Τελευταίο τέτοιο post για το 2019. Και τελευταίο post γενικά για το έτος, μιας και δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για κάτι άλλο. Στο πρώτο μισό του Ιανουαρίου θα υπάρξουν μερικά posts για το 2019 αλλά και για την δεκαετία 2010-2019 που τελείωσε. Τέλη του μήνα θα έρθουν τα “ότι απέμεινε” από το 2019. Επίσης, λογικά μέσα στον Ιανουάριο θα υπάρξουν και αρκετές αλλαγές σε θέματα εμφάνισης, αλλά σιγά σιγά. Σε αυτό το post υπάρχουν κείμενα για δίσκους και από εμένα αλλά και από τον Λεωνίδα Παπαδόδημα (σταθερά έκτακτο συνεργάτη πλέον).
Είχα ένα δίλημμα σε σχέση με το εξώφυλλο για αυτό τον μήνα. Ως συνήθως, εξώφυλλο βάζω τον “καλύτερο” δίσκο του μήνα. Μόνο που αυτό τον μήνα ήμουν διχασμένος μεταξύ των Leprous και των Horizon’s End. Κατέληξα στους δεύτερους, γιατί ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Ούτε την κυκλοφορία, ούτε το αποτέλεσμα. Εντυπωσιάστηκα και έμεινα έκπληκτος ταυτόχρον. Anyway, στα ενδότερα…
Mayhem – Daemon (Norway) – 58
Τίμιο, πλην όμως τυπικότατο black metal, που που δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Μόνο μια υποψία νοσταλγίας στον «trve black metal» οπαδό, καθώς συνθετικά πλησιάζει αρκετά το De Mysteriis Dom Sathanas. Για το ίδιο το συγκρότημα δε, είναι μια πολύ safe κίνηση. Την κατάσταση στο album κάπως σώζουν το καλό guitar work, η σταθερά άψογη απόδοση του Attila πίσω από το μικρόφωνο και η πολύ προσεγμένη παραγωγή, που ευτυχώς δεν θυμίζει τίποτα από ‘90s. Μπορώ να πω μάλιστα ότι είναι η καθαρότερη παραγωγή που έχω ακούσει ποτέ σε δίσκο τους. Από εκεί και πέρα όμως ο δίσκος αξίζει μόνο αν είσαι «πιστός ακόλουθος» της μπάντας και θές να τα έχεις όλα. Λ.Π.
Vision Divine – When All The Heroes Are Dead (Italy) – 75
Ευρωπαϊκό (για την ακρίβεια ιταλικό) power metal. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καλό προαίσθημα για το τι θα ακούσω, όμως το album με εξέπληξε ευχάριστα. Για την ακρίβεια είναι ότι πιο αξιόλογο σε αυτό το είδος που έχω ακούσει εδώ και αρκετό καιρό. Up tempo συνθέσεις, γρήγορες ταχύτητες και έντονα πλήκτρα, χωρίς όμως να γίνονται «χαζοχαρούμενες». Επιπλέον, οι κιθάρες είναι εξαιρετικές. Με δυνατά riffs και πολύ όμορφα leads και solos. Τα δε φωνητικά είναι πλούσια, με μπόλικο συναίσθημα και όση θεατρικότητα χρειάζεται. Εντάξει, το όλο στιχουργικό concept του δίσκου δεν είναι και το ό,τι πιο πρωτότυπο, αλλά δεν πειράζει. Μακάρι να κυκλοφορούσαν περισσότεροι europower δίσκοι σαν αυτόν. Alex Staropoli ακούς;;; Λ.Π.
Terminus – A Single Point Of Light (North Ireland) – 78,5
Στο σήμερα, το να παίξεις σοβαρό epic heavy metal θέλει ταλέντο και κότσια, και οι Terminus διαθέτουν και τα δύο σε μεγάλες ποσότητες. Βαριές κιθάρες με ογκώδη riffs και πανέμορφα solos, τεχνικό drumming και στεντόρεια φωνητικά. Οι εναλλαγές στους ρυθμούς και τις ταχύτητες είναι τέλεια δομημένες, ενώ τα τραγούδια διαρκούν όσο πρέπει για να μην σε κουράσουν. Εξαίρεση αποτελεί το 10λεπτο Spinning Webs, Catching Dreams, που θα μπορούσε να είναι μικρότερο. Ένα πρώτης τάξεως άκουσμα για τους λάτρεις του είδους. Λ.Π.
