We must suffer to free our pain
Can you help us to find our way
Ακόμα μετράμε τις πληγές που άνοιξε το Elizium των Fields Of The Nephilim. Τριάντα χρόνια μετά δε γνωρίζω αν έχουμε βρει το δρόμο μας, ακόμα και αν μας τον υπέδειξε τότε ο Carl McCoy μέσα από το τρίτο του πόνημα, το τελευταίο με την αυθεντική σύνθεση των Fields Of The Nephilim που όλοι λατρέψαμε και ακολουθήσαμε τυφλά.
Το Elizium στην αρχή γράφτηκε σαν ένα ενιαίο τραγούδι και έτσι το αποδεχόμαστε: σαν κάτι αδιαίρετο και όχι σαν σκόρπια τραγούδια. Για τους περισσότερους είναι το απόλυτο album των Fields Of The Nephilim, εκεί που όλα πήγαν ρολόι και, αν όχι περπάτησαν αλλά, άγγιξαν το συννεφάκι της τελειότητας.
Οι Nephlim γνωρίζουν πως για να κάνουν το βήμα και να μην κόβουν δεύτεροι το νήμα, έπρεπε να προβούν σε κάποιες κινήσεις ματ. “Θέλαμε η παραγωγή να είναι όσο πιο καθαρή, ευδιάκριτη και επική γινόταν” έχει εξηγήσει παλιότερα ο frontman των Fields Of The Nephilim. Αυτό όμως είναι ρίσκο διότι δε γνωρίζουν αν οι fans ακούσουν κάτι διαφορετικό και ανταποκριθούν θετικά στο κάλεσμα της μπάντας.
Για πρώτη φορά λοιπόν στη δισκογραφία τους δεν έχουν σαν παραγωγό τον Bill Buchanan αλλά κάνουν μεταγραφή Champions League φέρνοντας στο studio τον Andy Jackson. Ποιος είναι ο κυριούλης που δέχθηκε να ιππεύσει με αυτούς τους καουμπόηδες από τη Sumerland;
Από τα τιμητικά γαλόνια στο βιογραφικό του ξεχωρίζει ένα: είναι μηχανικός ήχου στους Pink Floyd για μια δεκαετία και σε παλιότερες δηλώσεις του παραδέχεται τους Nephilim “που ήξεραν τι θέλουν να κάνουν και που να πάνε μουσικά”.
Οι Nephilim έχουν πολλά πάρε δώσε με τους Floyd στο Elizium. Τα πλήκτρα στο album παίζει ένας ακόμα συνεργάτης των βασιλέων της ψυχεδέλειας, ο Jon Carin, ενώ μεγάλο μέρος του δίσκου ηχογραφείται στο πλωτό studio – έπαυλη του David Gilmour. Γίνεται κατανοητό πως η ψυχεδέλεια περικυκλώνει απειλητικά τη μουσική τους που στο Elizium γίνεται πιο αισθητή από ποτέ.
Οι κιθάρες σε πολλά σημεία εκφράζονται με τον τρόπο που το έκαναν παλιότερα οι Waters – Gilmour, ενώ τα τραγούδια που συνδέονται μεταξύ τους σου φέρνουν στο νου θύμησες του Dark Side Of The Moon.
Όμως το ψυχεδελίζον νεφέλωμα που αναπαράγουν οι Fields Of The Nephilim είναι σκοτεινό και εσωστρεφές. Σε οδηγεί σε λαβυρινθώδη αδιέξοδα με οδηγό την καθοδηγητική και σχεδόν υπνωτιστική φωνή του McCoy.
So take the dream…
Υπάρχουν σημεία που νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ονειρική κατάσταση, όπως στο At The Gates Of Silent Memory όπου μεταξύ άλλων αφουγκράζεσαιτη φωνή του Aleister Crowley μέσα από αρχαίες μπομπίνες να απαγγέλει μέρος του ποιήματος του At Sea.
Ελάχιστη αναφορά στον Cthulhu εδώ, μόνο με το instrumental (Dead But Dreaming) που ανοίγει το χορό του Elizium και είναι το πρώτο από τα συνολικά τέσσερα μέρη που απαρτίζουν την πρώτη πράξη.
Στο αμέσως επόμενο For Her Light και στο (Paradise Regained) η κατάσταση γίνεται παράξενη. Όχι μουσικά καθ’ ότι τουλάχιστον το For Her Light είναι ένα τραγούδι που μπορεί να γεμίσει όλες τις goth πίστες και δεν είναι τυχαίο που επιλέχθηκε σαν ένα από τα δυο single του Elizium. Θα μπορούσε να υπάρξει σαν ανεξάρτητο κομμάτι αλλά θα χαλούσε τη μαγική συνδεσιμότητα.
Οι στίχοι τους όμως; Γεννιούνται αμέσως τόσα και τόσα ερωτήματα ιδιαίτερα με την ερωτική (;;) εξομολόγηση του McCoy στο (Paradise Regained)s. Σε ποιά αναφέρεται; Πρόκειται για ένα ερωτικό τραγούδι; Ο McCoy, ένα ανθρώπινο πλάσμα με τέτοιο απόκοσμο τρόπο σκέψης να αναφέρεται σε μια ερωμένη, έστω σε μια αδελφή – ψυχή;
Έρχεται όμως το Submission να επαναφέρει την τάξη και να κάνει λόγο για αρχαίους θεούς και σκιώδεις διαβόλους. Στο τέλος του δεύτερου σόλο του μπορείς να ακούσεις και τον ήχο της χορδής που σπάει, χαρακτηριστικό της έντασης.
Το δεύτερο single είναι το Sumerland (What Dreams May Come), το οποίο το ακούς σε διαφορετική version (dream version) απ’ ότι στο album. Το εναρκτήριο riff του μου θυμίζει έντονα το Life In The Fast Lane των Eagles και δε με παραξενεύει στο ελάχιστο αφού μπορεί να είναι και φόρος τιμής στο cowboy style των δημιουργών του Hotel California.
“Όταν είμαστε μαζί φτιάχνουμε καλούς ήχους” έχει παραδεχθεί παλιότερα ο μεγαλύτερος goth crooner όπως και το ότι όλοι τους πάντα προσπαθούσαν να πειραματιστούν μουσικά ακόμα και μεμονωμένα.
Το όνειρο δεν κράτησε πολύ όμως και ο Carl McCoy αποχωρεί για να πειραματιστεί διαφορετικά και σίγουρα όχι με τους συμπολεμιστές του. Πριν την κάνει για άλλες ηχητικές πολιτείες, βγήκε με το συγκρότημα στο δρόμο για κάποια δοξασμένα live shows, μέρος τους ακούτε στη live κυκλοφορία με τίτλο Earth Inferno.
Ο ίδιος περιγράφει πως οι καιροί ήταν παράξενοι για τη μπάντα και φαίνονταν πως δε θα κρατούσε πολύ το πράμα αν και πάντα έχει να πει τα καλύτερα για τις συναυλίες που έκαναν και πως αιχμαλώτισαν την ατμόσφαιρα των τραγουδιών. Οι Fields of the Nephilim διέλυσαν πάνω στο καλύτερο, εκεί που έπιαναν το peak τους.
Ο McCoy έφτιαξε τους περιστασιακούς Nefilim και οι υπόλοιποι Fields of the Nephilim προσέλαβαν το Andy Delany και σχημάτισαν τους Rubicon που μετά από δυο δίσκους πήγαν άπατοι.
Μείναμε εμείς να προσπαθούμε να απελευθερωθούμε από τη δίνη του Elizium.
Γιώργος Γράντης
