Το καινούριο αυτό post, άργησε πολύ να έρθει. Για αυτό και είναι μαζεμένοι όσοι καινούριοι δίσκοι άκουσα Ιανουάριο και Φεβρουάριο. Αλλά, στο άμεσο μέλλον, ετοιμάζονται ήδη (πανάθεμά με) κάποια posts και έτσι (ελπίζω) θα έχει μία πιο σταθερή ροή το θέμα εδώ.
Luciferian Light Orchestra – Black EP (Sweden)
Πάει καιρός από τον τελευταίο σοβαρό δίσκο των Therion. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά με τις κυκλοφορίες των Luciferian Light Orchestra (όλες τους από μέτριες έως αδιάφορες) μας λείπουν ακόμα περισσότερο οι αξιόλογοι Therion. Ευτυχώς που είναι ΕΡ, με μόνο 4 τραγούδια και κρατάει 20 λεπτά, αλλιώς θα άρχιζα γερά τη γκρίνια για τα πάνω από 10 χρόνια που έχουν να βγάλουν σοβαρό δίσκο οι Therion. Που είναι το βασικό συγκρότημα του Johnsson. Και βασικά, είναι 14 και συνεχίζουν να μετράνε.
Nine Inch Nails – Not The Actual Events EP (USA)
Θορυβώδες, περίεργο, δύστροπο, στριφνό. Όπως ακριβώς το περίμενα. Άντε, και στο full length για ακόμα μεγαλύτερη δόση.
Avenged Sevenfold – The Stage (USA)
Προσπάθησα. Διάβασα και μερικές θετικότατες κριτικές, και προσπάθησα. Είχα και την απορία μέσα μου που έλεγε «για να παίξει εκεί ο Portnoy, δε μπορεί, κάτι θα κάνουν καλά». Και η συμμετοχή του Neil deGrasse Tyson στο τραγούδι που κλείνει τον δίσκο ήταν ένα «επιχείρημα». Αλλά, και πάλι όχι. Δεν με συγκίνησε. Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου είναι άκρως προβλέψιμα. Το δε τελευταίο, που είναι και το «έπος» του δίσκου, είναι μία επανάληψη της επανάληψης. Και, για «κερασάκι στη τούρτα», δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω γιατί αλλάζει τόσο πολύ η χροιά του M. Shadows από μία νότα και πάνω. Ή μάλλον, από μία νότα και κάτω καλύτερα. Όχι, όχι, και πάλι όχι.
Firewind – Immortals (Greece)
Τον περίμενα αυτόν τον δίσκο. Και, ενώ με είχε «χαλάσει» λίγο το concept όταν ανακοινώθηκε, μπορώ να πω ότι στον δίσκο μέσα δε με ενόχλησε τόσο πολύ. Οπότε, η τελική «κρίση» για το concept είναι θετική. Από εκεί και πέρα, οι συνθέσεις μοιάζουν λίγο επαναλαμβανόμενες. Η μεταστροφή/επιστροφή στις power metal φόρμες του παρελθόντος σα να περιόρισε λίγο τις συνθέσεις. Μάλλον προτιμούσα καλύτερα την περίοδο του Apollo στο συγκρότημα. Μόνο όμως σε επίπεδο σύγκρισης μεταξύ του τότε και του τώρα. Γιατί, σε γενικές γραμμές ο δίσκος είναι αξιοπρεπέστατος. Απλώς, δε μπορεί να συγκλονίσει.
Pain Of Salvation – In The Passing Light Of Day (Sweden)
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω ότι «μετά από 2 δίσκους που στάθηκαν μακριά από τον καλό τους εαυτό, επέστρεψαν δυνατοί και ανανεωμένοι…», αλλά δε μπορώ. Δε μπορώ γιατί και οι 2 “Road Salt” δίσκοι μου άρεσαν. Μπορεί να μην είχαν παρά ελάχιστα κοινά στοιχεία με τους προηγούμενους, αλλά μου άρεσαν. Τώρα, ο φετινός δίσκος ήταν μία επιστροφή στις παλιές-καλές εποχές. Εποχές “Remedy Lane” μάλιστα. Δυνατός, ογκώδης, και με την παράνοια του Gildenlow να εκφράζεται σε metal φόρμες, που το προτιμώ. Όσο κι αν μου άρεσαν οι δύο προηγούμενοι.
Black Anvil – As Was (USA)
Η βάση είναι το τυπικό evil thrash. Έχει και τα απαραίτητα στοιχεία για “old school” πόντους. Όπως το βάθος στα φωνητικά και τα drums, τα σιδηροδρομικά riff, και τα περιστασιακά καθαρά και ελαφρώς ατμοσφαιρικά/«εκκλησιαστικά» φωνητικά. Οι συνθέσεις παρουσιάζουν ένα σημαντικό ενδιαφέρον. Βέβαια, το “Triumvirate” του 2010 ήταν πολύ καλύτερος δίσκος, αλλά και αυτός δεν είναι κακός. Απλώς, συγκαταλέγεται στους αξιοπρεπείς του συγκροτήματος.
