Fates Warning – Long Day Good Night
Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος δεν είναι καθόλου άσχημος. Στην πλειοψηφία τους οι συνθέσεις είναι αρκετά ενδιαφέρουσες. Όμορφες μελωδίες, καλή ισορροπία μεταξύ απλότητας και πολυπλοκότητας, συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα και εξαιρετικές ερμηνείες από τον Alder. Από την άλλη όμως, δεν υπάρχει αυτό το “κάτι παραπάνω” που θα σου μείνει στο μυαλό και θα σε κάνει να ακούσεις το δίσκο ξανά και ξανά. Επίσης, τα Now Comes The Rain, Under The Sun και Liar είναι τρία ημι-αδιάφορα κομμάτια που είμαι σίγουρος ότι μπήκαν στο δίσκο απλά για να συμπληρωθούν 13 τραγούδια, επειδή είναι ο 13ος τους δίσκος. Καλή ιδέα στη θεωρία, όχι όμως και στην πράξη. / (USA) – 67,5
Carcass – Despicable EP
Ηχητικά συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε το Surgical Steel. Ειδικά τα δύο πρώτα τραγούδια, μοιάζουν σαν να κόπηκαν την τελευταία στιγμή από το να μπουν στον προηγούμενο δίσκο. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι υστερούν ποιοτικά. Η παραγωγή είναι καλογυαλισμένη και παρότι οι συνθέσεις ακούγονται ελαφρώς πιο μελωδικές από ότι πριν, δεν χαλάει στο ελάχιστο η πατροπαράδοτη αρρωστημένη και σάπια ατμόσφαιρα. Με την κυκλοφορία του νέου δίσκου τους να έχει αναβληθεί, αυτό το EP είναι ένα πρώτης τάξεως υποκατάστατο. / (UK) – 78,5
Thy Catafalque – Zápor EP
Έχοντας ανακαλύψει πρόσφατα το συγκρότημα και έχοντας ενθουσιαστεί με τον τελευταίο του δίσκο, άκουσα αυτό το EP με πολύ ενδιαφέρον. Εντάξει, μπορεί να μην αποτελείται από νέες συνθέσεις, αλλά από re-masters και re-recordings παλαιότερων κομματιών. Δεν με πείραξε όμως καθόλου γιατί το αποτέλεσμα είναι εξίσου καλό. Progressive black metal, post rock, industrial και στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής, όλα μαζί σε ένα αλλόκοτο, αλλά άκρως καθηλωτικό μείγμα. / (Hungary) – 93,5
The Ocean – Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic
Για το Phanerozoic I είχα γράψει ότι το άκουσα δύο φορές για να μπορέσω να αντιληφθώ όλα του τα επίπεδα. Αυτό ισχύει εις διπλούν για το δεύτερο, ακόμα πιο συγκλονιστικό μέρος. Συνθετικά το album είναι πιο πειραματικό και ετερόκλητο, με μεγαλύτερη ποικιλία σε ρυθμούς και δυναμικές. Τα κιθαριστικά μέρη είναι περισσότερο περίπλοκα, όχι όμως υπερβολικά “φλύαρα” και κουραστικά. Ο συνδυασμός ηλεκτρονικών στοιχείων από τη μία και κλασικών οργάνων από την άλλη (τρομπέτες, κόρνα, cellos κλπ) είναι απλά εκπληκτικός. / (Germany) – 100
Mors Principium Est – Seven
Αν μη τι άλλο, υπάρχει μια βελτίωση. Τόσο στην ποιότητα του ήχου όσο και στο κομμάτι της ενορχήστρωσης. Σε αντίθεση με το προηγούμενο που ακουγόταν σαν corrupted αρχείο mp3, εδώ τα drums ακούγονται πολύ καλύτερα και με περισσότερο όγκο, ενώ τα τραγούδια δεν ακούγονται άδεια στα σημεία που δεν υπάρχουν πλήκτρα. Βέβαια, οι συνθέσεις όταν δεν παραπέμπουν σε Dark Tranquility, In Flames και Children of Bodom μοιάζουν σαν euro-power της κακιάς ώρας με harsh/brutal φωνητικά. Πολύ “μπλιμπλίκι” και γρήγορες ταχύτητες, σε ματζόρε κλίμακα. Thanks, but no thanks. / (Finland) – 51,5
Soulskinner – Seven Bowls Of Wrath
Έχουν προσθέσει αρκετά μελωδικά στοιχεία στον ήχο τους, ειδικά στα κιθαριστικά μέρη. Σε μερικά σημεία φλερτάρουν με το melodic death metal, αλλά προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό. Ίσα ίσα που δείχνουν μια διάθεση για ανανέωση και εξέλιξη. Πολύ καλή δουλεια έχει γίνει και στα φωνητικά, με τα growls του Λαμπουρίδη να είναι all over the place. Εκεί που ο δίσκος το χάνει λίγο, είναι στο κομμάτι της παραγωγής. Τα drums είναι πολύ πίσω και στερούνται του απαραίτητου όγκου. Κατά τα άλλα, όλα καλά. / (Greece) – 72,5
