Αυτό που είχα γράψει στην εισαγωγή της προηγούμενης δημοσίευσης περί “συνέπειας”…το θυμάστε? Δεν άλλαξε τίποτα μέχρις στιγμής. Ίσως παρακάτω. Μέχρι τότε, part 2 των δίσκων των τελευταίων μηνών, πάλι από το Λεωνίδα Παπαδόδημα.
Hour Of 13 – Black Magick Rites
Doom metal βγαλμένο κατευθείαν από τα ’80s. Με ωραία σκοτεινή ατμόσφαιρα, αργούς ρυθμούς και βαριά, μονολιθικά riffs. Τα τραγούδια άλλοτε γέρνουν προς τους Pentagram και άλλοτε προς τους Saint Vitus, ενώ υπάρχει και ένα έντονο άρωμα Black Sabbath. Αρκετά συμπαθητικό άκουσμα και αξιοπρεπές αποτέλεσμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για ένα one man project. Βεβαια, λίγη παραπάνω ποικιλία δεν θα με χάλαγε. Από ένα σημείο και μετά, οι συνθέσεις μου άφησαν μια έντονη αίσθηση επανάληψης και παρότι η συνολική διάρκεια δεν είναι πολύ μεγάλη, ο δίσκος μου φάνηκε ατελείωτος. / USA – 67,5
Liv Kristine – Have Courage Dear Heart
Μουσικά, αυτό το EP με άφησε παγερά αδιάφορο. Χλιαρό και τελείως άνευρο gothic rock με λίγο από post-punk. Το μόνο που αξίζει είναι τα φωνητικά στα οποία η Liv έχει κάνει καλή δουλειά, χωρίς να κοπιάσει και πολύ βέβαια. / Norway – 45
Resurrection Kings – Skygazer
Ο δίσκος έχει καλές “μονάδες”. Δηλαδή έχει κάποια καλά riffs, έχει αξιοπρεπές drumming και από φωνητικά ο West δεν τα πάει κι άσχημα. Σαν σύνολο όμως δεν είναι κάτι το φοβερό. Οι συνθέσεις “πνίγονται” από τις καταβολές των δύο βασικών συντελεστών της μπάντας. Έτσι κατέληξα να ακούω κάτι που οριακά δεν θυμίζει (άλλο ένα) tribute band στον Dio. / USA – 55
Monolord – Your Time to Shine
Σε αντίθεση με τον προηγούμενο τους, αυτό τον δίσκο τον ευχαριστήθηκα. Κατά πρώτον, το fuzz στις κιθάρες μειώθηκε αισθητά, κάτι που τις κάνει λιγότερο φασαριόζικες, και έτσι μπόρεσαν να ακουστούν λίγο παραπάνω τα φωνητικά. Μου άρεσε επίσης που έβαλαν περισσότερη ποικιλία στις συνθέσεις τους και που εστιάζουν περισσότερο στο doom παρά στο stoner. Θεωρώ ότι τους ταιριάζει καλύτερα. Τρίτον, μπορεί να μην μείωσαν τις διάρκειες τον κομματιών τους, αλλά ευτυχώς έβαλαν ένα λιγότερο και έτσι η συνολική διάρκεια δεν κουράζει στο ελάχιστο. / Sweden – 72,5
Black Soul Horde – Horrors From The Void
Το να παίξεις heavy/power και να καταφέρεις να αποφύγεις όλες τις παγίδες και τις κακοτοπιές του είδους είναι δύσκολο. Αυτό το συγκρότημα όμως το κάνει να μοιάζει με βόλτα στο πάρκο. Είναι επικό, αλλά όχι cheesy. Με προσεγμένες και καλοδουλεμένες. Με όμορφο guitar work, γρήγορες ταχύτητες που δεν μειώνουν το heaviness και σκοτεινή ατμόσφαιρα. / Greece – 81
Apostle Of Solitude – Until The Darkness Goes
