Μετά από αρκετούς μήνες που διαβάζαμε διάφορα σχετικά με τον επερχόμενο καινούριο δίσκο των Metallica, επιτέλους έχουμε κάτι επίσημο στα χέρια μας. Θα λέγεται Hardwired…To Self-Destruct και θα κυκλοφορήσει στις 18 Νοεμβρίου. Οπότε, μετράμε μέρες.
Πριν μπω σε αυτά που θέλω πραγματικά να σχολιάσω, να υπενθυμίσω κάτι. Θυμάστε το Lords Of Summer; Πάρτε τον χρόνο σας για να το ακούσετε. Θα το βρείτε στον καινούριο δίσκο. Αλλά στην deluxe έκδοση, και συγκεκριμένα στο 3ο cd. Ξέρω ότι πολλοί είχατε ενθουσιαστεί τότε. Αλλά προφανώς όχι αρκετοί ώστε να βρει τον δρόμο του στον καινούριο δίσκο.
Κλείνοντας αυτή την παρένθεση, ας γράψω κάποιες απόψεις που όμως τις θεωρώ αυτονόητες. Όπως το γεγονός ότι σε κανέναν δίσκο μέχρι τώρα δεν έχουν επαναλάβει τον ήχο του προηγούμενου δίσκου. Ούτε το Master Of Puppets έχει τον ίδιο ήχο με το Ride The Lightning, ούτε το Load έχει τον ίδιο ήχο με το Black Album. Οπότε, το να κατηγορούμε τους Metallica ότι δεν έχουν τον ίδιο ήχο όπως “τότε”, είναι μάλλον άτοπο. Άτοπο γιατί δεν μπορεί να προσδιοριστεί το “τότε”.
Πάμε παρακάτω. Δεδομένου ότι το Lords Of Summer είναι ένα τραγούδι 8 λεπτών που πήγε (σχεδόν) “άκλαφτο”, περίμενε κανείς πραγματικά κάτι παραπάνω από 3 λεπτά; Όχι βέβαια. Αλλού είδα γραμμένο ότι “στα 50 τους thrash-άρουν ακόμα”. Αν αυτό είναι σχόλιο για το πόσα χρόνια πέρασαν από το Death Magnetic μέχρι σήμερα, είναι εύστοχο. Γιατί αλλιώς, πόσα άλλαξαν δηλαδή από το Death Magnetic; Ελάχιστα. Ουσιαστικά, μόνο η παραγωγή συμμαζεύτηκε (ευτυχώς).
Το εξώφυλλο έχει μαζέψει πάλι πολλές συζητήσεις. Και πολλές κριτικές. Κατ’ αρχάς, ναι, μοιάζει πολύ με το εξώφυλλο των Crowbar. Αν τυχόν στην θέση των Crowbar ήταν κάποιο άλλο συγκρότημα που ασχολείται με θέματα δημοσιότητας και επικαιρότητας, θα είχε γίνει ήδη η μήνυση. Οι Crowbar προβλέπω ότι δεν θα ασχοληθούν. Όπως δεν θα ασχοληθούν και οι Alice In Chains. Βέβαια, αυτό δεν κάνει με κανέναν τρόπο το εξώφυλλο ωραίο. Μην τρελαθούμε! Συγκριτικά με τα προηγούμενα εξώφυλλα των Metallica, είναι ένα μικρό αίσχος!
Για το τραγούδι δεν ξέρω τι ακριβώς να πω. Τι ακριβώς κρίνουμε, ρε παιδιά, με 3 λεπτά μουσικής και στίχων δηλαδή; ΟΚ, να το αναλύσουμε. Είναι γρήγορο και επιθετικό και βασίζεται στο thrash metal. Έχουμε τα κλασικά “μετρήματα” του Ulrich, που ΑΚΟΜΑ δεν μπορεί να αλλάξει μέτρα χωρίς “μέτρημα” (και ούτε πρόκειται ποτέ να τα καταφέρει), έχουμε ένα πολύ απλό riff με προβλεπόμενη ανάπτυξη, και ένα ανούσιο solo από τον Hammet. Και τι καταλάβαμε δηλαδή;
Πριν 3 χρόνια είχα γράψει ένα κείμενο για το St. Anger. Γιατί από τη μέρα της κυκλοφορίας του, μου πήρε σχεδόν 10 χρόνια για να το “καταλάβω”. Τότε είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το St. Anger ήταν ένας δίσκος αυτοκάθαρσης και ψυχανάλυσης. Τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας, τα βλέπουμε σήμερα. Μοιάζουν να προσπαθούν να βολέψουν αυτά που θέλουν να κάνουν “για τη πάρτη τους” και αυτά που περιμένουν οι οπαδοί. Και αναγκαστικά και νομοτελειακά, φτάσαμε στους οπαδούς…
Οι οπαδοί των Metallica δεν θα είναι ποτέ ευχαριστημένοι στο 100% για κανέναν λόγο. Σίγουρα αυτό ισχύει για όλους τους οπαδούς συγκροτημάτων, αλλά τώρα μιλάμε για τους Metallica. Ποτέ δεν θα είναι απόλυτα ικανοποιημένοι. Υπάρχουν τύποι “εκεί έξω” που θεωρούν ότι ο μόνος άξιος δίσκος των Metallica είναι το Kill ‘Em All!! Υπάρχουν τύποι “εκεί έξω” που θεωρούν ότι οι πιο σοβαρές δουλειές των Metallica είναι από το Load και το Reload. Δεν ξέρω αν ακόμα υποστηρίζουν αυτή την άποψη γιατί με το συγκεκριμένο άτομο έχω να μιλήσω εδώ και 15 χρόνια (όχι για αυτό τον λόγο). Αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίζει να υποστηρίζει αυτή την άποψη. Γιατί ήταν (τουλάχιστον τότε) οπαδός. Και το “οπαδιλίκι” δεν βοήθησε ποτέ και κανέναν (περισσότερο περί οπαδών άλλη φορά).
Κοινώς, χαλαρώστε και να περιμένετε τον δίσκο. Όταν βγει, ακούστε τον και να είστε έτοιμοι να κρατήσετε τα Χ τραγούδια που θα σας αρέσουν. Εκτός αν γίνει κάτι πολύ δύσκολο, και ο δίσκος είναι άψογος Metallica δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος. Μάθετε όμως να μην “τερματίζετε” τις απόψεις σας. Δείτε τι έγινε όταν ο Hammet το έκανε αυτό. “Τερμάτισε” την άποψή του περί συμβατικών solos στο St. Anger. Έγραψε 2-3 αξιόλογα solos στο Death Magnetic, και στο Hardwired έχουμε ένα από τα πιο ανούσια solo που έχει γράψει ποτέ. Όχι στο “τέρμα”.
