Ή αλλιώς, ευτυχώς που υπάρχει και αρκετή καλή μουσική εκεί έξω και κάπου ξεχνιόμαστε από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, κοντά μας και μακριά μας. Σαν ένα μικρό διάλειμμα (με ποικίλες διάρκειες είναι η αλήθεια), βοηθάει στο να αντιμετωπίσουμε αυτά τα γεγονότα με λίγο παραπάνω ψυχραιμία. Γιατί φαίνεται να λείπει τον τελευταίο καιρό (πάλι).
Ereb Altor – Vargtimman
Το Eldens Boning EP μου είχε ανοίξει την όρεξη λίγους μήνες πριν και τώρα ήρθε η ώρα για το κύριο πιάτο. Η συνταγή πάνω κάτω η ίδια. Bathory-κό viking metal, με έντονα black στοιχεία. Με φοβερή ατμόσφαιρα, εξίσου επική όσο και σκοτεινή. Με γεμάτες και ογκώδεις ενορχηστρώσεις. Οπότε μία από τα ίδια; Κάθε άλλο. Η δουλειά που έχει γίνει στο συνθετικό κομμάτι είναι τόσο καλή, που δεν το σκέφτεσαι καν. / Sweden – 82,5
Abysmal Dawn – Nightmare Frontier EP
Το EP κρύβει δύο εκπλήξεις, οι οποίες δεν βρίσκονται ούτε στο A Nightmare Slain, το μόνο καινούριο κομμάτι, ούτε στην επανηχογράφηση του Blacken The Sky, αλλά στις δύο διασκευές. Στην πρώτη, το συγκρότημα ανακαλύπτει την melodic death του πλευρά, έστω έμμεσα μέσω των In Flames. Βέβαια, αυτή η μελωδική διάθεση είναι μισή και πετσοκομμένη όπως και το ίδιο το κομμάτι, μιας και έχουν κόψει το ακουστικό τελείωμα της original εκτέλεσης. Στη δεύτερη, εξερευνούν (πιο επιτυχημένα θεωρώ), τον doom εαυτό τους μέσω των Candlemass. Πάντως και οι δύο αυτές προσεγγίσεις τους πάνε και θα μου άρεσε να τις ακούσω σε μελλοντικό δίσκο. / USA – 70
Ashes Of Ares – Emperors And Fools
Τρίτος δίσκος και παρόλο που έχει γίνει αξιοπρεπής προσπάθεια όσον αφορά το songwriting, υπάρχουν θέματα. Κατά πρώτον, η παραγωγή που έχει γίνει στα drums ακυρώνει την φιλότιμη προσπάθεια του Williams. Είναι τελείως στεγνή και επίπεδη. Η δε μίξη φέρνει τα τύμπανα και ειδικά την μπότα πολύ μπροστά. Ως αποτέλεσμα, τα πιατίνια ακούγονται κάπου στο βάθος, και τα φωνητικά σε πολλά σημεία “πνίγονται”. Μόνο οι κιθάρες τη γλιτώνουν και ακούγονται σχετικά καλά. Κατά δεύτερον, οι συνθέσεις μοιάζουν να μην αφήνουν το πόδι τους από το γκάζι. Τα mid και low tempo σημεία είναι από λίγα έως ελάχιστα και σε συνδυασμό με την μεγάλη συνολική διάρκεια που φτάνει τη μία ώρα, ο δίσκος δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα και όχι με την καλή έννοια. Τη δε συμμετοχή του “Ripper” στο τελευταίο κομμάτι θα την αφήσω επιδεικτικά ασχολίαστη. / USA – 64
Saxon – Carpe Diem
Σε καμία περίπτωση το album δεν είναι κακό. Για την ακρίβεια, συγκριτικά με το Thunderbolt (το Inspirations δεν το βάζω στη σύγκριση γιατί… διασκευές), είναι λίγο καλύτερο συνθετικά. Είναι όμως άλλη μία κυκλοφορία που, πέρα από το ότι είναι ένα ευχάριστο άκουσμα, δεν έχει κάτι να “πει” και τίποτα που θα σου μείνει μετά την ακρόαση. Εκτός ίσως από το ομότιτλο τραγούδι και το αρκετά πιασάρικο ρεφρέν του. / UK – 58
Battle Beast – Circus Of Doom
Σε σχέση με το αίσχος του προηγούμενου δίσκου, υπάρχει μια μικρή βελτίωση. Κυρίως λόγω της φιλότιμης προσπάθειας που έχει κάνει η τραγουδίστρια του συγκροτήματος να δώσει έναν τόνο σοβαρότητας στα τραγούδια. Αλλά μερικά “αγριεμένα”, (ο θεός να τα κάνει), φωνητικά δεν φτάνουν. Όχι όταν παίζεις ένα σαχλό και μπουκωμένο στην φανφάρα euro-power και οι συνθέσεις σου μοιάζουν σαν να έχουν κοπεί στα προκριματικά της Eurovision επειδή ήταν “too heavy”. / Finland – 25,5
Abyssus – Death Revival
