Το πλήθος των δίσκων προς ακρόαση που είχα μαζέψει, ήταν τέτοιο που είχε γίνει σχεδόν σίγουρο σε εμένα ότι δεν θα κατάφερνα να τους ακούσω όλους σε εύλογο χρονικό διάστημα. Σε συνδυασμό με τη συνεργασία μου με το Rocking, συν άλλη μία συνεργασία που θα βγει σε λίγο καιρό, ήταν δεδομένο ότι στο τέλος θα κατέληγα ή να τους ακούσω πολύ βιαστικά (που δεν το θέλω), ή θα “διέγραφα” κάποιους βασιζόμενος στο όνομα ή στο είδος μόνο (ούτε αυτό το θέλω). Οπότε, η λύση ήταν μία. Έπρεπε να ζητήσω βοήθεια. Έτσι ζήτησα βοήθεια από το φίλο Λεωνίδα Παπαδόδημα. Τον οποίο τον εμπιστεύομαι σαν αυτί. Έτσι, στο τέλος κάποιον παραγράφων θα δείτε τα αρχικά Λ.Π., που σημαίνει ότι το σχόλιο είναι του Λεωνίδα.
Sandrider – Armada (USA) – 72,99
Στις κριτικές και περιγραφές που διάβαζα, έβλεπα πολύ συχνά τη λέξη hardcore δίπλα στο stoner metal, και με φόβιζε. Αλλά ευτυχώς, δεν υπάρχει λόγος φόβου. Αυτό που εννοούν τα παιδιά, είναι φωνητικά κάτι-σαν-hardcore. Anyway, μια χαρά είναι τα φωνητικά. Και σε συνδυασμό με τις ανεβασμένες ταχύτητες που επικρατούν στο δίσκο, μια χαρά έρχονται και ταιριάζουν. Ειδική μνεία στο μπάσο. Οργώνει σε όλη τη διάρκεια του δίσκου.
Mutilation Rites – Chasm (USA) – 66,66 (σοβαρά, αυτή είναι η βαθμολογία που έβγαλα)
Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος των Mutilation Rites που ακούω. Και μπορώ να πω ότι πλέον είναι το αγαπημένο μου παράδειγμα όταν θέλω να εκφράσω την άποψη πως το blackmetal στα ξεκινήματά του, αδίκησε πολύ άσχημα τον εαυτό του με την DIY νοοτροπία και τη lo-fi παραγωγή (ηθελημένα από ένα σημείο και μετά). Ακούστε αυτόν το δίσκο. Old school συνθέσεις, με πολλές αναφορές σε Ευρωπαϊκούς θρύλους του είδους, αλλά με σωστή παραγωγή. Που να ξεχωρίζεις τι γίνεται. Βασικά, η παραγωγή τους μου θυμίζει μια πιο σκοτεινή εκδοχή της παραγωγής των Emperor.
Existem – Mantle (USA) – 60,73
Καθαρά φωνητικά, γυναικεία φωνητικά (λίγα) και αρκετά brutal. Σε συνθέσεις που οι βάσεις τους είναι ελαφρύ djent (με τα σχετικά κοψίματα), αλλά χωρίς τόσες πολλές κιθάρες. Βασικά, σε πολλά σημεία οι κιθάρες είναι λίγο κρυμμένες πίσω από τα drums. Που δεν το λες και λογικό, έτσι δεν είναι;
Skeletonwitch – Devouring Radiant Light (USA) – 75,97
Με λίγα λόγια και καλά. Οι Skeletonwitch είναι μπερδεμένοι. Θέλουν να παίξουν progressive; Θέλουν να παίξουν melodic death; Θέλουν η βάση τους να είναι στο thrash; Θέλουν να είναι τεχνικοί ή μελωδικοί; Ή και τα 2; Κανείς δεν ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ενδιαφέροντα δίσκο. Και ο καινούριος τραγουδιστής είναι αρκετά καλός. Θα δείξει η πορεία μαζί του από εδώ και πέρα.
