Ο Nietzsche έχει πει πως αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα. Στην πορεία αποδείχθηκε πως εκεί έξω υπάρχει και κάτι χειρότερο από την άβυσσο. Υπάρχει ο απαιτητικός οπαδός του thrash. Βρες το κουράγιο να τον κοιτάξεις στα μάτια και να τον αντιμετωπίσεις, ιδιαίτερα αν είσαι μέλος των Slayer το έτος 1988 και σαν συνέχεια του υπερηχητικού Reign In Blood, κυκλοφορείς το South Of Heaven.
Συγχωρέστε με αλλά το South Of Heaven στέκει σαν ένα από τα χρυσά σε ποιότητα και σημασία albums των Slayer και έστω και με καθυστέρηση οι οπαδοί τόσο της μπάντας όσο και του σκληρού ήχου, εκτίμησαν και με το παραπάνω την αξία του. Όμως εμείς δεν ατενίζουμε την άβυσσο για το album που μας υπέδειξε το μονοπάτι νότια του παραδείσου, αλλά για να ασχοληθούμε με το… “αδερφάκι” του που ήρθε σε αυτό το μάταιο κόσμο δυο χρόνια αργότερα.
Το Seasons In The Abyss που αρχές του Οκτώβρη είχε επέτειο 30 αβυσσαίων χρόνων, είναι καθ’ ομολογίαν της ίδιας της μπάντας ο θρυμματισμένος καθρέπτης του South Οf Heaven. O Kerry King σε πρόσφατη συνέντευξή του σε ένα e-zine το πήγε λίγο παραπέρα λέγοντας πως το Seasons In The Abyss ακούγεται όπως θα ήθελε να ακουστεί το “South of Heaven”. Το άλλο του μισό κιθαριστικά, ο συγχωρεμένος Jeff Hanneman είχε ξεκαθαρίσει σε παλιά του συνέντευξη πως το πέμπτη τη τάξει άλμπουμ τους ήταν σαν την επέκταση του προηγούμενου. «Κινούμασταν στο ίδιο μήκος κύματος» είχε πει επίσης χαρακτηριστικά.
Το Seasons In The Abyss είναι ο δίσκος όπου οι Slayer εντόπισαν τη χρυσή τομή ανάμεσα στην προηγούμενη δυάδα δίσκων που κυκλοφόρησαν. Βρήκαν αυτή τη χρυσή τομή που για πολλούς ακόλουθούς τους δεν είχαν καταφέρει να ανιχνεύσουν στο South Of Heaven. «Εμείς θέλαμε να είμαστε απλά οι εαυτοί μας» είχε πει στα μέσα των ‘90s για το δίσκο ο Kerry King.
Step outside yourself and let your thoughts drain
As you go insane
Δεν προλαβαίνεις καν να αναρωτηθείς αν αυτό που θα ακούσεις είναι αυθεντικό Slayer album με τις πρώτες νότες του στρατόκαβλου War Ensemble. Τραγική ειρωνεία είναι πως είναι από τα αγαπημένα κομμάτια των αμερικάνων στρατιωτών στο Ιράκ οι οποίοι το χρησιμοποιούν για ψυχολογικό πόλεμο σε βομβαρδισμούς και επιθέσεις. Θυμίζοντας μουσικά εποχές Raining Blood, για μια μεγάλη μερίδα από αφελείς ανθρώπους που κατηγόρησαν τους Slayer, το κομμάτι που σε μπάζει στο δίσκο εξυμνεί δήθεν τον πόλεμο.
Αντιθέτως όπως οι παρεξηγημένοι Sodom αλλά και ένα σημαντικό μέρος του αμερικάνικου Thrash στα ‘80s , τα τραγούδια δουλεύουν για την αντίθετη πλευρά. Είναι αντιπολεμικά. Επιτίθενται και κατακρίνουν την αιμοσταγή εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και συγκεκριμένα την περίοδο του Ronald Reagan και του αντιπρόεδρού George Bush που όταν πήρε την προεδρική σκυτάλη, συνέχισε αυτή την πολεμοχαρή πολιτική με τρανταχτά παραδείγματα που γράφτηκαν με μελανά γράμματα στην ιστορία όπως η “Καταιγίδα της Ερήμου” και οι βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία.