Revival όνομα και πράμα. Τα πάντα σε αυτό το album φωνάζουν old school death metal. Σκληρά riffs, drums που σε βαράνε στα μηνίγγια, γρήγορες ταχύτητες και τσαντισμένα φωνητικά που αν και δεν είναι brutal, μόνο “καθαρά” δεν τα λες. Δεν υπάρχει χώρος για μελωδίες, εκτός από την εισαγωγή του Genocide με τις ποντιακές λύρες. Κατά τ’ άλλα μόνο σφυροκόπημα. / Greece – 78,5
Generation Kill – MKUltra
Σε αυτό το δίσκο γέρνουν ηχητικά περισσότερο στο “κλασικό” thrash παρά στο crossover, φλερτάροντας περισσότερο με το στυλ των Exodus σε σχέση με πριν. Επιπλέον, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι συνθέσεις μου θύμισαν και κάτι από Slayer, ειδικά στο πρώτο μισό του δίσκου που οι ταχύτητες είναι πιο ανεβασμένες. Προσωπικά δεν με χαλάει καθόλου. Ίσα ίσα που αυτό το στυλ ταιριάζει περισσότερο στη φωνή του Dukes. Οπότε, μια χαρά. / USA – 73
Tony Martin – Thorns
Με εξαίρεση το This is your Damnation, που πραγματικά δεν ξέρω γιατί είναι εκεί, το album είναι αξιοπρεπέστατο και οι συνθέσεις αρκετά ενδιαφέρουσες. Το πρόβλημα μου βρίσκεται στα φωνητικά. Οχι οτι ο Martin δεν είναι καλός τραγουδιστής. Ίσα ίσα που τον θεωρώ και λίγο υποτιμημένο. Όμως η χροιά του είναι πολύ “καθαρή”. Δεν έχει το απαραίτητο γρέζι για να υποστηρίξει τα πιο heavy και groove-άτα τραγούδια (βλ. Black Widow Angel). Συν του ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό μιμείται τον Dio (ή τουλάχιστον προσπαθεί). Οπότε το συνολικό αποτέλεσμα είναι πολύ μέτριο. / UK – 60,5
Amorphis – Halo
Με αυτό το album κλείνει μεγαλειωδώς η τριλογία που άνοιξε με το αριστουργηματικό Under The Red Cloud και συνεχίστηκε με το Queen Of Time. Όλα όσα περίμενα να ακούσω είναι εκεί. Η ατμόσφαιρα, οι μελωδίες, η υποβόσκουσα μελαγχολία και φυσικά το heaviness. Όλα εκεί. Οι αναλογίες είναι λίγο πολύ ισομοιρασμένες, αν και οι πιο straightforward συνθέσεις και τα μπόλικα brutal μέρη των φωνητικών προσθέτουν λίγη έξτρα σκληράδα και βαρύτητα στον ήχο. Το μόνο που μου λείπει είναι ένα αντίστοιχο Dark Path ή ένα Amongst Stars. Ένα τραγούδι δηλαδή που να μπορώ να το ξεχωρίσω ως το πιο αγαπημένο μου. Αλλά μικρό το κακό. / Finland – 88,5
Nightrage – Abyss Rising
Ο δίσκος χωρίς να είναι σε καμία περίπτωση κακός, μου έδωσε την αίσθηση του ξαναζεσταμένου φαγητού. Συνθετικά ακολουθεί ένα επαναλαμβανόμενο και τελείως προβλέψιμο μοτίβο, το οποίο “έρχεται” από τουλάχιστον τρεις δίσκους πίσω, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις από τραγούδι σε τραγούδι. Πραγματικά μου έδωσε την εικόνα ενός συγκροτήματος κλεισμένου σε έναν φαύλο κύκλο από safe επιλογές, με την έμπνευση και την συνθετική ικανότητα του να έχει “πιάσει ταβάνι”, και χωρίς καμία διάθεση για πειραματισμούς. / Greece – 64
Annihilator – Metal II
Ο Jeff Waters είδε κι απόειδε με την την αποτυχία του να βγάλει ένα δίσκο που έστω να φτάνει κοντά στο Alice In Hell (για να το ξεπεράσει ούτε λόγος), και άρχισε τις “αρπαχτές”, συγγνώμη τις επανηχογραφήσεις ήθελα να πω. Κι όχι μόνο αυτό, άφησε την υπόλοιπη μπάντα του έξω από το project και έφερε ένα σκασμό από guests, με τους Stu Block και Dave Lombardo να αποτελούν τον “βασικό κορμό” του line-up. Έτσι, για να γίνει ολοκληρωμένο το έγκλημα. / Canada – 40
Immolation – Acts Of God
Συνθετικά δεν λείπει τίποτα από το δίσκο. Είναι κτηνώδης, αλλά και ατμοσφαιρικός, με μια doom χροιά. Έχει απότομα ξεσπάσματα και εξίσου απότομα φρεναρίσματα. Έχει ένα τρομερό λαρύγγι πίσω από το μικρόφωνο, φανταστικό guitarwork και σχεδόν εξωγήινο drumming. Όμως, 52 λεπτά για death metal δίσκο είναι πολλά όσο καλό κι αν είναι το υλικό που περιέχει. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι είχαν 5 χρόνια να βγάλουν full length κυκλοφορία και είχαν “πολλά να πουν”, αλλά από το 40λεπτο και μετά άρχισα να μπουκώνω άσχημα. / USA – 78
