Η συνέπεια ήταν μία από τις ποιότητες που δεν χαρακτήρισε αυτό το site το 2021. Όπως ίσως ήδη να έχετε σκεφτεί, ο βασικός λόγος ήταν (είναι και θα είναι σε πιθανή απομάκρυνση της συνέπειας και πάλι στο μέλλον) οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι δε σταματάμε να ακούμε δίσκους. Τελευταία φορά που έγραψε ένα τέτοιο κείμενο ο Λεωνίδας Παπαδόδημας ήταν τον Οκτώβριο του 2019, και στις αρχές του 2021 που έγραψε για κάποιους δίσκους του 2020 που του είχαν ξεφύγει. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι εδώ θα βρείτε σχόλια για ότι έχει ακούσει όλο αυτό το καιρό. Αλλά για ότι έχει ακούσει τους τελευταίους μήνες.
Moonspell – Hermitage
Ο Ribeiro αποφάσισε να εξερευνήσει ακόμα περισσότερο τα καθαρά φωνητικά του και ο δίσκος έχει μακράν τα λιγότερα brutal από κάθε προηγούμενο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, μιας και οι ερμηνείες του είναι πολύ καλές. Από την άλλη όμως μου έλειψαν αυτές οι χαρακτηριστικές brutal εκρήξεις του. Όπως μου έλειψε και η επιθετικότητα από τις συνθέσεις, που περιορίστηκε αρκετά για χάρη της ατμόσφαιρας. Ειδικά στην αρχή, ήταν σαν να άκουγα μια άλλη μπάντα, με μόνο τη φωνή να μου θυμίζει ότι ακούω Moonspell. Ευτυχώς, από το ομότιτλο και μετά ίσιωσαν κάπως τα πράγματα και οι συνθέσεις ήρθαν πιο κοντά σε γνώριμα μονοπάτια. Γενικά πολύ διαφορετικός δίσκος από ότι με είχαν συνηθίσει. Εν τέλει όμως μου κάνει. / Portugal – 69,5
Evile – Hell Unleashed
Ομολογώ ότι με εξέπληξαν ευχάριστα. Είχα μείνει στον προ-προηγούμενο δίσκο τους, τότε που οριακά μαϊμούδιζαν τους δύο από τους τέσσερις Big 4 (Metallica, Slayer) και τους Testament. Εδώ όμως άκουσα την πιο ώριμη και μεστή δουλειά τους, μέχρι τώρα τουλάχιστον. Οι επιρροές είναι ακόμα εκεί, όμως βγάζουν περισσότερο προσωπικό ύφος και έχουν εκμοντερνίσει αρκετά τον ήχο τους. Οι διάρκειες των κομματιών είναι πιο συμμαζεμένες και σε συνδυασμό με τις γρήγορες, στα όρια του speed/thrash ταχύτητες, ο δίσκος ακούγεται μονοκοπανιά. Πέρα όμως από την ταχύτητα, έχουν ανεβάσει και το επίπεδο των συνθέσεων και ενορχηστρώσεων, με πολλά και δυνατά riffs και πολύ καλή δουλειά στα drums. / UK – 74
Ereb Altor – Eldens Boning EP
Κι όμως κατάφεραν με ένα EP μόλις τεσσάρων τραγουδιών να με κάνουν να νιώσω τόσο πλήρης, σαν να άκουγα ένα κανονικό full length. Ο προσανατολισμός των συνθέσεων είναι μοιρασμένος. Τα δύο πρώτα κομμάτια είναι πιο κοντά στην epic και ελαφρώς folk πλευρά του viking metal, με αποκλειστική χρήση καθαρών φωνητικών και εστίαση στην ατμόσφαιρα, ειδικά στο Fenrisulven που είναι και ακουστικό. Στο δεύτερο μισό, το black στοιχείο της μπάντας ξαναμπαίνει στο παιχνίδι, χωρίς να μειώνεται στο ελάχιστο η επική ατμόσφαιρα. Τα brutal φωνητικά επανέρχονται και συνδυάζονται άψογα με τα καθαρά, με το στήσιμο των φωνητικών γραμμών να δίνει την εντύπωση ότι κάνουν διάλογο μεταξύ τους. Σίγουρα δεν άκουσα κάτι που να μην το έχω λίγο πολύ ξανακούσει σε προηγούμενες δουλειές τους. Η συνταγή όμως που ακολουθούν είναι απόλυτα πετυχημένη και δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ. / Sweden – 74,5
Gojira – Fortitude