Agnostic Front – Get Loud! (USA) – 25,5
Ποτέ μου δεν συμπάθησα τον ήχο τους και ο συγκεκριμένος δίσκος δεν αποτελεί εξαίρεση. Κι αυτό γιατί κινούνται πολύ κοντά στο punk, με το οποίο κρατάω τη στάση του «μακριά και αγαπημένοι». Παράλληλα, οι πολύ μικρές σε διάρκεια συνθέσεις πνίγουν αυτή την υπολανθάνουσα crossover thrash προσέγγιση που θα μπορούσε κάπως να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Σταμάτησα τον δίσκο κάπου στο δέκατο τραγούδι καθώς δεν ήθελα να χάσω άλλο από το χρόνο μου. Λ.Π.
Esoteric – A Pyrrhic Existence (UK) – 81
Φοβερός δίσκος, με απίστευτα παγωμένη και μαύρη ατμόσφαιρα. Funeral doom/death metal, με όλη τη σημασία της λέξης. Όμως είναι εξαντλητικός αν καθήσεις να τον ακούσεις μονοκοπανιά. Πρώτα πρώτα γιατί οι ρυθμοί του είναι τόσο αργοί και μακρόσυρτοι που ακόμα και αν τον ακούσεις στη διπλή ή και τριπλή ταχύτητα πάλι αργοί θα είναι. Δεύτερον γιατί οι διάρκειες των τραγουδιών του είναι εξωφρενικά μεγάλες. Η μπασαρισμένη παραγωγή δε, σε συνδυασμό με τα απόκοσμα φωνητικά κάνουν το σκηνικό ακόμα πιο πνιγηρό. Προσωπικά χρειάστηκε να τον ακούσω σε τρεις δόσεις, καθώς κατά τη διάρκεια της ακρόασης ένιωθα να μου ρουφάει την ψυχή. Λ.Π.
Chaos Motion – Psychological Spasms Cacophony (Mexico) – 11,28
Στην θεωρία, προσπαθούν να δοκιμάσουν και να ξεπεράσουν τα όρια του technical death metal. Είναι εύλογη η απορία του γιατί να θέλεις να το κάνεις αυτό, αλλά ας αφήσουμε για μία άλλη φορά αυτή τη συζήτηση. Στην πράξη έχουμε ένα κακόηχο αποτέλεσμα. Το avant-garde στοιχείο που προφανώς προσπάθησαν να περάσουν στις συνθέσεις δεν είναι μόνο οι δυσαρμονίες. Γιατί έτσι το αποτέλεσμα ακούγεται σαν «ρε συ, λες να χάλασαν αυτοί;».
Negator – Vnitas Pvritas Existentia (Germany) – 66,45
Παραδοσιακό και old school blackmetal παίζουν. Μέσα από τις συνθέσεις δείχνουν ότι έχουν μία ιδιαίτερη αδυναμία για τους Dark Funeral, αλλά είναι καλό το αποτέλεσμα που ακούμε και μπορούμε να τους το συγχωρέσουμε. Ένα μικρό θέμα έχω με τα drums που ακούγονται πολύ «σφιγμένα», αλλά μετά από μερικές ακροάσεις συνηθίζεται.
Admiral Sir Cloudesley Shovell – Very Uncertain Times (England) – 71,26
Τίμιο και απλό hard rock με αρκετές πρόσθετες πινελιές από garage, λίγο rock n’ roll, και λίγο από Motorhead στη νοοτροπία. Η φωνή του Gorilla βοηθάει ακόμα περισσότερο σε αυτό. Αρκετή αγάπη για τα ‘70s και ακόμα περισσότερη διάθεση για διασκέδαση, party κλπ. Ακούγεται εύκολα και ευχάριστα.
Swans – leaving meaning. (USA) – 86,72
Έχουν περάσει από διάφορες φάσεις και καταστάσεις, διάφορα line ups, και διάφορα είδη μουσικής. Η ποιότητα μίας καινούρια κυκλοφορίας είναι λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένη. Γιατί μιλάμε για τον Gira. Πιο πολύ η απορία του «τι άλλο έχει να πει» και του «πως θα το πει» είναι που τραβάει τον κόσμο σε καινούρια κυκλοφορία των Swans πλέον. Οπότε, η soft και κάπως post-rock αισθητική του δίσκου, σε αντιδιαστολή με τους στίχους (όπως πάντα), δημιουργεί μία ενδιαφέρουσα αντίθεση. Ουσιαστικά μόνο 2 τραγούδι από τον δίσκο θυμίζουν Swans περιόδου 2010-2016: The Hanging Man και Sunfucker. Απλώς, προετοιμαστείτε γιατί πρόκειται για 2πλό δίσκο, με 12 συνθέσεις συνολικής διάρκειας 93 λεπτών. Θέλει τον χρόνο του δηλαδή.