The Spirit – Sounds From The Vortex (Germany) – 70,09
Ότι θα άκουγα από Γερμανούς κάτι τόσο «βόρειο» και «κρύο», δεν το περίμενα. Anyway, blackmetal με στοιχεία από death, έμφαση στα σιδηροδρομικά riffs, και σχετικά υψηλές ταχύτητες. Ενδιαφέρον δίσκος, που με μερικές ακροάσεις βγάζει κάτι παραπάνω.
Otep – KULT 45 (USA) – 47,71
Αυτή τη φορά, η Otep έχασε την ισορροπία που είχε στους προηγούμενους δίσκους, μεταξύ metal και rap στοιχείων. Τα Undefeated και Boss είναι μάλιστα τα χειρότερα δείγματα rap τραγουδιών της Otep. Και οι στιχουργικές της αναφορές στα προβλήματα των ΗΠΑ και οι επιθέσεις της εναντίον του Trump δε φτάνουν για να σώσουν την κατάσταση.
Helion Prime – Terror Of The Cybernetic Space Monster (USA) – 65,5
Μουσικά ο δίσκος δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις. Καλοπαιγμένο US power metal, με τις κιθάρες στο επίκεντρο και με τους ρυθμούς να κινούνται ως επί το πλείστον σε υψηλές ταχύτητες. Ο Sozos Michael πίσω από το μικρόφωνο δείχνει να ταιριάζει καλύτερα στο ύφος της μπάντας. Αν και αδικημένη λίγο από την παραγωγή, ειδικά στα πιο hard σημεία των συνθέσεων, η φωνή του φτάνει σε αρκετά μεγάλα ύψη, χωρίς ούτε ένα falsetto. Και αυτό είναι τουλάχιστον αξιοπρόσεκτο. Λ.Π.
Primal Fear – Apocalypse (Germany) – 74,5
Τα στοιχεία που περίμενα να ακούσω είναι όλα εδώ. Ο όγκος, οι ταχύτητες, η θεατρικότητα, όλα εδώ. Οι κιθάρες και το μπάσο είναι all over the place. Τα drums είναι όπως πάντα η ραχοκοκκαλιά του όλου συστήματος και ο Scheepers παραδίδει μαθήματα φωνητικών στα 53 του. Οι ελαφρώς πιο symphonic πινελιές των Supernova και Eye Of The Storm συνδυάζονται με το πιο παραδοσιακό (και λίγο τυποποιημένο) ύφος των New Rise, Blood, Sweat & Fear και Hail To The Fear, κρατώντας το ενδιαφέρον μου αμείωτο. Οπότε, μια χαρά. Λ.Π.
Black Space Riders – Amoretum, Vol.2 (Germany) – 74
Η σύγχιση που μου προκάλεσε το Vol.1 συνεχίζεται και εδώ. Θα μπορούσα να πω ότι επαυξάνεται, μιας και το Vol.2 έχει 14 τραγούδια έναντι 8 του προηγούμενου, αλλά το βασικό ερώτημα είναι το ίδιο. Τι ακριβώς είναι αυτό που παίζετε ρε παιδιά; Είναι psychedelic; Είναι space; Είναι alternative; Είναι punk; Είναι post; Είναι new wave; Είναι όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω; Anyway, πέραν από την σύγχηση, το σίγουρο είναι ότι αυτό που ακούω, συνολικά μου αρέσει. Μπορεί να μην μπορώ να το περιγράψω, αλλά μου αρέσει. Λ.Π.