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος δεν είναι άσχημος. Για την ακρίβεια, αν τον είχε κυκλοφορήσει κάποιο άλλο συγκρότημα θα τον εκτιμούσα παραπάνω. Για δουλειά όμως των Gojira, αυτό που άκουσα δεν με ικανοποίησε. Σε συνθετικό επίπεδο είναι “λίγος”. Έχει βέβαια κάποιες δυνατές στιγμές που φωνάζουν το όνομα του συγκροτήματος από μακριά, όπως το εναρκτήριο Born for One Thing και το Sphinx. Όμως έχει και αρκετές αδιάφορες όπως το Another World και το Hold On. Το ένα βασίζεται σε δύο πολύ generic riffs για δυο κιθαρίστες όπως ο Duplantier και ο Andreu. Στο άλλο, το όλο στήσιμο και χτίσιμο του οδηγεί σε ένα ξέσπασμα εντελώς κάτω του μετρίου. Το δε radio friendly και πιασάρικο The Chant που αγγίζει το alternative rock, θα έπρεπε απλά να λείπει. / France – 60
Evanescence – The Bitter Truth
Είχα να ασχοληθώ μαζί τους από το 2006 (τα Evanescence και Synthesis ούτε που τα ακούμπησα). Η αλήθεια είναι ότι δεν έχασα και πολλά, μιας και το στυλ που γράφουν και συνθέτουν δεν έχει αλλάξει. Ακροβασία μεταξύ rock και metal, σκοτεινό “gothic” χρώμα, βαριές κιθάρες, riffs ευκολομνημονευτα και πανομοιότυπα μεταξύ τους, στίχοι συναισθηματικά φορτισμένοι και στήσιμο που να προβάλλει/αναδεικνύει την φωνή της Lee. Σε γενικές γραμμές υπάρχει μια αξιοπρέπεια και ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα χωρίς να γίνεται βαρετός ή κουραστικός. Από την άλλη όμως, μου έλειψε πολύ ένα hit τύπου Bring Me To Life ή Lithium που θα με έκανε να τον ξανακούσω. / USA – 66,5
Cannibal Corpse – Violence Unimagined
Νομίζω τελικά πως οι Cannibal Corpse είναι ανίκανοι να γράψουν ένα κακό (με όλη τη σημασία) δίσκο. Οι μπασογραμμές του Webster είναι πανταχού παρούσες, τα drums του Mazurkiewicz ισοπεδωτικά, οι κιθάρες παίρνουν κεφάλια και ο Fisher αποδίδει με τέτοια αγριότητα και ορμή σαν πρωτοεμφανιζόμενος. Σίγουρα, σε συνθετικό επίπεδο, τα μεγαλεία των late ‘90s – early ‘00s έχουν περάσει. Και σίγουρα τα Murderous Rampage και Condemnation Contagion, που ξεχώρισα ως highlights, απέχουν χιλιόμετρα από έπη τύπου Hammer Smashed Face, I Cum Blood και Fucked With A Knife. Όμως, ο δίσκος είναι ικανοποιητικός πέρα για πέρα. / USA – 77,5
Dopelord – Reality Dagger EP
Υπό άλλες συνθήκες θα γκρίνιαζα για τα μόλις 3 τραγούδια, που είναι λίγα για EP. Δεδομένου όμως ότι η συνολική διάρκεια είναι 20 λεπτά και όλοι τους οι δίσκοι (πλην του ντεμπούτου τους) δεν ξεπερνούν τα 40 λεπτά, δεν λέω κουβέντα. Απλά, το άκουσα δύο κολλητές φορές προκειμένου να χορτάσω τα Sabbath-ικά riffs κιθάρες, το larger than life μπάσο, το βαρύ και ασήκωτο drumming και τα εκπληκτικά φωνητικά. Ειδικά το ομότιτλο που έχει και harsh/brutal μαζί με τα καθαρά είναι απολαυστικό. / Poland – 76
Yngwie Malmsteen – Parabellum
Φήμες λένε ότι ακόμα και μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων του δίσκου ο Malmsteen ακόμα σολάρει. Ατελείωτο και ασταμάτητο shredding χωρίς καμία ουσία. Αχρείαστες υψηλές ταχύτητες. Στα μη οχηστρικά κομμάτια, η προσθήκη φωνητικών όχι μόνο δεν βελτιώνει την κατάσταση αλλά την χειροτερεύει. Η δε παραγωγή ούτε σε demo πρωτοεμφανιζόμενου συγκροτήματος δεν είναι τόσο άτσαλη και απρόσεκτη. Ναι εντάξει, ηχητικά προσεγγίζει τις neoclassical ριζες του που ψιλο-έλειπαν από τις δύο τελευταίες του δουλειές. Τι να το κάνω όμως άμα το συνολικό αποτέλεσμα είναι αυτό το χάλι; / Sweden – 30
Timο Tolkki’s Avalon – The Enigma Birth