Sunn O))) – Pyroclasts (USA) – 89,13
Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν πάρα μόνο κάποιες επεξηγηματικές πληροφορίες. Οι 4 συνθέσεις είναι 4 διαφορετικής ηχογραφήσεις jam-αρίσματος μεταξύ των μελών της μπάντας και φίλων/συνεργατών. Η κάθε μία έχει ένα γράμμα σε παρένθεση στον τίτλο, που δηλώνει την κλίμακα. Ο δίσκος είναι αφιερωμένος στον Scott Walker με τον οποίον συνεργάστηκαν το 2014 για το δίσκο Soused. Το drone metal είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο στην αποδοχή του υπο-είδος της metal μουσικής, και κανείς δεν το κάνει καλύτερα από τους Sunn O))).
Orodruin – Ruins Of Eternity (USA) – 62,5
Σε γενικές γραμμές το album δεν είναι κακό. Ωραίο groove, ωραία κιθαριστικά θέματα και doom-άτη (με μια δόση από epic doom) ατμόσφαιρα. Δυστυχώς όμως τα συγκροτήματα που παίζουν αυτό το Sabbath-ικού τύπου doom metal, με λίγο από Saint Vitus και Candlemass, είναι ήδη πολλά. Ευχάριστος και οικείος μεν ως άκουσμα, αλλά δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο και εν τέλει αυτό που μου έμεινε είναι η αίσθηση του «μία από τα ίδια». Λ.Π.
Mammoth Mammoth – Kreuzung (Australia) – 67
Εψαξα αρκετά να βρω το stoner στοιχείο στο δίσκο όμως δεν το βρήκα. Αντιθέτως όμως, βρήκα καλοπαιγμένο και τσαμπουκαλεμένο hard/heavy rock. Γρήγοροι στην πλειοψηφία τους ρυθμοί, παρέα με στίχους και riffs που ανταγωνίζονται για το ποια είναι πιο πιασάρικα και φωνητικά με μπόλικο γρεζι. Σίγουρα συναρπάζει σε επίπεδο πρωτοτυπίας ή αυθεντικότητας, καθώς άλλοτε θυμίζει Motorhead, αλλοτε, Clutch και άλλοτε Backyard Babies, όμως είναι άκρως διασκεδαστικός. Πρώτης τάξεως δυνοδεία για μπύρες. Πολλές μπύρες. Λ.Π.
Abigail Williams – Walk Beyond The Dark (USA) – 90,5
Σκληρό και βίαιο black metal, με τα blastbeats να πέφτουν βροχή και τα tremolo pickings να παίρνουν κεφάλια και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό και μελωδικό. Οι διάρκειες των τραγουδιών είναι αρκετά μεγάλες, φτάνοντας μέχρι και τα 11 λεπτά, όμως σε καμία περίπτωση δεν κουράζουν. Κι αυτό χάρη στις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις που ενσωματώνουν μέρη από τσέλο, όμορφα κιθαριστικά solos και αριστουρηματικές εναλλαγές στους ρυθμούς και τις ταχύτητες. Η δε παραγωγή είναι αψεγάδιαστη, με όλα τα όργανα να ακούγονται καθαρά χωρίς να πνίγει το ένα το άλλο. Ξεκάθαρα ένας από τους καλύτερους black metal δίσκους για φέτος, που θα τον ζήλευαν πολλά καταξιωμένα ονόματα εκ Σκανδιναβίας. Λ.Π.
