Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους 2 μήνες άκουσα πολύ περισσότερους δίσκους από αυτούς για τους οποίους έγραψα εδώ. Αλλά για τους συγκεκριμένους έχω να πω και μερικά πράγματα. Για τους υπόλοιπους, μαζί και με άλλους, θα γράψω στο μέλλον. Μαζί με πολλά ακόμα πράγματα που θέλω, και που κάποια από αυτά πρέπει, να γραφτούν. Anyway, στα ενδότερα.
What I kept…
Lamb Of God – Lamb Of God (USA) – 94,43
Ο δίσκος διαρκεί 44 λεπτά. Ιδανική διάρκεια για full length κυκλοφορία. Μουσικά δε, σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του. Πραγματικά δεν θες παραπάνω. Οι Cruz και Blythe ξεχωρίζουν λίγο παραπάνω σε απόδοση από την υπόλοιπη μπάντα. Ο ένας αντικαθιστά επάξια τον Adler, ρίχνοντας και κανένα blastbeat πού και πού, απλά γιατί μπορεί. Ο άλλος ακούγεται πιο τσαντισμένος από ποτέ. Σχεδόν απορώ που τον βρίσκει τόσο θυμό και οργή. Η δε παραγωγή που έχει γίνει στα φωνητικά είναι εξαιρετική. Οι λέξεις που τελειώνουν σε φωνήεν δεν έχουν κάποιο ring, κάποιο sustain. Απλά σβήνουν. Αυτή η “μουντάδα” και η “σκοτεινιά” μαζί με την τσαντίλα είναι όλα τα λεφτά.
16 – Dream Squasher (USA) – 87,87
Sludge με όλη τη σημασία της λέξης. Ήχος σκληρός, πηχτός και λασπωμένος, με έξτρα όγκο στις κιθάρες και το μπάσο. Οι έτσι κι αλλιώς τσαντισμένες συνθέσεις, σε πολλά σημεία γίνονται και απίστευτα αργές, ανεβάζοντας έτσι το επίπεδο του θυμού στα ύψη. Τα δε samples από ταινίες, σε όποια σημεία χρησιμοποιούνται, δένουν απίστευτα.
Blacktop Mojo – Static ΕΡ (USA) – 89,99
Ο περσινός τους δίσκος ήταν πολύ καλός. Σε αυτό το ΕΡ βάζουν ακόμα λιγότερα southern στοιχεία, στηριζόμενοι περισσότερο στο post-grunge του ήχου τους. O James συνεχίζει να βελτιώνεται στις ερμηνείες του, παρόλο που δεν υπήρχε κάποιο παράπονο από αυτές.
Hail Spirit Noir – Eden In Reverse (Greece) – 78,05
Έχω ένα πρόβλημα. Ο δίσκος είναι πολύ καλός, αλλά δεν είναι Hail Spirit Noir. Το progressive στοιχείο είναι παρόν σε όλο το δίσκο, φέρνοντας πολλές φορές τους Voivod στο μυαλό. Τα πλήκτρα και τα ηλεκτρονικά στοιχεία μου έφεραν μέχρι και Jean Michel Jarre στο μυαλό. Και εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα. Αν ήθελα να ακούσω κάτι τέτοιο, θα το έψαχνα αλλού. Όχι στο καινούριο δίσκο των Hail Spirit Noir. Δεν περιμένω κάτι τέτοιο από αυτούς, και φυσικά δεν το απαιτώ. Εγώ περίμενα να ακούσω τον επόμενο δίσκο τους με το δικό τους υβρίδιο black και progressive. Και κάτι τέτοιο, δεν το άκουσα. Όχι, το ενα blastbeat σε όλο το δίσκο δε φτάνει. Και δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου κάνει ή όχι αυτός ο δίσκος.
Long Distance Calling – How Do We Want To Live? (Germany) – 90,22
Ο ορισμός της σταθερότητας. 20 χρόνια τώρα βγάζουν σταθερά ποιοτικούς progressive/post rock δίσκους, χωρίς την παραμικρή στιγμή “χαμηλής” ποιότητας. Καμία ευκολία, καμία έκπτωση, κανένας συμβιβασμός. Που και που, βάζουν και 1-2 τραγούδια με στίχους, έτσι για να θυμούνται τα παλιά.
Jupiter Hollow – Bereavement (Canada) – 86,37
Διατηρώντας τον progressive κορμό στον ήχο τους, μπορώ να πω ότι αυτός είναι ο πιο ολοκληρωμένος δίσκος τους μέχρις στιγμής. Οι στιγμές έντασης είναι πιο “έντονες”, είτε μιλάμε για πολύ δυνατές στιγμές, είτε για πολύ λυρικές. Το τεχνικό στοιχείο έχει λίγο μειωθεί και υπάρχει σε όση αναλογία χρειάζεται η κάθε σύνθεση. Κοινώς, ωρίμανση.