Οι – γιατί όχι – πολιτικοποιημένοι Slayer ρίχνουν τα βέλη τους και στο εσωτερικό μπάχαλο της χώρας που δηλώνουν πολίτες. Χαρακτηριστικά τραγούδια είναι τα Skeletons Of Society, Hallowed Point και Expendable Youth. Το πρώτο μιλάει για μια παρηκμασμένη κοινωνία και το εσωτερικό κακό που συντηρείται στα μέλη της ενώ το τέλος πλησιάζει. Το Hallowed Point είναι πιο to the point με θεματολογία τη βία και τα όπλα στους δρόμους της Αμερικής. Το τέταρτο στη σειρά κομμάτι του δίσκου και πιο groovy από όλα, έχει να κάνει με τις συμμορίες και την ανουσιότητά τους.
Κάπου σε κάποιο άρθρο πήρε το μάτι μου, και φαίνεται και από τους στίχους, πως και το Blood Red είχε πολιτικό υπόβαθρο, στρέφοντας το δάκτυλο στα αιματηρά επεισόδια που έπνιξαν την πλατεία Tiananmen το 1989. «Διαβάζω πολλές εφημερίδες και…ποίηση» αποκαλύπτει ο Tom Araya, ο βασικός αλλά όχι μοναδικός στιχουργός των Slayer. Ο ίδιος έχει αποκαλύψει τις πηγές της έμπνευσής του στην καθημερινή ενημέρωση «μήπως πετύχω κανένα φόνο ή τίποτε άλλο περίεργο»!
Δεν ξέρω αν ο Araya την ιστορία του περιβόητου Ed Gein την πέτυχε σε κάποια εφημερίδα, πέτυχε όμως φλέβα χρυσού γράφοντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της ιστορίας των Slayer και μαντέψτε: είναι ένα από τα πιο αργά τους τραγούδια, τον ορισμό της ανατριχίλας Dead Skin Mask. Ακόμα και η Μαρία η Slayer γνωρίζει για τον serial killer από το Wisconsin που «ντύνεται» με τις σάρκες από τα θύματά του. Το δράμα κορυφώνεται όταν προς το τέλος προσθέτουν φωνές από ένα από τα δήθεν θύματά του. Δεν χρησιμοποίησαν παιδική φωνή αλλά ενός φίλου τους και μετά την πείραξαν στο στούντιο.
Ήταν οι εποχές που ο Σατανισμός ήταν της μοδός, ό,τι πιο διασκεδαστικό για τον Araya που στα live άλλαζε τους στίχους του Dead Skin Mask και αντί για “psychotic”, περιέγραφε τα μάτια του “πρωταγωνιστή” της ιστορίας σαν “satanic eyes”. Πάντα κρύβεται το ύψιστο κακό πίσω από τα άσχημα που μετουσιώνουν σε στίχους οι Slayer. Το Spirit In Black είναι ένα κλασσικό παράδειγμα και μιλάει για τα σατανικά δαιμόνια που παίρνουν τον έλεγχο της ζωής ενός κατά συρροή δολοφόνο όπως ο Ed Gein φερ’ ειπείν. Δε υπάρχει επιστροφή από το σημείο που το πνεύμα και η ψυχή σου μαυρίσουν.
Στο Seasons In The Abyss δε λείπουν και τα πιο old school τραγούδια, όπως το Born Of Fire που επιδίδεται στο αγαπημένο θέμα τους, τον Αντίχριστο και την οργανωμένη θρησκεία. Στο συγκεκριμένο κομμάτι που δεν είναι και από τα καλύτερα του δίσκου, ο Kerry King είχε βρει το μπελά του γιατί συνθετικά πάσχιζε να το φέρει στα μέτρα που επιθυμούσε. Ενδεικτικό είναι πως πριν πάρει τον τελικό του τίτλο, η μπάντα το ονόμαζε σκέτο “Stress”!