Ancestors – Suspended In Reflections (USA) – 73,5
Την αμαρτία μου θα την πω… Μετά από έξι χρόνια απουσίας είχα σχεδόν ξεχάσει ότι υπάρχουν και χρειάστηκε να ακούσω πρώτα το In Dreams And Time για να τους θυμηθώ. Στην αρχή παραξενεύτηκα με τις κατά πολύ μικρότερες διάρκειες των συνθέσεων και τις λιγότερο φορτωμένες ενοχηστρώσεις και θεώρησα ότι απλά «βαρέθηκαν να γράψουν». Δεν είναι όμως έτσι. Το συγκρότημα υιοθετεί μια “less is more” φιλοσοφία, εστιάζοντας περισότερο στο συναίσθημα που θα σου προκαλέσει αυτή «η μία νότα» και η ηχώ της. Το αποτέλεσμα είναι πιο λιτές και απέριττες συνθέσεις, μελαγχολικές όσο δεν πάει, χωρίς όμως να στερούνται και της βαρύτητας. Κάτι σαν Pallbearer και YOB με λίγο από Pink Floyd και King Crimson. Λ.Π.
Born To Murder The World – The Infinite Mirror Of Millennial Narcissism (UK) – 40,5
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να τον καταλάβω αυτό τον δίσκο. Κυρίως λόγω των Shane Embury και Mick Kenney. Καταιγισμός από riffs, σκισμένα τέρμα φωνητικά σαν να τα ακούς από χαλασμένο ηχείο, βομβαρδιστικά drums, και όλα αυτά για… ένα, ενάμισι, άντε στην καλύτερη δύο λεπτά. Χωρίς εισαγωγή, χωρίς κλιμάκωση, χωρίς κλείσιμο, τίποτα. Σίγουρα, κάποιος που ξέρει από Napalm Death και Anaal Nathrakh θα εκτιμήσει καλύτερα το album. Για μένα όμως παραμένει, όπως και κάθε grindcore κυκλοφορία, ένας ανούσιος (αλλά ευτυχώς σύντομος) μουσικός αχταρμάς. Λ.Π.
Imperial Domain – The Deluge (Sweden) – 52
Δεν μου κάνει καμία έκπληξη που μετά τα δύο πρώτα albums τους εξαφανίστηκαν για 15 χρόνια. Όπως τότε έτσι και τώρα, το melodic death τους ακούγεται ευχάριστα, αλλά μόλις τελειώσει ο δίσκος, τον ξέχασες. Μαζί με αυτόν και το συγκρότημα ολόκληρο. Έτσι συμβαίνει όταν η μουσική σου δεν έχει χαρακτήρα και απλά αντιγράφεις τους συμπατριώτες σου που έφτιαξαν όνομα. Λ.Π.
Omnium Gatherum – The Burning Cold (Finland) – 64,5
Ίδια περίπου περίπτωση και τούτοι εδώ οι Φινλανδοί, με κάποιες διαφορές όμως. Η βασική διαφορά είναι ότι οι όποιες επιρροές τους από γνωστές μπάντες του είδους έχουν αναμιχθεί καλά με το προσωπικό τους ύφος. Πέραν αυτού, το guitar work τους είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον, με πολλά από τα riffs και τα leads να σου κολλάνε στο μυαλό. Τα πλήκτρα είναι πολύ σωστά τοποθετημένα και σε επίπεδο παραγωγής αλλα και σε επίπεδο σύνθεσης/ενορχήστρωσης. Και τέλος, υπάρχουν στιγμές όπως τα Refining Fire, Driven By Conflict και The Fearless Entity που σε κάνουν να βάλεις το album απο την αρχή για να τα ξανακουσεις. Λ.Π.
Halestorm – Vicious (USA) – 71,5
Άλλος ένας δίσκος που ήταν λίγο πολύ όπως τον περίμενα. Η πετυχημένη συνταγή των τριών προηγούμενων albums ακολουθείται και εδώ, με μοναδικές μικρές αποκλίσεις τα Skulls και Conflicted, όπου η Lizzy βάζει μια ελαφριά pop πινελιά στα φωνητικά. Κατά τ’ άλλα, το τρίπτυχο “sex, drugs & rock n’ roll” είναι εδώ, ενωμένο δυνατό, με τους στίχους και τη μουσική να περιστρέφονται γύρω από αυτό. Λ.Π.