Jeff Scott Soto – Wide Awake (In My Dreamland)
Άλλος ένας δίσκος με τον Soto να είναι απλά ο εαυτός του, παραδίδοντας σεμινάρια φωνητικής. Στιχουργικά έχουμε ένα love story κλίμα, άλλοτε σε mellow ρυθμούς στα όρια του γλυκανάλατου, και άλλοτε πιο γκαζωμένο. Συνθετικά είναι ανώτερο και πιο ενδιαφέρον από τις δύο τελευταίες δουλειές του με τους SOTO που άκουσα. Συγκεκριμένα, τα Someone To Love, Living In A Dream και Paper Wings μου θύμισαν παλιούς καλούς Talisman. Συνεχίζω όμως να προτιμώ τον Soto ως τραγουδιστή σε συνθέσεις άλλων, παρά ως συνθέτη. / (USA) – 63,5
Liturgy – Origin of the Alimonies
Υπάρχει λόγος που το μόνο album τους που έχω ακούσει, πριν από το συγκεκριμένο, είναι το The Ark Work του 2015. Κι αυτός είναι το ότι οι πειραματισμοί της συγκεκριμένης μπάντας είναι too much για τα δικά μου αυτιά και το δικό μου εγκέφαλο. Εντάξει, μια χαρά τα blastbeats, τα tremolo pickings, τα κλασσικά έγχορδα και πνευστά και οι αλλοπρόσαλλες εναλλαγές ρυθμών και ταχυτήτων. ΟΚ και τα σκισμένα, άναρθρα φωνητικά με αυτό το εφέ που πάντα μου θυμίζει άνθρωπο που ουρλιάζει όντας τυλιγμένος με σελοφάν. Δεν έχω ούτε καν θέμα και με τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα samples. Αλλά όταν φτάνω να ακούω κάτι που μοιάζει (εσκεμμένα) σαν corrupted αρχείο ήχου υπολογιστή, τότε αυτό δεν είναι μουσική, είναι θόρυβος. / (USA) – 45
Ashes Of Ares – Throne Of Iniquity EP
Το ένα και μοναδικό καινούργιο τραγούδι δεν προσφέρει τίποτα έξω από την πεπατημένη των δύο προηγούμενων δίσκων. Τυπικό Iced Earth-ικό power metal, με τα progressive ψήγματα να είναι από ελάχιστα έως ανύπαρκτα. Η διασκευή στο 25 or 6 to 4 είναι απλά αξιοπρεπής, ενώ στο Dust In The Wind, η αγριάδα και το heaviness είναι τελείως αταίριαστα. Μέτρια και ψιλο-αδιάφορη κυκλοφορία. Κρατιέται μόνο από τη φωνή του Barlow που εξακολουθεί να στέκεται πολύ καλά. / (USA) – 51
Diamond Head – Lightning To The Nations 2020
Σε ηχητικό επίπεδο τα τραγούδια του original playlist ακούγονται πιο heavy και ογκώδη από ποτέ, σαν να έχουν πάρει αναβολικά. Ο δε Andersen, όντας πιο ικανός τραγουδιστής από τον Harris (ξέρω ιεροσυλία, αλλά τι να κανουμε που ισχύει;), πραγματικά σκίζει πίσω από το μικρόφωνο. Οι διασκευές είναι όλες πολύ ενδιαφέρουσες, με τα No Remorse και Sinner να ξεχωρίζουν ως καλύτερες. Στα Rat Bat Blue και Immigrant Song, υπάρχει μια αξιοπρέπεια, ηχητικά όμως είναι λίγο περισσότερο heavy από ότι τους ταιριάζει και αυτή η 80’s metal χροιά του Andersen τα κάνει να ακούγονται λίγο άχρωμα. Ομολογώ ότι είχα πολλές επιφυλάξεις για αυτό το δίσκο, γιατί οι επανηχογραφήσεις είναι δίκοπο μαχαίρι και δεν βγαίνουν πάντα καλές. Για καλή μου τύχη όμως, το αποτέλεσμα είναι είναι αρκετά καλό. / (UK) – 75,5
Sodom – Genesis XIX
Η απόφαση του Angelripper να φέρει δεύτερο κιθαρίστα έκανε απίστευτο καλό στην μπάντα. Ο ήχος καθάρισε και ισορρόπησε, το ύφος όμως παραμένει το ίδιο. Το μπάσο είναι αναμενόμενα πλέον πίσω από τις τουμπανιασμένες κιθάρες κάνοντας περισσότερο παρέα με τα drums, τα οποία btw είναι σαρωτικά. Συνθετικά ο δίσκος σίγουρα απέχει από τις κορυφαίες στιγμές του παρελθόντος. Τα δε Occult Perpetrator και Waldo & Pigpen καταφεύγουν σε κοινοτυπίες που άνετα θα μπορούσαν να αποφευχθούν (προσωπικά τα “έκοβα” από το tracklist χωρίς δεύτερη κουβέντα). Παραμένει όμως μια εξαιρετική δουλειά, που αξίζει το χρόνο που θα της δώσεις. / (Germany) – 78
Λεωνίδας Παπαδόδημας