Ο τελευταίος τους δίσκος για τη χρυσή τους δεκαετία ήταν μια ομαδική δουλειά. Η όλη διαδικασία “έτρεξε” για ένα τετράμηνο μέσα σε ένα ομαδικό πνεύμα και σε κλίμα ενθουσιασμού, χωρίς ιδιαίτερες αναταραχές. Εκεί όμως φάνηκε η διαφορά νοοτροπίας του Dave Lombardo με τους υπολοίπους. Αυτό θα είναι και το τελευταίο του άλμπουμ με τους Slayer μέχρι να επιστρέψει παροδικά στις τάξεις τους το 2006 με το Christ Illusion και λίγο αργότερα με το World Painted Blood.
Μέχρι να αποχωρήσει αυτή τη δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν την εποχή του Reign In Blood), ο Lombardo και οι υπόλοιποι “Σφαγείς” είχαν μεγάλα σχέδια για το συγκρότημα. Γύρισαν ένα πανάκριβο βιντεοκλίπ στην Αίγυπτο με φόντο τις πυραμίδες της. Η εμπειρία ήταν φανταστική σύμφωνα όπως έχουν πει και οι ίδιοι αλλά το δαπανηρό του πράγματος έφερε μια γκρίνια και τον King να εμφανίζεται τσατισμένος σε μελλοντική του συνέντευξη για τις συμβουλές που τους έδωσαν να κάνουν μια τέτοια κίνηση. «Τελικά το MTV έπαιξε το κλιπ για ένα μήνα και αυτό ήταν» έχει πει με το γνώριμο τρόπο του ο κιθαρίστας που μαζί με το Hanneman κάνουν φοβερή δουλειά ακόμα και στα αδιάφορα τραγούδια του δίσκου (π.χ. Blood Red), παρουσιάζοντας προσεγμένη δουλειά ακόμα και στα σόλο που δεν είναι το φόρτε τους.
Μετά τις ηχογραφήσεις βγαίνουν κατευθείαν στο δρόμο για να παίξουν το υλικό στη μεγαλύτερή τους περιοδεία μέχρι τότε. Μεταξύ άλλων βρίσκονται στο bill της “Clash of the Titans” tour, κάτι σαν το τωρινό Big 4. Ένα σκέλος της περιοδείας έχει τους Megadeth, Anthrax και τους ανερχόμενους τότε Alice in Chains και ένα άλλο τους Testament και τους Suicidal Tendencies. Ποιοί έλειπαν; Μα φυσικά οι Metallica που από τους ατζέντηδες μέχρι και τις μπάντες σκέφτηκαν να τους προσεγγίσουν για μια ονειρική περιοδεία αλλά όπως είπε και ο King, ήταν αδύνατο εκείνο τον καιρό να πείσεις τους Metallica για κάτι τέτοιο.
Τόσο ο King και περισσότερο ο Hanneman είχαν εντυπωσιαστεί με μια άλλη μπάντα η οποία άνοιγε το show του “Clash of the Titans” και αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους Alice in Chains (για να βλέπω thrash φλέβες να πετάγονται από τα εγκεφαλικά)!
Ο εκλιπών είχε περιγράψει παλιότερα πόσο γούσταρε το Would? με το οποίο άνοιγαν το πρόγραμμά τους οι Chains, με τον King να παραδέχεται ότι αρχικά δεν τους καταλάβαινε αλλά εν τέλει τους παραδέχθηκε. Ο Araya που έγινε φίλος με τον κιθαρίστα τους Jerry Cantrell είχε παραδεχθεί στο παρελθόν πως ήταν η ευχάριστη έκπληξη του κινούμενου φεστιβάλ. Λίγο καιρό μετά είχε περάσει μια βόλτα και από τις ηχογραφήσεις της μπάντας από το Seattle για το Dirt. Κατέληξε να ηχογραφεί κάτι evil κραυγές για το σύντομο Iron Gland.