Haunt – Burst Into Flame (USA) – 74,81
Το εναρκτήριο Burst Into Flame («τυχαία» ομότιτλο) είναι απίστευτα πορωτικό. Τρελό μπάσιμο, ωραίες δισολίες, φοβερά drums, ωραίο riff και πολύ καλή δουλειά στις φωνές. Ο υπόλοιπος δίσκος είναι πολύ καλός, αλλά δε βγάζει σε κανένα άλλο σημείο την ίδια πόρωση. Ίσως λίγο στο Wanderlust, αλλά σε σαφέστατα μικρότερο βαθμό. Πάντως, σε όλο το δίσκο έχει πολύ καλές δισολίες.
Carnation – Chapel Of Abhorrence (Belgium) – 65,09
Κλασικό Ευρωπαϊκό death metal. Βασικά, όχι απλά Ευρωπαϊκό. Κάπου μεταξύ Dismember και Vader κινείται ο συγκεκριμένος δίσκος. Με δυνατό χαρτί του δίσκου τα φωνητικά του Duson. Μόνη αδυναμία, το πόσο πίσω είναι οι κιθάρες. Αλλά, ντεμπούτο είναι. Τους το συγχωρώ για πρώτη φορά. Πάντως, εγώ δεν θα έπαιζα death metal υπό το όνομα carnation.
Demise – De La Manipulacion A La Ignorancia (Venezuela) – 58,79
Death metal με πολλά στοιχεία από brutal, ή και technical αν θέλετε. Με βαριά death φωνητικά (το brutal στοιχείο). Αλλά, υπάρχει κάτι που με κάνει να απορώ. Γιατί να βγει ο δίσκος διπλός με τα τραγούδια μία στα Ισπανικά και μία στα Αγγλικά; Τελείως ωμά θέτοντας την αντίρρησή μου, σάμπως και γίνονται κατανοητοί οι στίχοι είτε στη μία είτε στην άλλη γλώσσα;
Black Tusk – TCBT (USA) – 47,92
Το sludge των Black Tusk είχε ενδιαφέρον από τον 1ο τους δίσκο. Επίσης, είχε και μία ποικιλία. Τώρα, γιατί σε αυτό το δίσκο αποφάσισαν να κολλήσουν όλον το δίσκο σε μία ταχύτητα, δεν ξέρω. Αυτό είναι ένα πρόβλημα για εμένα. Διότι, γίνονται και βαρετά τα φωνητικά.
Imperialist – Cipher (USA) – 77,97
Καινούρια μπάντα, ντεμπούτο δίσκος. Οι πληροφορίες που είχα είναι αυτές, συν του ότι παίζουν black metal και είναι από τις ΗΠΑ. Και φυσικά, κάποιες ηχητικές «τζούρες» από bandcamp και youtube. Ο δίσκος είναι πολύ καλός, με εξαιρετική παραγωγή. Εντύπωση μου έκαναν οι ερμηνείες, καθώς και τα πολλά ευρωπαϊκά στοιχεία στον ήχο τους και στις συνθέσεις τους.
Manes – Slow Motion Death Sequence (Norway) – 70,94
Επειδή δεν έχω ασχοληθεί σε βάθος με το συγκεκριμένο συγκρότημα, θα ασχοληθώ μόνο με το συγκεκριμένο δίσκο. Avant-garde metal αν θέλω να ξεμπερδεύω γρήγορα. Αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία, με έμφαση στο trip hop. Υπάρχουν όμως και κιθάρες και drums και από όλα. Και, το σημαντικότερο, πολύ συναισθηματικές ερμηνείες.