Ulcerate – Stare Into Death And Be Still (New Zealand) – 94,91
Μπορεί η ταμπέλα “techincal death metal” να τρομάζει. Αλλά δεν θα έπρεπε σε αυτό το δίσκο. Έχει φυσικά την τεχνικότητά του, αλλά είναι απίστευτα ατμοσφαιρικός. Πολλοί δίσκοι της σκηνής και του ήχου έχουν μία “κρυάδα” λόγω του πολύ στεγνού ήχου σε μια προσπάθεια να ακουστούν “όλα όσα κάνουμε”. Σε αυτό το δίσκο οι ενορχηστρώσεις και η παραγωγή είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρική, με εκτεταμένη και πανέξυπνη χρήση reverb, echo και delay. Και το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό.
Trivium – What The Dead Men Say (USA) – 73,06
Καλός σε γενικές γραμμές δίσκος, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Σε κάποια τραγούδια, τα ρεφρέν είναι πιο “ελαφρά” σε σχέση με το υπόλοιπο ηχητικό αποτέλεσμα, ψιλο-ακυρώνοντας έτσι την αρχική heavy διάθεση τους. Κρίμα γιατί κατά τα άλλα ο δίσκος έχει αρκετά καλά και ωραία riffs και leads.
End – Splinters From An Ever-Changing Face (USA) – 76,37
Το hardcore για εμένα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Υπάρχουν δίσκοι που μου ακούγονται σαν ένας ανούσιος και ακατανόητος θόρυβος. Υπάρχουν όμως και δίσκοι όπως αυτός που μέσα από το θόρυβό τους και το “χαμό” τους, βγάζουν νόημα. Προφανώς οργισμένο νόημα, αλλά υπαρκτό και σαφές. Και είναι ένας από τους λίγους δίσκους το χώρου που τα φωνητικά δεν με κουράζουν, παρόλο το προφανές εφέ στη φωνή σε όλη τη διάρκειά του.
Mike LePond’s Silent Assassins – Whore Of Babylon (USA) – 68,88
Ο μπασίστας των Symphony X σε νέες περιπέτειες. Βέβαια, το “νέες” αναζητείται, αλλά δεν πειράζει και πολύ γιατί το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές. Power metal που πάει-κι-έρχεται μεταξύ Ευρωπαϊκού και Αμερικάνικου. Δεν έχει ούτε εδώ progressive στοιχεία (αποδεικνύοντας ότι ο Romeo ευθύνεται για αυτά στους Symphony X), και…..αυτά. Τίποτα άλλο.
Kiko Loureiro – Open Source (Brazil) – 84,13
Ένας ιδιαίτερο progressive/instrumental/shredder δίσκος. Οι περισσότερες συνθέσεις έχουν σαφέστατα δομές τραγουδιών. Υπάρχουν τα “κουπλέ”, τα “ρεφρέν”, οι γέφυρες κλπ. Αντί για φωνές, έχουμε lead κιθάρες. Οι συνθέσεις βασίζονται σχεδόν σε όλες τις σχολές του progressive, και με αρκετά στοιχεία από power. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι έχει επηρεαστεί τόσο από τον Vai και τον Satriani, όσο και από Petrucci και Animals As Leaders. Έτσι το αποτέλεσμα είναι “ολοκληρωμένο” γιατί έχει κάτι για όλους, και διατηρεί και προσωπικό ύφος. Μόνο που έχει ένα μικρό θέμα με τις εντάσεις στη τελική μίξη.
Killswitch Engage – Atonement II & B Sides (USA) – 83,67
Ένα ΕΡ με 6 τραγούδια από τα sessions του Atonement, που κόπηκαν από το τελικό full length. Τα οποία τραγούδια είναι στο ίδιο ύφος του τελευταίου δίσκου τους (Atonement – 2019). Τι άλλο να ζητήσουμε?
…and the rest
Behemoth – A Forest EP (Poland) – 52,32
Η διασκευή στο A Forest μου φαίνεται αχρείαστη, μιας και ούτε προσθέτει κάτι στην ατμόσφαιρά του, ούτε του αφαιρεί. Δεν με τρελαίνει. Η original εκτέλεση είναι σαφώς πιο “κρύα” από ότι αυτή. Και live, δεν γίνεται να αποδοθεί ένα τέτοιο τραγούδι σε μία τέτοια διασκευή. Οι άλλες 2 συνθέσεις καινούριες μεν, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο δε. Πάντως, μου αρέσει σαν κίνηση που το ΕΡ συμπληρώνεται από 2 καινούριες συνθέσεις και όχι από ήδη κυκλοφορημένες συνθέσεις σε live εκτελέσεις ή κάτι τέτοιο που έχουμε δει σε άλλα ΕΡs.
