημεία και πολύ πίκρα και λύπη σαν τελική γεύση που σου μένει. Λίγο μεγάλος δίσκος σε διάρκεια, αλλά με λίγη υπομονή βγαίνει. Απλώς, οι επανακροάσεις είναι λίγο κουραστικές.
Year Of The Goat – Novis Orbis Terranum Ordinis (Sweden) – 56,56
Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς προσπαθούν να κάνουν σε αυτόν τον δίσκο. Θέλουν έναν δίσκο που έχει απλές και soft μελωδίες παιγμένες με παραπάνω «δύναμη»; Θέλουν έναν δίσκο με alternative rock παιγμένο με metal τρόπο; Προσωπικά υποψιάζομαι ότι θέλουν να παραμείνουν μία occult rock μπάντα, αλλά να εμφανίσουν και κάποια Ghost στοιχεία που προφανώς πετυχαίνουν. Μόνο που χρειάζονται και οι απαραίτητες συνθέσεις για να γίνουν αυτά τα κόλπα.
Black Star Riders – Another State Of Grace (USA) – 78,00
Ένας ακόμα αξιοπρεπής δίσκος. Ουσιαστικό hard rock. Έχουν καταφέρει κάτι σχετικά σπάνιο: ο δίσκος ισορροπεί με μεγάλη άνεση μεταξύ του «καθαρού» και γυαλισμένου hard rock, και του «αλήτικου». Και, αν και είναι διαφορετική οντότητα, ο αέρας των Thin Lizzy υπάρχει και σε αυτό τον δίσκο. Είναι άξιο θαυμασμού πως καταφέρνουν να διατηρούν αυτή την αίσθηση, γράφοντας έναν πολύ μοντέρνο δίσκο.
Entombed A.D. – Bowels Of Earth (Sweden) – 59,76
ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτοί είναι οι «άλλοι» Entombed, όχι οι «παλιοί». Και εγώ προσπαθώ ακόμα να καταλάβω γιατί να υπάρχουν 2 μπάντες με (ουσιαστικά) το ίδιο όνομα. Στα του δίσκου, ΟΚ death metal όπως ο πιο πρόσφατος ήχος των Entombed/Entombed A.D. Αλλά, μέχρι εκεί. Οι «παλιοί» έφτασαν σε αυτό τον ήχο μέσω κάποιων ετών. Αυτοί πατάνε πάνω σε μία σίγουρη και δοκιμασμένη συνταγή. Και δεν έχουν και τόσα πολλά να πουν.
Ethereal Riffian – Legends (Ukraine) – 60,74
Είναι πολύ εύκολο να μπερδευτείς και να καταλήξεις από αλλού από το σημείο εκκίνησης. Οι Ethereal Riffian θέλουν να παίξουν stoner metal με πολλές δόσεις doom metal. Όμως, θέλουν να γράψουν λίγο πιο σύνθετα. Καλό αυτό σαν ιδέα, εξαρτάται πως θα το κάνεις. Και θέλουν να ξεφύγουν λίγο από τα τετριμμένα. Επίσης καλή ιδέα, που επίσης εξαρτάται από την εφαρμογή. Αυτό που έχουν καταφέρει ως τελικό αποτέλεσμα είναι μία ελαφρώς stoner έκδοση των Alice In Chains χωρίς τις διφωνίες, συν μία ανεπαίσθητη τάση προς το alternative metal. Οπότε, ως τι να το κρίνουμε; Βάσει αυτού που μάλλον ήθελαν, ή βάσει αυτού που κατέληξε;
Sonata Arctica – Talviyö (Finland) – 40,01
Μετά από ένα σερί καλών και ιδιαίτερων δίσκων, με αρκετούς πειραματισμούς σε κάποιος από αυτούς, ο φετινός δίσκος είναι μία χρυσή μετριότητα. Προβλέψιμος, βαρετός και σχεδόν ανούσιος. Και πέραν αυτών, και κουραστικός με 12 συνθέσεις και διάρκεια 61 λεπτά!
Atlantean Kodex – The Course Of Empire (Germany) – 87,49
Σχεδόν όλα είναι άψογα σε αυτό τον δίσκο. Οι συνθέσεις κυλάνε με απίστευτη άνεση. Τα ρεφραίν σου μένουν στο μυαλό για καιρό (Chariots, they came in chariots…). Η δουλειά που έχει γίνει στις φωνές είναι φανταστική. Το εξώφυλλο είναι ένα έργο τέχνης. Επιρροές από οτιδήποτε epic μπορείτε να σκεφτείτε (από Bathory μέχρι Candlemass). Όλα αυτά καλά. Μόνο ένα ελάττωμα. Κάτι δεν πήγε καλά στην παραγωγή. Είναι ισορροπημένη, και έχει και ύφος που γίνεται αντιληπτό. Απλά, είναι χαμηλά η ένταση. Όλου του δίσκου. Κάποιο λάθος να φανταστώ;