Antaeus – Condemnation (France)
Το ημερολόγιο γράφει 2017. Δεν χρειάζεστε εμένα για να μάθετε ότι το blackmetal μπορεί να περάσει από το «καταιγιστικό» στο «γραφικό» όσο κρατάει ένα πλήρες μέτρο 4/4 σε ένα τυπικό blackmetal τραγούδι. Το ξέρετε. Ή, έστω, το έχετε ακούσει. Το πρόβλημα των Antaeus είναι ότι ξεκινάνε από το γραφικό. Και δεν ξεφεύγουν ποτέ. Χάλια παραγωγή ειδικά στα drums. Υποψιάζομαι μία προσπάθεια να βγει «κλειστοφοβικό» και «σκοτεινό» το album. Λογικό. Και καλά κάνουν. Από όσο μπορώ να καταλάβω τις συνθέσεις, το χρειάζονται. Αλλά το αποτέλεσμα είναι οικτρό. Ο δίσκος, από τεχνικής άποψης, δεν ακούγεται. Άμα δεν μπορώ να καταλάβω, τι να τον κάνω;
Aborym – Shifting.Negative (Italy)
Όταν διάβαζα κριτικές για αυτό τον δίσκο και πριν κάνω τη δοκιμή μου, ή δεν παρατήρησα τη λέξη “industrial”, ή έπεσε σε κριτικές που την είχαν παραλήψει. Και δεν είναι απλά το “industrial” το θέμα μου. Το πρόβλημά μου είναι ότι η έννοια industrial χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να πλασαριστεί ως «σκληρό» (και ίσως «metal») μία δουλειά που πιο πολύ ταιριάζει σε EBM (ή κάτι τέτοιο, δε ξέρω πως λέγεται ακριβώς), παρά σε κάτι που θα με απασχολούσε.
Glenn Hughes – Resonate (England)
Ο Hughes είναι ο τελευταίος από τους μεγάλους, από τους τραγουδιστές της δεκαετίας του ’70 που η φωνή του έχει μείνει (σχεδόν) αναλλοίωτη. Και είναι 43 χρόνια από το καλοκαίρι του ’74 και την ανατριχιαστική live εκτέλεση του Burn των Deep Purple στο California Jam. Και συνεχίζει απτόητος. Και γράφει και υλικό. Και σε αυτόν τον δίσκο που το έγραψε μόνος του, είναι η καλύτερη από τις τελευταίες του δουλειές. Πολλές παραπομπές στους Deep Purple βεβαίως, αλλά δυνατό υλικό. Πολύ παραπάνω του αξιοπρεπούς. Χωρίς όμως το bonus track.
Soen – Lykaia (International)
Όταν έναν δίσκο επιλέγεις να τον ακούσεις 4 φορές σε μία μέρα, ενώ ταυτόχρονα έχεις άλλες επιλογές που κινούν ιδιαίτερα την περιέργειά σου, κάτι σημαίνει. Και ενώ μπορεί να διαφωνώ με τον όρο “supergroup” για αυτούς εδώ (3ος δίσκος παιδιά, ούτε καν το side project δεν είναι σωστό πλεόν), με έχει συναρπάσσει απόλυτα. Ακούω πολλα στοιχεία από Opeth και από Tool, ενώ κάποιες αναφορές σε άλλες «δυνάμεις» του χώρου (Pain Of Salvation, Leprous) δε λείπουν. Φανταστικός δίσκος. Θα είναι πολύ ψηλά στη τελική βαθμολογία του χρόνου.
Blackfield – Blackfield V (International)
Δύο άξονες σχολιασμού για αυτόν τον δίσκο. Κατ’ αρχάς, η επιστροφή του Wilson. Την περίμενα γιατί οι πρώτοι 2 δίσκοι του σχήματος ήταν κλάσεις ανώτεροι από τους επόμενους 2. Αλλά, με απογοήτευσε. Έχω την αίσθηση ότι έχει βρει μία μανιέρα και την επαναλαμβάνει. Σε όλα σχεδόν τα τραγούδια. Για αυτό και εγώ θα ξαναγυρίσω στους πρώτους δύο δίσκους.
Δεύτερος άξονας σχολιασμού, η «κατάθλιψη» στη μουσική του Wilson. Όχι άλλο. Δεν περίμενα ποτέ να το πω αυτό, αλλά πλέον είναι προβλέψιμη και αναμενόμενη. Δεν προκαλεί καν τα συναισθήματα που προκαλούσε. Όχι άλλο. Δεν το περίμενα να το πω, αλλά να που έφτασα σε αυτό το σημείο. Στο σημείο που απορρίπτω δίσκο του Wilson.