BPMD – American Made (USA) – 50,79
Προσωπικά, δεν μου αρέσει η φωνή του Blitz. Ποτέ δεν μου άρεσε. Και αντίστοιχα το group που έχει μέσα Portnoy (και ξεχωρίζει στο δίσκο) δεν μου λέει κάτι. Τέλος, δεν είναι supergroup γιατί ο Menghi δεν έχει διακεκριμένη καριέρα πριν τους BPMD. Αυτά.
Cryptic Shift – Visitations From Enceladus (UK) – 41,95
Από τεχνική, καλά το πάνε. Και αυτός ο “κρύος” ήχος του μπάσου είναι ενδεικτικός του tech thrash/death χώρου. Όμως η 25λεπτη διάρκεια του εναρκτήριου κομματιού είναι απίστευτα κουραστική. Στον υπόλοιπο δίσκο κάτι πάει να γίνει. Όμως και πάλι, τα φωνητικά κουράζουν. Εν τέλει, πολύ κακό για το τίποτα.
Behold The Arctopus – Hapeleptic Overtrove (USA) – 17,15
Απίστευτα ανούσιος δίσκος. Γιατί από τη μία σε μπουκώνει με περίπου 3500 riffs, leads, licks, φρασεις και ανελέητο tapping, και από την άλλη δεν έχει drums, αλλά κρουστά. Κρουστά! Και μάλιστα με τον πιο άθλιο και άχρηστο ήχο κρουστών που έχω ακούσει ever.
Danzig – Danzig Sings Elvis (USA) – 15,11
Δεν μπορώ να καταλάβω ποιο το νόημα για αυτό το κακής ποιότητας tribute. Η μίξη είναι τουλάχιστον πρόχειρη και ερασιτεχνική, με τις ελαφρώς fuzz-αρισμένες κιθάρες να είναι τέρμα αριστερά και τα drums τέρμα δεξιά. Ο δε Danzig ακόμα και με το chorus στη φωνή σε πολλά σημεία απλά μιμείται τον Elvis, και όχι πάντα με επιτυχία.
Bleed From Within – Fracture (USA) – 67,08
Ο σωστός χαρακτηρισμός για αυτό το δίσκο είναι “ΟΚ”. Δεν συγκλονίζει, δεν ανακαλύπτει τον τροχό, δεν ξεφεύγει από το ύφος του συγκροτήματος. Είναι τίμιος και αξιοπρεπής, αλλά μάλλον δεν θα μου μείνει στη μνήμη για πολύ καιρό.
Northwind – History (Greece) – 23,92
Αυτή η παραγωγή τη δεκαετία του ‘80 θα γινόταν δεκτή μόνο αν ήταν γνωστό ότι επρόκειτο για κάποιο συγκρότημα που δεν είχε κάποια οικονομική άνεση και έτσι, δεν είχε πρόσβαση σε καλύτερο εξοπλισμό. Στο σήμερα, αυτή η παραγωγή είναι απλά ένα λάθος. Αυτή η προσπάθεια μίμησης του ήχου της δεκαετίας του ‘80 με αυτό το αποτέλεσμα, είναι απλά ένα λάθος. Αν οι Northwind κατέληξαν στο reunion τόσα χρόνια μετά και το καινούριο υλικό που μας δίνουν έχει αυτό τον ήχο, που σημαίνει ότι απλά νοστάλγησαν τον ήχο, ας ξαναγυρίσουν στο ντουλάπι που ήταν αποθηκευμένοι τόσα χρόνια. Ο συγκεκριμένος ήχος είναι ένα “λάθος”. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι συγκρότημα που είχε να βγάλει δίσκο 23 χρόνια, παρουσιάζει έναν καινούριο δίσκο με ήχο που ένας 15χρονος μπορεί να πετύχει στο pc του σε ένα βράδυ.
U.D.O. & Das Musikkorps der Bundeswehr – We Are One (Germany) – 42,06
Ο Udo ξαναγράφει δίσκο με τον Kaufmann και τον Baltes, επίσης πρώην μέλη των Accept. Και έγραψαν έναν δίσκο symphonic και λίγο power metal. Τώρα, ποιος ο λόγος για όλο αυτό, δεν μπορώ να καταλάβω. Όπως και να ‘χει, καινούριος δίσκος. Οι φανατικοί οπαδοί του Udo, θα χαρούν. Οι υπόλοιποι, προχωράμε.