Napalm Death – Resentment Is Always Seismic – A Final Throw of Throes (EP)
Με τα χρόνια ο ήχος τους έχει γίνει πιο straightforward death metal, αφήνοντας αρκετά πίσω το hardcore punk και με τα grind στοιχεία να είναι διακοσμητικά. Fine by me, καθώς ποτέ δεν μου άρεσε εκείνος ο ήχος. Εδώ δε, έχουν τολμήσει λίγο παραπάνω και έχουν βγάλει και μια ωραία σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το δυνατό τους χαρτί εξακολουθεί να είναι τα drums και οι γρήγορες εναλλαγές στους ρυθμούς και τις ταχύτητες. Στα φωνητικά έχει μπει αρκετό distortion, το οποίο είναι περιττό για ένα λαρύγγι σαν αυτό του Greenway. Όσο για τις δύο διασκευές, εντελώς αδιάφορες. Άνετα θα μπορούσαν να λείπουν. / UK – 72
Maentra – Kundalini Rising
Το ψυχεδελικό εξώφυλλο και το ινδουιστικό σύμβολο κάτω από το όνομα του συγκροτήματος μπορεί να σε ξεγελάσει και για μια στιγμή να νομίσεις ότι θα ακούσεις κάτι σε ατμοσφαιρικό death. Αλλά μόλις πατήσεις το play, η σφαλιάρα που τρως από το ανελέητα γρήγορο drumming (τίγκα στα triggers αλλά δεν πειράζει), τα βίαια riffs και τα φωνητικά που συνδυάζουν λίγο πολύ όλων των ειδών των brutal τεχνικών, σε φέρνει στα ίσα σου. Από το τρίτο τραγούδι βέβαια και μετά, υπάρχουν ψυχεδελικές μεταβάσεις, με ηχητικά εφέ, πλήκτρα και ήχους από sitar. Όμως αυτές βρίσκονται μετά τη μέση του κάθε κομματιού και προς στα τελειώματα. Οπότε η όλη ατμόσφαιρα που δημιουργείται, λειτουργεί περισσότερο σαν ανάπαυλα μέχρι τον επόμενο γύρο ξύλου. Ακόμα κι έτσι όμως, not bad. Not bad at all. / USA – 75
Schizophrenia – Recollections Of The Insane
Βάναυσο και βίαιο thrash infused death metal. Οι συνθέσεις είναι προσεγμένες και καλοσχηματισμένες. Τα πάντα, από τα riffs, τα leads, τα γεμίσματα στα drums, έως τα breakdowns και τις φωνητικές γραμμές είναι εκεί που πρέπει και στις κατάλληλες ποσότητες ώστε να μην λείπει ή να μην περισσεύει τίποτα. Επιπλέον, τα τραγούδια διαρκούν όσο χρειάζεται ώστε η ακρόαση να μην είναι κουραστική. Σίγουρα ο δίσκος δεν κρύβει μουσικές εκπλήξεις (προσωπικά άκουσα αρκετούς Pestilence και παλιούς Sepultura), αλλά έχει χαρακτήρα. / Belgium – 69,5
George “Corpsegrinder” Fisher – Corpsegrinder
Πραγματικά δεν μπορώ να βρω το νόημα σε αυτό το δίσκο. Μουσικά, συνθετικά, τεχνικά ακόμα και στιχουργικά απέχει από τους Cannibal Corpse ελάχιστα έως καθόλου. Καλός, ναι. Αλλά αχρείαστος. Επίσης, δεν καταλαβαίνω την ανάγκη του Corpsegrinder να κάνει solo καριέρα μετά από 27 χρόνια. Δεν είναι ότι έφυγε από την μπάντα, για παράδειγμα, και έβγαλε “κάτι δικό του”. Τότε θα υπήρχε νόημα. Υπάρχει μόνο μία εξήγηση για όλο αυτό, κι αυτή είναι το χρήμα. Οπότε, για να αναδιατυπώσω, καταλαβαίνω τους λόγους, απλά δεν τους αποδέχομαι. / USA – 40
HammerFall – Hammer Of Dawn
Για τους (και με την καλή και με την κακή έννοια) κολλημένους με το euro power metal, ο δίσκος είναι καλός. Για όλους τους υπόλοιπους όμως που έχουν χορτάσει πια με τις πομπώδεις συνθέσεις, τα epic riffs, τα υψίσυχνα φωνητικά, τις ψευτο-symphonic πινελιές και τους “ανεβαστικούς” ρυθμούς με τις ματζόρε κλιμακες να υπερέχουν των πιο σκοτεινών μελωδιών, ο δίσκος περνάει απαρατήρητος. Και όχι, τα ψιλο-ανύπαρκτα additional vocals του King Diamond στο Venarate Me δεν κάνουν καμία διαφορά. / Sweden – 52
Λεωνίδας Παπαδόδημας