Botanist – Ecosystem (USA) – 96
Δεν είχα ιδέα γι’ αυτούς μέχρι που άκουσα τον συγκεκριμένο δίσκο. Αυτοί οι τύποι έχουν πάει τις έννοιες του πειραματισμού και της ευρηματικότητας σε άλλο επίπεδο, καθώς παίζουν black metal χωρίς ούτε μία κιθάρα. Μπάσο, drums και αντί για κιθάρες χρησιμοποιούν hammered dulcimers (τρία στο σύνολο) και ένα harmonium. Το μεν hammered dulcimer είναι ένα όργανο που μοιάζει με το δικό μας σαντούρι. Το δε harmonium, το λες και επιτραπέζιο ακορντεόν. Στην αρχή μου φάνηκε τελείως αλλόκοτο όλο αυτό και κοιτούσα τα ηχεία αποσβολωμένος. Στην πορεία όμως κόλλησα με την απίστευτη ατμόσφαιρα των συνθέσεων. Πραγματικά εκπληκτικός δίσκος. Λ.Π.
Necronomicon – Unus (Canada) – 68,5
Αρκετά καλοπαιγμένο και επιθετικό death metal, που κλείνει το μάτι στο black. Εντυπωσιακά συμφωνικά μέρη, occult ατμόσφαιρα και στίχοι και σωστή παραγωγή. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η μπάντα πατάει λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε στις επιρροές της από Fleshgod Apocalypse, Behemoth και Septicflesh. Πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να φλερτάρει με τον όρο «αντιγραφή». Σε γενικές γραμμές πάντως ο δίσκος ακούγεται μια χαρά. Λ.Π.
Dawn Ray’d – Behold Sedition Plainsong (UK) – 59,5
Η μόνη διαφορά με τις black metal κυκλοφορίες που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό, είναι η «επαναστατική» θεματολογία των στίχων, που ασχολείται με θέματα όπως η πάλη των τάξεων και ο αναρχισμός. Ευτυχώς το συγκρότημα αποφεύγει τις παγίδες που κρύβει αυτή η θεματολογία και οι στίχοι του είναι αρκετά προσεγμένοι. Από εκεί και πέρα, σε καθαρά μουσικό επίπεδο, το album δεν μου είπε και πολλά. Τυπικό black metal της σειράς. Προβλέψιμο, ψιλο-αδιάφορο και με μέτρια παραγωγή. Λ.Π.
Edenbridge – Dynamind (Austria) – 63,22
Από όλα τα female fronted symphonic power metal συγκροτήματα, οι Edenbridge είναι ένα από τα πολύ λίγα που συνεχίζουν και έχουν παραμείνει πιστά στον αρχικό τους ήχο. Από τη μία το λες «τιμιότητα», από την άλλη έχασαν τις εξελίξεις στον ήχο και στο κοινό του είδους. Οπότε, έχουν ξεμείνει υπό μία έννοια. Παρουσιάζουν και σε αυτή τη δουλειά μία προφανή ποιότητα, προσθέτουν και κάποια progressive στοιχεία (πιο κοντά στους Kamelot, παρά στους Dream Theater), και κρατιούνται καλά. Αλλά, μέχρι εκεί. Η συγκεκριμένη δουλειά δεν μπορεί να τους δώσει τίποτα παραπάνω πέραν της διατήρησης του βασικού κορμού ακροατών, μέχρι τον επόμενο δίσκο. Τότε, ίσως, θα δούμε, δεν ξέρω.
Nile – Vile Nilotic Rites (USA) – 78,29
Δεδομένου ότι οι τελευταίες 2-3 κυκλοφορίες δεν ήταν και τόσο καλές για «δίσκους των Nile», ο καινούριος δίσκος μοιάζει πολύ καλύτερος από ότι είναι. Εξίσου brutal και technical όπως θα θέλαμε. Με ποικιλία στα φωνητικά όπως πάντα. Κάτι που λείπει πολύ από τη σκηνή. Και με αρκετά μελωδικά σημεία. Για τον «Αιγυπτιακό» αέρα που έχουν όλες οι κυκλοφορίες τους, είναι αναμενόμενο.
Valcata – Valcata (USA) – 8,92
Ανούσιο και άνευρο symphonic “metal”. Με πολύ απαλές κιθάρες και drums για να μην τρομάξει κανείς (;). Και με μέτρια δουλειά στη μίξη των φωνών.
Leprous – Pitfalls (Norway) – 100
Για πολλούς και διάφορους λόγους, ο δίσκος της χρονιάς. Σε συνθετικό επίπεδο παίρνουν στοιχεία από παντού, γιατί μπορούν. Από pop, από metal, από rock από funk, soul, ambient. Δεν βλέπουν κανένα εμπόδιο μπροστά τους. Σε στιχουργικό επίπεδο, ο αγώνας του Solberg απέναντι σε άγχος και κατάθλιψη. Στα ίσα τα λέει όλα όπως ακριβώς τα βιώνει. Και για το «κερασάκι στην τούρτα», μία διασκευή στο Angel των Massive Attack. Από πλευράς αριθμού ακροάσεων, ο δίσκος της χρονιάς για εμένα. Από βαθμολογία, όλα τέλεια.
