Ακούγοντας το Disconnected των Fates Warning και πάλι μετά από 20 γεμάτα χρόνια και προσπαθώντας να κάνω connect στις τελείες, εντοπίζω τη μεγαλύτερη “αμαρτία” του album που καλωσόρισε το millennium για την λατρεμένη progressive μπάντα. Το μεγαλύτερο “αμάρτημα” είναι πως διαδέχθηκε αυτό το γκρίζο βίωμα που ονομάζεται A Pleasant Shade Of Gray. Είχε να ανέβει αυτό το απότομο και πελώριο βουνό αν και ήταν connected με τον προκάτοχό του αφού είναι η καλύτερη δυνατή, για να μην πω η φυσική, συνέχεια.
Η ιστορία όμως έδειξε πως το Disconnected απέτυχε να αγγίξει τους fans, ένα γεγονός που το έχουμε ακούσει στο παρελθόν και από το στόμα του τραγουδιστή τους Ray Alder. Για αυτούς που βρίσκονταν έξω από τον progressive metal χορό, ούτε λόγος να γίνεται.
Προσωπικά όταν κάθομαι να αναλογιστώ τους λόγους που με έκαναν να μην του δώσω τότενες την πρέπουσα σημασία συμπεραίνω πως μετά το Α Pleasant Shade Of Gray αισθανόμουν πλήρης. Eκείνο το album είχε καλύψει τις συναισθηματικές μου ανάγκες. Σκέφτομαι επίσης πως ασυνείδητα δεν είχα τα κάκαλα να ζήσω ξανά ένα παρόμοιο σταχτί και βροχερό μουσικό ταξίδι.
Τον Ιούλιο ο παραένα δέκατος δίσκος των Fates έκλεισε 20 χρόνια, αρκετός καιρός για να τον βάλουμε “under the spotlight”, όπως τραγουδάει ο Ray Alder στον αμέσως πρώτο στίχο του άλμπουμ μετά το industrial-ίζον intro με τίτλο Disconnected (Part 1). Είμαστε στο 2000 και φυσικά τα προοδευτικά μυαλά που πλαισιώνουν τη μπάντα θα προσέθεταν όχι μόνο νέα στοιχεία, αλλά ήχους της εποχής στο τσουκάλι των Fates Warning. Ξεφεύγουν από τους βασικούς κανόνες για μια ακόμα φορά όπως είχαν πράξει και τότε, τρία χρόνια πριν με τον A Pleasant Shade Of Gray.
Είκοσι χρόνια μετά κατανοώ πως ήταν αναγκαίο αυτό. Άλλοτε διαβαίνεις industrial ηχότοπους, άλλοτε αφουγκράζεσαι ambient ρυθμούς και σοκάρεσαι στα ελάχιστα σημεία που έχουν επιλέξει μέχρι και χορευτικά beat. Όταν όμως έχεις στις τάξεις σου έναν Kevin Moore στο πηδάλιο των keyboards, εννοείται πως θα ακολουθήσεις το σχέδιο του. Η συμβολή του είναι τεράστια στην ατμόσφαιρα τόσο στο Disconnected όσο και στο προηγούμενο ευαγγέλιο του κάθε progster που σέβεται τον εαυτό του.
Επιδραστικός άνθρωπος ο Moore, να κάνω μια τρελή μαντεψιά πως δεν ήταν τυχαίο που μετά από τρία χρόνια φόρμαρε μαζί με τον Jim Matheos το hyper-prog πρότζεκτ των OSI. Πέρα από τους Matheos, Moore οι υπόλοιποι τρεις στο Disconnected ήταν ο Ray Alder (φωνή), Joey Vera (μπάσο) και Mark Zonder (τύμπανα), δηλαδή το team του A Pleasant Shade Of Gray. Moore και Vera είχαν τον άχαρο ρόλο του guest και δεν τους βλέπεις στη φωτογραφία της μπάντας με τα υπόλοιπα μέλη παρότι μουσικά έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο.
Δε θα ασχοληθώ με ανούσιες συγκρίσεις ανάμεσα στις δυο δημιουργίες αλλά μπορώ με σιγουριά να πω πλέον πως το Disconnected έχει κρατήσει τα τεταμένα στοιχεία του προκατόχου του. «Επιθυμούσαμε να διατηρήσουμε τα πιο επιθετικά στοιχεία του A Pleasant Shade Of Gray και την ατμόσφαιρα αυτού του δίσκου. Το Disconnected θέλαμε να το κάνουμε πιο heavy» παραδέχεται η κεφαλή της μπάντας, o Matheos, μιλώντας ανοικτά σε μια παλιότερη συνέντευξή του.
Προσωπικά πρόσεξα και κάτι ακόμα. Από τις έντονες στιγμές του και το ζενίθ κατρακυλάει εύκολα στο ναδίρ. Νιώσε την σχεδόν ακίνητη ambient ατμόσφαιρα στο 11λεπτο Something From Nothing και αμέσως μετά στο Still Remains, το τραγούδι – μαμούθ των 16 λεπτών. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα ξεχωριστό για τον κιθαρίστα των Fates Warning αφού όπως έχει πει και ο ίδιος στο παρελθόν, περιέχει στοιχεία για το θάνατο του πατέρα του μέσα από στιχουργικούς συμβολισμούς. «Είναι οι πιο ευθείς στίχοι που έχω γράψει» έρχεται να συμπληρώσει.
Αναφέροντας το Still Remains κάπου εδώ λοιπόν τριγυρνάει και μια μικρή ένσταση. Το να τοποθετείς τα δυο μεγαλύτερα τραγούδια του άλμπουμ κολλητά δε βοηθάει εμπορικά αλλά οι Fates Warning ποτέ δεν έκαναν παρέα και με τα chart. Το άλμπουμ όμως κάνει μια… “κοιλιά” και εκεί ξινίζει ο ακροατής. Χάνεται σε αυτό το σημείο και απαιτούνται παραπάνω ακροάσεις.
More οι ακροάσεις αλλά less τα κιθαριστικά θέματα του Matheos και στο ένατό τους δίσκο. «Αυτή τη less is more νοοτροπία την έχω ξεκινήσει από την εποχή του Parallels» τολμάει να παραδεχθεί ο Matheos που κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων δέχθηκε ένα blast από την Parallels εποχή με την επίσκεψη των Frank Aresti και Joe DiBiase. Στην επίσκεψή τους δεν είχαν ηχογραφήσει κάτι μαζί. Η ιστορία κοντά δυο δεκαετίες μετά θα τους έβρισκε παρεούλα να κάνουν αυτό που δεν έκαναν στις αρχές της χιλιετίας.
Το Disconnected δε σε αφήνει με άδεια χέρια. Το 2000 ήταν λίγο μετά των πυλών και το άγνωστο που σου απέπνεε η όλη φάση με το millennium έδωσε πρόσφορο έδαφος στους Fates Warning για να δημιουργήσουν (όχι ότι είχαν παραπλήσια προβλήματα στο παρελθόν).
Μια φουτουριστική μοναχικότητα ξεδιπλώνεται σαν ξηρός πάγος από τους πρώτους προειδοποιητικούς ήχους του intro. Οι ίδιοι ακριβώς σε ξεπροβοδίζουν και στο outro αφού πρώτα είχες περιπλανηθεί στα ασύνορα αλλά όχι ασύνδετα ηχοτοπία του Disconnected.
ΥΓ. Πόσο 2020 είναι το εξώφυλλο του Disconnected? Πείτε μου πόσο?