Mob Rules – Beast Reborn (Germany) – 70,31
Αξιοπρεπές power metal στο 2018. Αυτό από μόνο του, είναι μία μικρή έκπληξη για εμένα. Ενδιαφέρουσες συνθέσεις, με πολύ δουλεμένες ενορχηστρώσεις, ωραία solos και ειδικά οι δισολίες, και (αναμενόμενα) μπόμπα παραγωγή. Αν δεν είχε και σε κάθε ρεφρέν τα χορωδιακά φωνητικά, θα ήταν ακόμα καλύτερα.
Chris Caffery – Jester’s Court (USA) – 46,5
Αδιάφορος δίσκος. Tουλάχιστον 4 τραγούδια από τα 12 συνολικά ακούγονται σαν φτηνές απομιμήσεις τραγουδιών των Savatage. Όσο για τη φωνή του, επίσης φτηνή απομίμηση του John Oliva εποχής Poets And Madmen και μετά. Ήξερα για την solo καριέρα του Caffery, αλλά δεν είχα ποτέ την περιέργεια να την ψάξω… Μετά απο την ακρόαση του συγκεκριμένου album, δικαιώνομαι. Λ.Π.
Etherius – Thread Of Life EP (USA) – 32,5
Οι πληροφορίες που είχα πριν ακούσω το EP για το τι παίζουν ήταν συγκεχυμένες. Neoclassical από τη μία, progressive από την άλλη. Σε κάθε περίπτωση όμως instrumental. Λοιπόν, το πρώτο το άκουσα από ελάχιστα έως καθόλου και το δεύτερο από καθόλου έως… κάτι λιγότερο από το καθόλου. Εντάξει, μας έμεινε το instrumental. Αλλά κι αυτό τι; Ακατάπαυστο σολάρισμα και αντελείωτες δίκασες σε ταχύτητες που θα ζήλευαν και οι DragonForce. Ακόμα και στο θεωρητικά πιο «μελαγχολικό» και πιο slow tempo, Lament. Ακόμα κι εκεί δίκασες. Πάει πολύ. Ευτυχώς που οι διάρκειες των κομματιών δεν ξεπερνούν τα 5 λεπτά. Λ.Π.
Maligner – Attraction To Annihilation (Sweden) – 88,5
Καταπληκτικός δίσκος. Πραγματικά το καλύτερο δείγμα death/thrash που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Και το ότι οι Maligner είναι από τη Σουηδία είναι εντελώς τυχαίο. Δύναμη, ενέργεια και όγκος όλα στο φουλ. Ειδικά ο όγκος, αν αναλογιστεί κανείς ότι το συγκρότημα είναι τριμελές, είναι «τρομακτικός». Βέβαια, βοηθάει και η εντυπωσιακή (για μια ανεξάρτητη κυκλοφορία από μια unsigned μπάντα) παραγωγή. Λ.Π.
Michael Romeo – War Of The Worlds, Pt.1 (USA) – 90,5
Οι αρχικές μου προσδοκίες για αυτό το album ήταν ότι θα περιείχε ό,τι περίσεψε και δεν χώρεσε στο “Underworld”. Χαίρομαι ιδιαίτερα που διαψεύστηκα. Όχι ότι δεν υπάρχουν ομοιότητες, κάθε άλλο. Τα Fear The Unknown και Believe θα μπορούσαν άνετα να περιέχονται σε οποιαδήποτε κυκλοφορία των Symphony X από το 2007 και μετά. Επίσης, αν κάποιος είναι εξοικειωμένος με το κιθαριστικό στυλ του Romeo, ακούει τη σφραγίδα του στα Black και Djinn. Από την άλλη όμως, υπάρχουν στιγμές όπως τα F*cking Robots και Differences που σε κολλάνε στον τοίχο. Το πρώτο με τα έντονα electronic στοιχεία του και το δεύτερο με την ταχύτητα του.
Το φανταστικό αποτέλεσμα του δίσκου όμως δεν οφείλεται μόνο στον Romeo. Οφείλεται και σε αυτούς που τον πλασιώνουν, με κορυφαίο τον Rick Castellano και τις εκπληκτικές ερμηνείες του. Εν τέλει, το Pt.1 με εξέπληξε θετικότατα. Πάμε τώρα για το Pt.2. Λ.Π.