Alcest – Spiritual Instinct (France) – 89,37
Post-metal μαζί με shoegaze. Η βάση του ήχου τους. Αλλά αυτή τη φορά έχουν φέρει και άλλα στοιχεία, που υπήρχαν και παλιότερα αλλά όχι τόσο έντονα. Παρατηρώ μία progressive νοοτροπία στην εξέλιξη των συνθέσεων, και μία ελαφρά pop νοοτροπία στα καθαρά φωνητικά. Ο δίσκος σε παίρνει μαζί του και σε πάει βόλτα. Όπως πρέπει να κάνει κάθε δίσκος ατμοσφαιρικού metal (όποιο και αν είναι αυτό).
Ragnarok – Non Debellicata (Norway) – 32
Το αναμάσημα στις κλασσικές black metal φόρμες, η επανάληψη των ίδιων θεμάτων ξανά και ξανά και εν τέλει οι βαρετές συνθέσεις είναι το ένα πρόβλημα του δίσκου. Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι η παραγωγή. Στα drums, σε όλο το δίσκο ψάχνουμε το ταμπούρο. Τα υπόλοιπα τύμπανα και τα πιατίνια είναι άλλοτε πολύ μπροστά και άλλοτε πολύ πίσω. Το μπάσο από την μεριά του είναι πολύ μπροστά μόνιμα. Από τη μέση του album και μετά κουράστηκα με αυτό τον αλλοπρόσαλλο θόρυβο και απλά σταμάτησα την ακρόαση. Λ.Π.
Blind Guardian – Twilight Orchestra: Legacy Of The Dark Lands (Germany) – 72,5
Αναμφίβολα εντυπωσιακός δίσκος. Κατά πρώτον, με τρεις συνολικά χορωδίες, με τον Kursch σε φοβερή φόρμα να κάνει τα δικά του και που σαν να μην του έφταναν όλα τα άλλα έχει προσθέσει και overdubs, ο δίσκος έχει ΦΩΝΗΤΙΚΑ. Κατά δεύτερον, σε επίπεδο σύνθεσης και ενορχήστρωσης, ο Olbrich έχει κάνει φοβερή δουλειά αξιοποιώντας και με το παραπάνω την φιλαρμονική της Πράγας. Πάντα τον εκτιμούσα σαν μουσικό και συνθέτη, αλλά τώρα η εκτίμηση μου πέρασε σε άλλο επίπεδο. Τα δε spoken samples ανάμεσα στα κομμάτια συμβάλλουν καθοριστικά στην ανάπτυξη και διατήρηση του επικού κλίματος. Όμως, όπως και να το κάνουμε, Blind Guardian δίσκος χωρίς ηλεκτρικές κιθάρες και drums, χωρίς καταιγισμό από riffs και solos, χωρίς δίκασες, breaks κλπ., είναι εξ ορισμού ελλειπής. Λ.Π.
Bask – III (USA) – 89,5
Έχοντας σαν βάση το progressive rock και εμπλουτίζοντας το με πινελιές από κλασικό hard rock, πολύ ελαφρύ stoner και αρκετά στοιχεία από dark Americana, οι Bask δημιουργούν έναν πολύχρωμο ηχητικό καμβά. Οι εναλλασόμενοι ρυθμοί των τραγουδιών άλλοτε ξεσηκώνουν και άλλοτε χαλαρώνουν, ενώ παράλληλα οι ποιητικοί και συναισθηματικοί στίχοι τους κοιτάνε κατ’ ευθείαν μέσα στην ψυχή σου. Οι καλύτερες στιγμές του album βρίσκονται στα Noble Daughters I και II, και στο Maiden Mother Crone. Τα δυο πρώτα θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί (με την καλή έννοια) από τους Rush ή τους Kansas. Το τρίτο θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριληφθεί στο soundtrack του True Detective. Πραγματικά εξαιρετικό album. Λ.Π.