Υπάρχει μια βελτίωση στο εκτελεστικό κομμάτι σε σχέση με πριν, μιας και δεν έχει παίξει τα πάντα ο Tolkki, αλλά υπάρχει πλήρες lineup. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια κόπια του προηγούμενου δίσκου. Συνθέσεις και ενορχηστρώσεις εντελώς προβλέψιμες, χλιαρές και άνευρες, χωρίς καμία έκπληξη ή κάποιο στοιχείο που να σου μείνει. Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Tolkki επιμένει να έχει τόσα πολλά guests για τα φωνητικά. 8 συνολικά άνθρωποι πίσω από τα μικρόφωνα και ούτε ένα σημείο που το δικαιολογεί όλο αυτό, αν εξαιρέσω τα μόλις δύο ντουέτα. Ένας βασικός τραγουδιστής μαζί με μία-δύο γυναικείες φωνές σε εναλλαγή μεταξύ τους θα έφταναν μια χαρά. Για να μην πω ότι ίσως να έβγαινε και καλύτερο αποτέλεσμα. / Finland – 52
Serj Tankian – Elasticity EP
Ξεκινώντας από τον τίτλο και φτάνοντας στο στήσιμο των συνθέσεων και τα φωνητικά του Tankian, τα πάντα σε αυτό το EP φωνάζουν System Of A Down. Ακόμα και τα How Many Times? και Rumi, στα οποία ο Tankian ξεφεύγει κάπως με την έντονη χρήση πλήκτρων, το πιάνο σε πρωταγωνιστικό ρόλο, τις ελαφρώς χαμηλωμένες ταχύτητες και τη λίγο πιο συμβατική δομή. Όμως η χαρά μένει μισή. Αφενός γιατί λείπουν 2-3 τραγούδια ακόμα, ώστε να γίνει full length, και αφετέρου γιατί λείπει το υπόλοιπο συγκρότημα. Εν τέλει, αυτό που μου έμεινε είναι ένα preview από τον καλύτερο (ίσως) δίσκο των System Of A Down που δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Καλό, αλλά όχι αρκετό. / USA – 68,5
Sodom – Bombenhagel EP
Θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτό το EP. Ο μόνος λόγος ύπαρξης του είναι ξεκάθαρα εμπορικός, για να “γιορταστούν” τα 40 χρόνια της μπάντας. Η επανεκτέλεση του ομότιτλου δεν προσφέρει κάτι το φοβερό και τρομερό, εκτός από το ότι έχει πιο γεμάτο ήχο λόγω των δύο κιθάρων και καλύτερη παραγωγή. Τα δε “καινούρια” Coup de Grace και Pestiferous Posse, είναι στην ουσία ό,τι περίσεψε από τον περσινό δίσκο. / Germany – 58
Rage – Resurrection Day
Το συγκρότημα εδώ και αρκετά χρόνια περνάει μια δεύτερη νιότη. Πέραν της εξαιρετικής φόρμας του Peavy στο φωνητικό κομμάτι, πλέον έχουμε και κιθαριστικό δίδυμο μετά από μια 20ετία και βάλε. Στην αρχή βέβαια τρόμαξα λίγο, μιας και είδα το φάντασμα του Smolski να αιωρείται πάνω από την εισαγωγή. Στη συνέχεια όμως όλα ήρθαν στη θέση τους. Οι όποιες symphonic πινελιές που εξακολουθούν να ξεπετάγονται εδώ κι εκεί, είναι πλέον ελάχιστες και απλά κάνουν την ατμόσφαιρα πιο επιβλητική. Συνολικά όμως οι συνθέσεις χαρακτηρίζονται από τον κλασικό heavy/power ήχο της μπάντας. που ενώ πατάει πάνω κάτω στις ίδιες φόρμες, καταφέρνει να ακούγεται πιο φρέσκος από ποτέ. / Germany – 75,5
Carcass – Torn Arteries
Ο δίσκος μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Περίπου όσο μπερδεμένο και ανάμεικτο είναι το υλικό που περιέχει. Από τη μία έχει πολύ καλές στιγμές όπως τα Under the Scalpel Blade και Kelly’s Meat Emporium που κάνουν ένα safe μεν, ωραίο δε, συνθετικό callback στις melodic death εποχές του Necroticism και του Heartwork. Από την άλλη, αδιάφορα κομμάτια όπως τα The Devil Rides Out, In God We Trust και το απίστευτα κουραστικό Flesh Ripping Sonic Torment Limited με την σχεδόν 10λεπτη διάρκεια του. Τα δε υπόλοιπα ακροβατούν κάπου ανάμεσα προσπαθώντας να βρουν την ταυτότητα τους. Όχι, το Torn Arteries δεν είναι κακό album. Αλλά για μετά από 8 χρόνια αναμονή περίμενα τουλάχιστον κάτι αντίστοιχο του Surgical Steel. / UK – 67,5