Αποτέλεσμα των εκτεταμένων περιοδειών είναι ένα από τα καλύτερα live άλμπουμ στο heavy metal, το διπλό Decade Οf Aggression του 1991. Το Season Ιn Τhe Abyss σκαρφάλωσε μέχρι το No40 στα Billboard, φθάνοντας την υψηλότερη θέση μέχρι εκείνο το σημείο για album των Slayer. Το 1993 κατάφερε και έγινε χρυσό.
“Μέχρι και το μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις” θυμάμαι την ατάκα του Βογιατζή στο Γεωργίτση στο “Γοργόνες και Μάγκες”. Στην περίπτωση των Slayer της εποχής του Seasons In The Abyss μέχρι και το logo τους άλλαξαν, ιδέα του παραγωγού τους, του αμίμητου Rick Rubin. Ήταν το τρίτο του album με τη μπάντα από την Καλιφόρνια και άρχισε να σκαλίζει τη συλλογή του Hanneman σε ενθύμια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ζήτησε τότε από το ξανθομάλλη κιθαρίστα να του φέρει ένα τεράστιο βιβλίο της συλλογής και μέσα από αυτό διάλεξε τον γνωστό αετό. Όχι απλά άρεσε στους Slayer, αλλά κράτησαν για πάντα το σήμα παρά τις αντιδράσεις κάποιων καλοθελητών που τους παρεξήγησε για ακόλουθους του ναζισμού και λοιπά τέτοια αστεία. Πληροφοριακά, ο Rick Rubin είναι Εβραίος.
Ανέφερα την αστεία οπτική του κόσμου κατά τη διάρκεια της πορείας των Slayer και δε μπορώ να μην εκθέσω ένα ακόμα γεγονός της εποχής του δίσκου: τις απόψεις όλων πως η μπάντα έριξε τους ρυθμούς γιατί…”ωρίμασε”. Δηλαδή όποιος παίζει πιο αργά σημαίνει πως ωριμάζει και όλοι αυτοί που παίζουν με 200 χιλιόμετρα την ώρα είναι τα ανώριμα παιδάκια της υπόθεσης. Δε μετριέται πόσο λάθος είναι αυτό. Ωρίμασαν ναι, αλλά όχι με τον τρόπο που επιμένει να επιχειρηματολογεί ο κάθε metal οπαδός. Ωρίμασαν γιατί κατάλαβαν που να τρέξουν, να γίνουν πιο thrash και που να γίνουν πιο ατμοσφαιρικοί.
Δεν είμαι μουσικός αλλά με την ταπεινό μου ένστικτο έχω συμπεράνει πως κάποια στιγμή οι Slayer συνειδητοποίησαν πως το μεγάλο τους όπλο είναι τα πρώτης κατηγορίας riff, η βάση των συνθέσεών τους. Κάποια riffs στο Seasons In The Abyss ήταν συνετό να παιχτούν σε πιο αργές ταχύτητες, παραμένοντας προσηλυτισμένα στον ήχο της φωτιάς και του σιδήρου. Η μπάντα εκείνο τον καιρό έγραψε ένα album – πεσκέσι για όλα τα μεταλλόπουλα και όχι αποκλειστικά για τη thrash κοινότητα.
Το διεστραμμένα οξύμωρο είναι πως όταν οι Slayer ουρλιάζουν με λύσσα για πόλεμο και θάνατο όπως έκαναν πετυχημένα σε αυτό το δίσκο, εσύ σαν ακροατής νιώθεις όλος ζωή, ακμαίος. Αυτό ήταν και το τελευταίο album της χρυσής τους περιόδου. Μετά από αυτό, οι Slayer άνοιξαν ένα κύκλο στη δικιά τους δημιουργική άβυσσο, τα ‘90s.
ΥΓ. ένα από τα διαφημιστικά τρικ της εταιρείας ήταν να προμοτάρει μια ειδική version του single του “Seasons in the Abyss” με ψεύτικο αίμα σαν…συνοδευτικό του πακέτου!!
Γιώργος Γράντης