Daron Malakian And Scars On Broadway – Dictator (USA) – 59,5
Δυστυχώς, το album-επιστροφή των System Of A Down δεν ήρθε και ξεμείναμε με τους Scars On Broadway. Από τον προηγούμενο δίσκο, παρότι μου άρεσε, τους είχα χαρακτηρίσει ως “discount System Of A Down”. Τώρα δυστυχώς, όσο discount ήταν/είναι το συγκρότημα σαν ύπαρξη, άλλο τόσο discount και επιπλέον ανούσιο είναι και το υλικό που παρουσιάζει. Κι αυτό, όχι μόνο επειδή λείπει ένας Tankian και (πλέον) ένας Dolmayan. Οι απουσίες αυτές από μόνες τους δεν λένε τίποτα. Όταν όμως έχεις έναν Malakian και έναν Roman Lomtadze να προσπαθούν να ακουστούν σαν αυτούς τους δύο και να αποτυγχάνουν παταγωδώς, εκεί είναι που η ζημιά γίνεται χειρότερη. Και όχι, δεν φτάνουν 3 μέτριες-προς το καλό στιγμές (Dictaror, Guns Are Loaded, Talkin’ Shit) για να σωθεί η κατάσταση. Λ.Π.
Rebel Wizard – Voluptuous Worship Of Rapture And Response (Australia) – 37,5
Όταν ακούω black metal κυκλοφορίες, όπως αυτή εδώ, με επιτηδευμένα κακές παραγωγές στο σήμερα, η αντίδραση μου είναι πάντα αρνητική. Και δεν με νοιάζουν ούτε τα 80’s heavy metal περάσματα, ούτε το ότι πρόκειται για μια one man μπάντα. Και φυσικά δεν με ενδιαφέρει ούτε το (και καλά) old school attitude. Όταν αποφασίσετε να γυρίσετε το ημερολόγιο στο 2018 και να βγάλετε κάτι που να ακούγεται, τα ξαναλέμε. Λ.Π.
Lurk – Fringe (Finland) – 70,5
Ψέματα δεν θα πω. Έχω και πάλι θέματα με την παραγωγή. Από τη μία τα πιατίνια σε φάσεις καλύπτουν τα πάντα και από την άλλη, η μπότα μία ακούγεται και μια όχι. Και συνολικά, ο ήχος των drums μου ακούγεται σαν να έρχεται από το διπλανό στούντιο. Για κάποιο λόγο όμως το συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα μου βγάζει νόημα, και σίγουρα οφείλεται στο ύφος των συνθέσεων. Κρύο, μελαγχολία στα όρια της κατάθλιψης, σκοτάδι και μισανθρωπιά. Εξαιρετική πρώτη ύλη όταν παίζεις ένα μείγμα death/doom/sludge. Λίγο πιο προσεγμένη να ήταν η παραγωγή και το αποτέλεσμα θα ήταν τέλειο. Λ.Π.
Mantar – The Modern Art Of Setting Ablaze (Germany) – 87,5
Η επιβεβαίωση της θεωρίας που θέλει τον τρίτο δίσκο μιας μπάντας να είναι ο πιο ώριμος της. Συνθέσεις πιο πολύπλευρες, πιο σύνθετες και με περισσότερο groove. Οι κιθάρες είναι παντού στο χώρο και μαζί με τα φασαριόζικα και μπουκωμένα drums φτιάχνουν ένα πλήρες ηχητικό σύνολο όπου δεν σου κάνει αίσθηση η απουσία του μπάσου. Αυτή η ικανότητα των Erinc και Hanno να φτιάχνουν συμπαγείς και ογκώδεις ενορχηστρώσεις μόνο με κιθάρες και drums είναι ίσως και το πιο εκπληκτικό χαρακτηριστικό, όχι μόνο του συγκεκριμένου δίσκου, αλλά και του συγκροτήματος γενικά. Λ.Π.