Unleash The Archers – Explorers (Canada) – 0
Άλλο ένα μούφα EP δύο τραγουδιών που εκτός του ότι έχουν ήδη κυκλοφορήσει πρώτα και ως singles, είναι συνάμα και διασκευές. Στην πρώτη περίπτωση (Northwest Passage) έχουμε την διασκευή ενός folk τραγουδιού, στην οποία όλα πάνε καλά όσο η φωνή είναι μόνη της. Μόλις μπαίνουν τα υπόλοιπα όργανα, το κομμάτι μεταμορφώνεται σε ένα euro-power κομμάτι όπου ο όρος «κλισέ» χτυπάει κόκκινο. Στην περίπτωση του Heartless World, έχουμε ένα ημιαδιάφορο hard rock κομμάτι στο οποίο η μπάντα απλά το επανεκτέλεσε φέρνοντας το στα μέτρα της. Δύο είναι οι εκφράσεις που μου ήρθαν στο μυαλό μετά την ακρόαση. Ο στίχος «Για τα λεφτά τα κάνεις όλα» και το «κηδεία με ξένα κόλυβα». Λ.Π.
The Drowning – The Radiant Dark (UK) – 56
Μέχρι τα πρώτα 7 λεπτά του The Triumph of the Wolf in Death είχα προετοιμαστεί για άλλο έναν μελαγχολικό στα όρια της κατάθλιψης doom/death album. Κάπου εκεί το τραγούδι, και εν γένει ο δίσκος, άρχισε να ανεβάζει στροφές. Τα riffs έγιναν πιο κοφτά και το drumming λιγότερο μακρόσυρτο και πιο groove-άτο. Έτσι, η μαυρίλα και η κατάθλιψη παρότι έμεινε στα ίδια επίπεδα, έγινε λίγο πιο υποφερτή. Αρκετά generic συνθετικά, στο στυλ των My Dying Bride και των παλιών Anathema και Paradise Lost. Από ένα σημείο και μετά δε, λόγω των μεγάλων σε διάρκεια τραγουδιών κουράζεσαι και βαριέσαι. Λ.Π.
Horizon’s End – Skeleton Keys (Greece) – 100
Επιστρέφουν με καινούριο δίσκο μετά από 18 χρόνια. Ο καινούριος δίσκος σε επίπεδο φωνητικών είναι ο δίσκος που θα έβγαζαν οι Dream Theater μετά το When Dream And Day Unite, αν δεν αντικαθιστούσε ο LaBrie τον Dominici. Και συνθετικά είναι ο δίσκος που θα μπορούσαν να βγάλουν οι Dream Theater μαζί με τους Fates Warning, αν γύρναγε στους πρώτους ο Mike Portnoy και επέστρεφαν στον ήχο του Images And Words.
Avatarium – The Fire I Long For (Sweden) – 80,07
Ο τέταρτος δίσκος τους είναι και ο πρώτος που ο Edling δεν γράφει τα πάντα. Προσωπικά δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω ποια είναι του Edling και ποια όχι. Μπορώ να φανταστώ ότι κάποια solos πλήκτρων που ακούω που φέρνουν στο μυαλό Deep Purple, μάλλον δεν είναι του Edling ιδέες. Αλλά δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο μιας και το τελικό αποτέλεσμα είναι σχεδόν πολύ καλό. Σχεδόν, γιατί η παραγωγή έχει κάποια προβλήματα. Ο ήχος είναι αρκετά μπουκωμένος και αν ακούσετε το δίσκο με ακουστικά, θα σας εκνευρίσει ελαφρώς.
Hypno5e – A Distant (Dark) Source (France) – 77,02
Ένα concept album εσωτερικής αναζήτησης με «αφορμή» την λίμνη Tauca που υπήρχε στη Βολιβία την παλαιολιθική εποχή. Θυμίζει λίγο Gojira όλο αυτό, έτσι δεν είναι; Η αλήθεια είναι ότι και ηχητικά θυμίζει σε πολλά σημεία τόσο Gojira, όσο και Meshuggah, παλιούς Opeth και λίγο TesseracT ακόμα. Αλλά αυτός είναι ο μισός ήχος. Ο άλλος μισός είναι το post-rock και οι πιο ambient στιγμές του δίσκου. Που φέρνουν το μυαλό Crippled Black Phoenix και Red Sparowes. Αλλά, οι συνθέσεις φαίνονται λίγο τραβηγμένες στη διάρκειά τους. Κάπου «κρεμάει» η διαδρομή και αργεί το αποτέλεσμα. Και κατά συνέπεια, κουράζει.