Godslave – Positive Agressive
Όσο περνάνε τα χρόνια απομακρύνονται από το γερμανικό στυλ του thrash, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο τον αμερικάνικο ήχο, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Το κακό είναι ότι και σε αυτό το δίσκο η προσωπική ηχητική ταυτότητα του συγκροτήματος αναζητείται. Overkill, Pantera και Testament είναι μερικά από τα ονόματα που μου ήρθαν στο μυαλό όσο άκουγα το δίσκο. Ειδικά δε το τελευταίο, καθώς ο Pickard οριακά δεν μιμείται τον Chuck Billy. Οι δε διάχυτες power metal παραπομπές περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό. / Germany – 65
Sepultura – SepulQuarta
Εν μέσω πανδημίας και παγκόσμιας απομόνωσης, τα μέλη των Sepultura μαζί με αρκετούς guests παίζουν τραγούδια παλαιότερων δίσκων της μπάντας, ο καθένας από το σπίτι του. Αρκετά καλό σαν ιδέα, και διασκεδαστικό να το βλέπεις στο youtube, όπου και αρχικά είχαν ανέβει αυτά τα live sessions. Το να μαζευτούν αυτές τις ηχογραφήσεις και να κυκλοφορήσουν σε album, δεν έχει κανένα νόημα. / Brazil – 30
Enslaved – Caravans To The Outer Worlds
Τα δύο ορχηστρικά ιντερλούδια δείχνουν ότι το συγκρότημα έχει πάει τον όρο “πειραματισμό” σε άλλο επίπεδο και είναι για μένα οι καλύτερες στιγμές του EP. Όχι βέβαια ότι τα άλλα δυο κομμάτια πάνε πίσω. Το ομότιτλο είναι πανέμορφο και ηχητικά τόσο κοντά στο Utgard, που αναρωτιέμαι πώς και δεν μπήκε στο δίσκο. Το δε Ruun II σε πρώτη φάση ακούγεται κάπως αδύναμο λόγω των καθαρών φωνητικών και του psychedelic/ambient χαρακτήρα του. Εκεί όμως είναι που καταλαβαίνεις όλη την εξέλιξη και την πρόοδο του συγκροτήματος. Ειδικά αν το βάλεις δίπλα στο Ruun του 2006. / Norway – 88,5
Exodus – Persona Non Grata
Παρά τα 7 χρόνια δισκογραφικής απουσίας, δείχνουν ότι έχουν επιστρέψει σε ανοδική πορεία, ειδικά μετά την επιστροφή του “Zetro” πίσω από το μικρόφωνο. Ποιοτικότατο Bay Area thrash, που ναι μεν πατάει απόλυτα στις πεπατημένες του είδους, αλλά ακούγεται ευχάριστα. Οι Holt και Altus συνεργάζονται άψογα, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον, τόσο στα ρυθμικά μέρη όσο και στα leads. Το drumming του Hunting είναι υποδειγματικό παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει και για τον Gibson είναι απλά άλλη μια μέρα στη δουλειά. Όλα καλά λοιπόν, εκτός από τη μεγάλη διάρκεια του δίσκου που κουράζει ελαφρώς. / USA – 77,5
Trivium – In The Court Of The Dragon
Έχουν αλλάξει 3-4 είδη στην πορεία τους, αλλά εδώ νομίζω ότι βρήκαν την χρυσή ισορροπία μεταξύ thrash και metalcore, μαζί με κάποιες υπολανθάνουσες progressive πινελιές. Από τη σύνθεση μέχρι την τελική μίξη και παραγωγή, η δουλειά που έχει γίνει είναι υποδειγματική. Στις κιθάρες ακούγονται τα καλύτερα riffs και leads που έχουν γραφτεί στην ιστορία της μπάντας. Τα drums και το μπάσο οργιάζουν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Τα δε φωνητικά είναι και πάλι στο κέντρο του ενδιαφέροντος, ιδίως στα ρεφρέν. Τα καθαρά σημεία που αντικαθιστούν τα growls, δίνουν μια έξτρα μελωδική και anthem-ική διάσταση στα τραγούδια χωρίς να μειώνουν στο ελάχιστο το heaviness. Πραγματικά πρόκειται για τον καλύτερο δίσκο τους εδώ και μια δεκαετία. / USA – 95
Λεωνίδας Παπαδόδημας