Η συνταγή τους γνώριμη, αλλά πετυχημένη. Αρχετυπικό doom metal, σε χαμηλούς ρυθμούς και ταχύτητες, αλλά με τόνους βαρύτητας. Με φανταστικές διαφωνίες και ωραία rock-άδικα leads για να σπάει η πολλή doom-ίλα. Μουσικά δεν βρίθει καινοτομιών,το αντίθετο μάλιστα. Αλλά ποσώς με ενδιαφέρει. Και μόνο που τα τραγούδια μου προκαλούν αργό headbanging σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, αυτό μου φτάνει. / USA – 78
Hypocrisy – Worship
Ήταν και παραμένουν μία από τις σταθερές αξίες του σουηδικού death metal και μία από τις λιγες μπάντες που δεν έχουν βγάλει κάποιον πραγματικά κακό δίσκο. Ο συγκεκριμένος δεν αποτελεί εξαίρεση, αν και θα μπορούσε να είναι λίγο μικρότερος σε διάρκεια. Μετά το 40λεπτο άρχισα λίγο να κουράζομαι και να μπουκώνω. Παρόλα αυτά όμως όλες οι συνθέσεις είναι αξιοπρεπέστατες. Αρκετά safe και οριακά προβλέψιμες, όμως καλά δουλεμένες, με γεμάτες ενορχηστρώσεις και εξαιρετική παραγωγή. / Sweden – 69,5
Cradle Of Filth – Existence Is Futile
Όσα περίμενα να ακούσω από αυτούς είναι εκεί. Οι χαρακτηριστικές τσιρίδες του Dani, τα blastbeats, τα σιδηροδρομικά riffs αλλά και οι ατμόσφαιρες. Συνθετικά ο δίσκος είναι ένα σκαλί πιο πάνω από τον προκάτοχό του. Τα δε εμβόλιμα instrumentals λειτουργούν ως ευχάριστες παύσεις που σου δίνουν μια “ανάσα” ανάμεσα στα τραγούδια. Για άλλη μια φορά όμως, παλεύω να βρω κάτι που θα με κάνει να ξανακούσω το δίσκο, και για άλλη μια φορά μάταια. / UK – 60
Aborted – ManiaCult
Στο προηγούμενο album, το brutality και το groove συνυπήρχαν σε ισόποσες δόσεις. Εδώ όλως τον πρώτο ρόλο τον έχει η καφρίλα. Ειδικά στο πρώτο μισό του album, το σφυροκόπημα είναι πραγματικά αδυσώπητο. Μόνο μετά το Verbolgen τα πράγματα είναι κάπως πιο ισομοιρασμένα. Για άλλη μια φορά το guitarwork είναι εξαιρετικό, ειδικά στο κομμάτι των leads και των solos. Όμως η καλύτερη δουλειά έχει γίνει στο κομμάτι των φωνητικών, όπου pig squeals, growls και core τεχνικές συνδυάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται εκπληκτικά. / Belgium – 75
Blood Red Throne – Imperial Congregation
ΟΙ διαφοροποιήσεις σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο τους είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες, χωρίς αυτό να είναι κακό. Εμμένουν στο old school death metal ύφος, κάνοντας μερικά περάσματα από το thrash και βάζοντας καλές δόσεις groove. Το 7λεπτο Zarathustra που κλείνει το δίσκο κρύβει μια υποψία πειραματισμού με πιο μελωδικά στοιχεία, αλλά όχι πολλά πράγματα. Γενικά πρόκειται για μια τίμια και αξιοπρεπή δουλειά, που δεν κρύβει εκπλήξεις, αλλά απέχει κιόλας από το να χαρακτηριστεί “μία από τα ίδια”. / Norway – 68,5
KK’s Priest – Sermons Of The Sinner