KEN Mode – Loved (Canada) – 61,07
Ένας κακός χαμός από noise και sludge χάη, που έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορείς να συγκεντρωθείς σε οτιδήποτε άλλο ακούγοντας το δίσκο. Ίσως, ούτε καν στον ίδιο το δίσκο. Και μπορεί σε κάποια σημεία η φωνή του Matthewson να ακούγεται σαν κακός κομπάρσος από το The Walking Dead, τα solos του σαξοφώνου έρχονται να ισοφαρίσουν αυτό το ελαφρύ μειονέκτημα.
Pig Destroyer – Head Cage (USA) – 78,64
Αν και λιγότεροι «άρρωστοι» από ότι στο παρελθόν, παραμένουν σε ένα υψηλό επίπεδο αρρώστιας και σαπίλας. Και με ένα μπάσο που «σκοτώνει» σε όλο το δίσκο. Και, με ένα ωραίο κολπάκι στην εισαγωγή του House Of Snakes που κλείνει το δίσκο.
Metal Allegiance – Volume II: Power Drunk Majesty (USA) – 71,49
Η βάση είναι το thrash, αλλά είναι πολύ «καθαρό» και καθόλου απειλητικό. Ότι ακριβώς συνέβαινε, κατά την άποψή μου, και με τον πρώτο τους δίσκο. Από τις συμμετοχές ξεχωρίζω Mark Osegueda και Mark Tornillo. Trevor Strnad και Max Cavalera ταιριάζουν αρκετά με το ύφος του group, και το εντελώς αντίθετο με τη Floor Jansen.
Circles – The Last One (Australia) – 61,06
Progressive metal πρόσφατης σοδιάς, χωρίς τα πολλά τεχνικά ξεσπάσματα. Βασικά, κάτι μεταξύ TesseracT και Coheed & Cambria μου θυμίζουν. Το θέμα είναι ότι δεν έχουν αυτό το «κάτι» που ως συνήθως ψάχνουμε όσοι είμαστε prog-άδες. Δεν είναι κακός ο δίσκος, αλλά περνάει λίγο αδιάφορα ή ουδέτερα. Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς.
Krakow – Minus (Norway) – 79,99
Η εφαρμογή της εξέλιξης στο ύφος ενός συγκροτήματος. Η βάση παραμένει το stoner, αλλά πολύ πιο «χαλαρά» εφαρμοσμένο. Πολλά psychedelic στοιχεία, κάποια post ίχνη διάσπαρτα από εδώ και από εκεί, και μερικά βαριά φωνητικά (σχεδόν brutal) που κλείνουν το μάτι προς την ακραία σκηνή. Το τελευταίο ίσως και να προκύπτει από τις εγχώριές τους επιρροές. Πάντως, πρόκειται για έναν δίσκο που θέλει πολλές ακροάσεις.
Exocrine – Molten Giant (France) – 86,49
Οι Exocrine δεν παίζουν απλό technical death metal. Δεν παίζουν απλό progressive death metal. Παίζουν ένα μείγμα των 2. Και βασικά, αν δεν το άκουγα, δεν θα το πίστευα. Αλλά, είναι αλήθεια. Έχουν τα τελείως technical σημεία τους (όπως το Scorched Human Society), και τα τελείως progressive μέρη (όπως το Shape Of New World). Αλλά, απευθύνεται για οπαδούς τέτοιων ειδών.
