“Το τσίρκο αποχώρησε από την πόλη”. Μια πρόταση που πάντα μου θύμιζε την ανάλογη ανακοίνωση που έκαναν οι εκφωνητές στο φινάλε κάθε συναυλίας του Elvis: “Ο Elvis αποχώρησε από το κτίριο”. Ο Βασιλιάς βέβαια αποχωρούσε από το κτίριο μέσα σε οδυρμούς και κραυγές απελπισμένων fans. Στην περίπτωση των Kyuss από την άλλη, δεν κουνήθηκε φύλλο όταν η μπάντα ανακοίνωσε τη διάλυσή της λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του And The Circus Leaves Town του κύκνειου άσματος που τον προηγούμενο μήνα έκλεισε τα 25 χρόνια.
«Αποφασίσαμε τη διάλυση μέσα σε 5 λεπτά» έχει πει σε παλιότερη συνέντευξη ο Garcia. Οχι ο θρύλος, αλλά ο ίδιος ο John Garcia εξιστορεί πως αυτός και ο Josh Homme είχαν αράξει τότε στη μπάρα του Red Barn, που βρίσκεται στο Palm Desert, και αμέσως αποφάσισαν να βάλουν στο χρονοντούλαπο τη μπάντα τους. «Μετά από λίγο πίναμε στην υγεία της ωραίας εποχής που περάσαμε με τους Kyuss» παραδέχεται ο frontman του σχήματος που ουσιαστικά ξέσκαψε το desert rock ιδίωμα από τις ερήμους της Καλιφόρνια (και που οι περισσότεροι βλακωδώς το γνωρίζουν ως stoner rock).
Τι έφερε τα ιδρυτικά μέλη όμως στο σημείο να “ξεφορτωθούν” στο πιτς φιτίλι το όνομα Kyuss; Η αλήθεια είναι πως μάλλον ξεφορτώθηκαν ο ένας τον άλλο. Προστριβές υπήρχαν και πριν την ηχογράφηση του δίσκου.
Ο ίδιος ο Garcia το παραδέχεται και φυσικά χρησιμοποιεί τη φράση για τα περισσότερα μουσικά διαζύγια: “Creative Differences” αγγλιστί. Και να μη μιλάς τη γλώσσα, τόσες φορές που την έχεις ακούσει καταλαβαίνεις για τις καλλιτεχνικές διαφορές που είχαν στο studio τα δυο βασικά μέλη. Τις τελευταίες στιγμές της μπάντας ο Garcia και ο Homme είχαν μείνει μόνο από τους παλιούς. Πρώτα έφυγε ο Oliveri λίγο μετά το Blues For The Red Sun, με τον Scott Reeder να τον αντικαθιστά μέχρι την οριστική διάλυση. Στη συνέχεια μας την κάνει και ο Brant Bjork στα drums και τον αντικαθιστά ο Alfrendo Hernandez το 1993.
Ο Hernandez μαζί με τις βαλίτσες και το drum kit του φέρνει και τις μελωδίες του “Catamaran“, ένα κομμάτι της βασικής του μπάντας, τους Yawning Man. Το συγκεκριμένο κομμάτι παρεούλα με το “Size Queen” που έγραψε ο Homme είναι ουσιαστικά οι πρόγονοι της επόμενης μπάντας του, των τεράστιων όπως έγραψε η ιστορία, Queens Of The Stone Age. Λέτε ο κιθαρίστας των Kyuss να προετοίμαζε από τότε το έδαφος;
Πάντως αν βάλεις να παίζει το And The Circus Leaves Town και ξετρελαθείς με το εναρκτήριο “Hurricane” τότε έχεις γενναίες πιθανότητες να…μην σου αρέσει το album! Το “Hurricane” είναι από τα πιο γρήγορα κομμάτια της μπάντας ever. “Ξέραμε ότι θα μπει στο δίσκο. Είναι από αυτά τα γρήγορα σπιντάτα τραγούδια που ξέρεις ότι θα είναι μέσα στο δίσκο” έρχεται να παραδεχθεί ο Garcia. Δέκα χρόνια μετά συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack του Need For Speed: Carbon. Οι επόμενες γενιές λογικά το γνώρισαν μέσα από εκεί.
Μη σε κοροϊδεύει το ότι το τελευταίο album των Kyuss ξεκινάει τόσο δυναμικά. Γενικώς περιβάλλεται από μια μελαγχολία, σαν να βρίσκεσαι στην οροφή του αμαξιού σου και να ατενίζεις τα αστέρια στη μέση μιας αχανούς ερήμου. Ερημοκατάσταση δηλαδή.
Όμως το επίσημο single ήταν άλλο, ήταν το “One Inch Man” που κυκλοφόρησε και σε βίντεο και παίζονταν συχνά πυκνά στο MTV. Από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι δεν έχει κάποιο ιδιαίτερα σοβαρό νόημα. Την ιδέα εμπνεύστηκε ο Garcia, ψαρεύοντας με ένα φιλαράκι του, φυσικά μαστουρωμένος. Πήγε το σκελετό στο studio και το τραγούδι ολοκληρώθηκε με τη συμβολή του Reeder που βρήκε αυτό το groove-άτο riff.