Μετά από 10 χρόνια μουσικής αφάνειας, ο Downing προσπαθεί να “μπει στο ρουθούνι” των Judas Priest, παίζοντας… Priest (περίπου). Ο δίσκος μουσικά είναι αστείος. Πάρτε ένα οποιοδήποτε album από το Painkiller και μετά, κάντε μερικές τσαπατσούλικες αλλαγές στα riffs για μπας και δεν φανεί η αντιγραφή και είστε έτοιμοι. Και αυτό το αστείο κρατάει 50 και κάτι λεπτά. Η δε επιλογή του Ripper για τραγουδιστή της μπάντας του, κάνει αυτό το αστείο κακόγουστο. / UK – International – 45
Lords Of Black – Alchemy Of Souls
Part II
Για heavy/power συγκρότημα και μάλιστα από το roster της Frontiers, δεν τα πάνε κι άσχημα. Ο δίσκος είναι συμπαθητικός. Αρκετά προσεγμένος και καλοδουλεμένος, με ωραία κιθαριστικά μέρη, ανεβαστικούς ρυθμούς, έντονο groove, catchy ρεφρέν και καλή παραγωγή. Ο Romero λάμπει πίσω από το μικρόφωνο. Συνεχίζει να θυμίζει έντονα, αλλά όχι άσχημα, Dio και δικαιώνει ακόμα μια φορά τον Blackmore που τον επέλεξε για frontman στους “αναγεννημένους” Rainbow. Στα αρνητικά βέβαια είναι η σχεδόν ανύπαρκτη καινοτομία στο συνθετικό κομμάτι, την οποία θα μπορούσα να αντέξω αν ο δίσκος ήταν μικρότερος και δεν ξεπερνούσε τη μία ώρα διάρκειας. / Spain – 63
The Darkness – Motorheart
Το μόνιμα χαβαλετζίδικο ύφος των στίχων και τα αλλοπρόσαλλα φωνητικά που ανεβοκατεβαίνουν οκτάβες χωρίς κανένα νόημα, φτιάχνουν ένα σύνολο που μόνο ως γελοίο και ασόβαρο μπορώ να το χαρακτηρίσω. Κρίμα, γιατί μουσική τους είναι κατά τα άλλα συμπαθητική. / UK – 52
Eyehategod – A History Of Nomadic Behavior
Σε μία υποτιθέμενη sludge metal checklist, ο συγκεκριμένος δίσκος θα έκανε τσεκ σε όλα τα κουτάκια. Σε σχέση με τον προηγούμενο, οι συνθέσεις κινούνται σε πιο αργές ταχύτητες και ρυθμούς. Από την άλλη όμως, βγάζουν ένα έντονο doom ύφος που αρωματίζεται με μερικά σκόρπια blues στοιχεία, και αυτό μου άρεσε. Τα δε φωνητικά που όπως πάντα ακροβατούν μεταξύ του punk και του hardcore. Αν και δεν είναι το καλύτερο μου, ταιριάζουν γάντι πάνω στη μουσική. Το μοναδικό πραγματικό ψεγάδι είναι η παραγωγή. Παρότι φασαριόζικη και μπουκωμένη με πολλά μπάσα, είναι ελαφρώς πιο “καθαρή” από όσο απαιτεί το ιδίωμα. / USA – 69,5
Eldritch – Eos
Μουσικά έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Βέβαια, με εξαίρεση τρία τραγούδια που έχουν σαφή progressive προσανατολισμό, η ζυγαριά γέρνει περισσότερο στο power metal. Tα (ομολογουμένως) τεχνικά solos είτε από τις κιθάρες είτε από τα πλήκτρα, παρέα με υψηλές ταχύτητες, δεν σε κάνουν progressive. Ευτυχώς σε συνθετικό επίπεδο έχουν αρκετή ποικιλία και δεν κολλάνε στις ματζόρε κλίμακες. Επίσης, οι φωνητικές γραμμές είναι καλύτερα στημένες σε σχέση με τον προηγούμενο δίσκο. Οπότε, not bad. / Italy – 68
Λεωνίδας Παπαδόδημας