The Vintage Caravan – Getaways (Iceland) – 49,34
Κατ’ αρχάς, δεν έχει groove, δεν το ακούς και να κουνάς το κεφάλι στο ρυθμό του τραγουδιού. Μετά, έχει πολύ απλά riffs που έχουμε ακούσει κι άλλες πολλές φορές. Και έτσι, τα riffs χαρακτηρίζονται μέχρι και απλοϊκά. Τρίτον, η παραγωγή στα drums είναι κακή. Θέλετε κι άλλα;
Sear Bliss – Letters From The Edge (Hungary) – 96,5
Από το εξώφυλλο μέχρι το σβήσιμο της τελευταίας νότας του τελευταίου τραγουδιού, το album είναι αριστουργηματικό. Οι συνθέσεις ξεφεύγουν απο τα στενά όρια του black metal μπαίνοντας στα χωράφια του symphonic, ενώ άλλοτε ρίχνουν κλεφτές ματιές και προς το power και το progressive (βλ. Seven Springs και Shroud). Ακριβώς εκεί είναι που έρχονται ή τα φωνητικά ή μια επιστροφή σε σιδηροδρομικά riffs για να σου θυμίσει ότι ακούς black metal. Πέραν αυτού όμως, ατμόσφαιρα; Όση θέλεις και κάτι παραπάνω. Παραγωγή; Κρύσταλλο. Έψαξα πολύ να βρω κάτι να με χαλάει σε αυτό το album. Τελικά το βρήκα. Η γραμματοσειρά του artwork στο back cover. Αυτό. Λ.Π.
The Spirit – Sounds From The Vortex (Germany) – 68
Αν και Γερμανοί, το black/death τους έχει έντονη old school μυρωδιά από Νορβηγία και Σουηδία στα τέλη των 90’s. Συνθετικά δεν κρύβει εκπλήξεις (είπαμε old school). Παράλληλα, οι επιρροές τους από Immortal, Satyricon και Dissection είναι λίγο παραπάνω απο έντονες, «πνίγοντας» το όποιο προσωπικό ύφος πάνε να βγάλουν. Παρόλα αυτά, και μιας και μιλάμε για ντεμπούτο, δεν λέμε όχι. Λ.Π.
Zevious – Lowlands (USA) – 60
Επισήμως, αυτό είναι το πιο περίεργο και δύσκολο album που έχω ακούσει (μέχρι στιγμής) για φέτος. Με την jazz δεν έχω ιδιαίτερα καλές σχέσεις, πόσο μάλλον όταν αυτή αναμειγνύεται με το metal. Σίγουρα οι Zevious δεν είναι τυχαίοι σαν μουσικοί. Οι ικανότητες τους είναι τεράστιες. Το να ενσωματώνεις jazz τεχνικές σε metal μοτίβα και μάλιστα σε ένα εύρος ταχυτήτων που κειμένεται από το doom στο black, δεν το λες και απλή υπόθεση. Υπό αυτό το πρίσμα, το Lowlands είναι μια ιδιαιτέρως αξιόλογη και ενδιαφέρουσα δουλειά. Νομίζω όμως ότι κάποιος που αρέσκεται σε τέτοιους πειραματισμούς θα το εκτιμήσει περισσότερο. Λ.Π.
Sinsaenum – Repulsion For Humanity (International) – 87,5
Είτε συμφωνεί κανείς με τον όρο “supergroup” είτε όχι, ένα είναι σίγουρο. Όταν συνεργάζονται τέτοια ονόματα με τέτοιο βιογραφικό, οι προσδοκίες είναι ιδιαίτερα αυξημένες. Και μπορώ να πω ότι οι δικές μου καλύφθηκαν πλήρως. Οι Csihar και Zatorsky βρίσκονται σε πλήρη αρμονία πίσω από τα μικρόφωνα. Ο Jordison κάνει αυτό που ξέρει και με το παραπάνω. Το υπερηχητικό power metal υπόβαθρο του Leclerq συνδυάζεται μια χαρά με το thrash/death του Buriez και ο Heimoth «μαυρίζει» ακόμα περισσότερο το ήδη σκοτεινό και μισάνθρωπο σύνολο με τις μπασογραμμές του. Έχουμε λοιπόν ένα black/thrash μείγμα με γεύση από power και thrash απόλυτα ισορροπημένο. Μια χαρά. Λ.Π.