“Το One Inch Man είναι ένα κομμάτι που πάντα θα είναι στη live λίστα μου, πάντα θέλω να το ερμηνεύω πάνω στη σκηνή” έχει τονίσει στο παρελθόν ο τραγουδιστής των Kyuss, υποστηρίζοντας το δημιούργημά του. Ο Garcia εμπνεύστηκε πολλά από τις… βόλτες του. Ας πούμε το εξώφυλλο του And The Circus Leaves Town είναι ιδέα εμπνευσμένη από ένα ταξίδι αναψυχής που έκανε στη Βομβάη. Εκεί είχε ανακαλύψει ένα μέρος που είχε θέματα με την παλίρροια και…να σου και η ιδέα για το album.
Εμείς βέβαια όλη την ώρα αναρωτιόμαστε τι “σχήμα” θα είχε πάρει και πως θα ακούγονταν γενικώς ο δίσκος αν δεν είχε αποχωρήσει νωρίτερα ένας από τους βασικούς συνθέτες, ο Brant Bjork. Ίσως ακούγονταν καλύτερα, ίσως χειρότερα, ίσως όμως και τελείως διαφορετικά.
Παρόλα αυτά, η μπάντα στα Sound City Studios πάλεψε και για να παραδώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα αλλά και με τους εσωτερικούς δαίμονες που βασάνιζε το κάθε μέλος της. “Υπήρχαν χρήματα όμως αυτά πήγαιναν οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που έπρεπε. Χάσαμε και πολύ χρόνο και λόγω χρήσης διάφορων ουσιών” ήρθε να αναγνωρίσει το 2009 σε δηλώσεις του ο Reeder. Το αστείο είναι πως το συγκρότημα γκρίνιαξε ότι δεν έγινε το σωστό promotion για την προώθηση του.
Παραγωγός παρέμεινε ο Chris Goss που συνέχιζε με τη μπάντα από το Blues For The Red Sun και ήταν σαν 5ο μέλος. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στον ήχο των Kyuss από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της παραγωγής. O Garcia απονέμει τα εύσημα στον επονομαζόμενο νονό του desert rock κινήματος: “Αναζητούσαμε στον ήχο μας τον ήχο της ερήμου και συγχρόνως αυτό το live συναίσθημα που προσφέραμε στα show μας. Ο Gosh μας βοήθησε πολύ σε αυτό”.
Έφθασε όμως η στιγμή όπου το διαστημόπλοιο θα έκανε την τελική του προσθαλάσσωση. Οι Kyuss έριξαν την επική αυλαία που άξιζαν, δηλαδή με το “Spaceship Landing“, το μεγαλύτερό σε διάρκεια τραγούδι της καριέρας τους, που έκλεινε κατά κάποιο τρόπο το δίσκο. Το “κατά κάποιο τρόπο” πηγαίνει στο ότι μετά από ένα δεκάλεπτο και βάλε, σιγής, ακούς το κρυμμένο κομμάτι “M’deea“, και στη συνέχεια το “Day One” που μιλάει για τα εναπομείναντα μέλη των Nirvana μετά την αυτοκτονία του Kurt Cobain. Το “Day One” το βρίσκεις και στη Γερμανική έκδοση από το single-άκι του “Demon Cleaner” με τίτλο “Day One (To Dave and Krist)”.
Ακούς το “Spaceship Landing”, λογίζεσαι το τέλος των Kyuss και σου βγαίνει αβίαστα ένα πικρό χαμόγελο σε αυτό το βαλς της ειρωνείας. Είναι ειρωνικό γιατί ακούς αυτό το πολύλεπτο έπος και σκέφτεσαι αν ήθελε τι μπορούσε να κάνει συνθετικά αυτή η μπάντα. Μια ακόμα τραγική ειρωνεία και με βάση και τα λόγια του Reeder που δεν έχουμε λόγο να τον αμφισβητήσουμε είναι πως στην τελευταία τουρνέ σε αμερικάνικο έδαφος οι Kyuss γέμιζαν όλους τους χώρους που έπαιζαν. “Δείχναμε ότι επιτέλους σημειώνουμε επιτυχία. Το να διαλύεις σε εκείνο το σημείο φάνηκε σαν αυτοκτονία”.
Ίσως η διάλυση των Kyuss να έκανε καλό. Εμείς οι οπαδοί σίγουρα βγήκαμε κερδισμένοι αφού είχαμε την ευλογία να ακούσουμε μπάντες όπως οι Queens Of The Stone Age, Unida, Slo Burn κτλ.
Θα προσθέσω και ένα ακόμα σημάδι ειρωνείας που έχει να κάνει με το πρωταρχικό όνομα των Kyuss, που ήταν Sons of Kyuss. Μετά τη διάλυσή τους πόσες μπάντες άρχισαν να ξεφυτρώνουν όπως οι θάμνοι στις αμερικάνικες ερήμους; Είναι τα παιδιά, οι γιοί των Kyuss και συνεχίζουν τη μουσική κληρονομιά της θρυλικής, πλέον, μπάντας από την California.
Γράντης Γεώργιος