Black Star Riders – Heavy Fire (USA)
Κατ’ αρχάς, δύσκολα θα βρεις rock-ά στο σήμερα που να μην του αρέσουν οι Thin Lizzy. Πλέον έχουν περάσει στο «υποσυνείδητό» μας. Οπότε, οι Black Star Riders πρέπει (λογικά) να μας αρέσουν και αυτοί. Άσχετο αν μόνο Scott Gorham έχει μία «επαφή» με τους Lizzy. Να τα λέμε κι αυτά. Βέβαια, ο συγκεκριμένος δίσκος είναι κατώτερος των προηγούμενων 3 κατά την άποψή μου. Παραμένει όμως ένας καλός και σοβαρός δίσκος. Περισσότερο μου άρεσε που δεν πιέζουν το “Thin Lizzy” ύφος παρά μόνο στα τραγούδια που βγαίνει από μόνο του. Από εκεί και πέρα, εε….εντάξει. Μη τρελαθούμε κιόλας.
Hidden In The Basement – Behind The Shadow (Greece)
Καλά, δεν χρειάζονται και πολλά λόγια εδώ. Φανταστικός δίσκος. Και πρέπει να επισημάνω κάτι και να το έχουμε το νου μας λίγο: το stoner rock/metal πλέον στην Ελλάδα έχει να δείξει τόσες καλές κυκλοφορίες τα τελευταία 7 χρόνια (περίπου) που οι απαιτήσεις ανεβαίνουν. Δεν φτάνει να γράψεις 5 τραγούδια με ρυθμό για εύκολο headbanging και «τάση» για μπύρες και χόρτα. Χρειάζεται να τα δουλέψεις λίγο τα τραγούδια. Δεν χωράνε «ευκολίες» όπως σε άλλα είδη της metal. Πάντα μιλώντας για την ελληνική σκηνή.
Undrask – Battle Through Time (USA)
Ξέρετε πότε μπορείτε να χαρακτηρίσετε έναν δίσκο που πλασάρεται ως melodic death metal ως αποτυχημένο; Όταν το σύνολο δημιουργείται από (κακό) power metal στις συνθέσεις (με κάποιες πρέζες αμερικάνικου heavy metal ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) και brutal φωνητικά που είναι μισό studio πιο μπροστά από την υπόλοιπη μπάντα. Τότε ακριβώς μπορείτε να το πείτε όσο πιο δυνατά θέλετε.
Code Orange – Forever (USA)
Αν υπάρχει η φράση «σκεπτόμενο metalcore», τότε οι Code Orange είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα τέτοιου συγκροτήματος. Στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου δεν αναλώνονται στα κλισέ (και ώρες ώρες ανούσια) του metalcore. Δουλεύουν με τις συνθέσεις τους αρκετά και προσφέρουν και διάφορα πράγματα στα φωνητικά. Άλλωστε, είναι ο τρίτος τους δίσκος αυτός. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ion Dissonance – Cast The First Stone (Canada)
Κι άλλο metalcore. Αλλά, με μία βασική διαφορά από τους Code Orange. Το πολύ έντονο math στοιχείο στις συνθέσεις τους που κάνει μία σημαντική διαφορά. Πολλές φορές αγγίζουν και το djent. Επίσης, πρέπει να γράψω ότι σε πολλά σημεία ο τρόπος με τον οποίο είναι στημένα τα φωνητικά φέρνει λίγο στο μυαλό μέχρι και Slipknot.
Misanthropia – Omerta (Netherlands)
Με διχάζει αυτός ο δίσκος. Σε μουσικό και συνθετικό επίπεδο είναι πολύ καλός. Οι συνθέσεις παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία, χωρίς να σε ζαλίζουν με τις διάφορες αλλαγές. Και στα σημεία που παρουσιάζουν τα διάφορα συμφωνικά/μελωδικά στοιχεία τους είναι πολύ καλοί. Λίγο αδύνατη παραγωγή, κυρίως στα drums, αλλά συμβιβάζομαι. Όμως η φωνή είναι πολύ “old-school” για να ταιριάξει με το υπόλοιπο σύνολο. Εξαιτίας της φωνής είναι που φαίνεται λίγο «άδεια» σε κάποια σημεία η παραγωγή. Δεν βοηθάει τη φωνή να ξεχωρίσει όπως πρέπει. Και παντελώς άκυρο εξώφυλλο.
Trees Of Eternity – Hour Of The Nightingale (International)
Ιδιαίτερη περίπτωση ο δίσκος και το συγκρότημα. Κατ’ αρχάς, η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Aleah έφυγε από τη ζωή πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος. Και για αυτό το λόγο, δεν μου βγαίνει με άνεση να γράψω αναλυτικά τα σχόλιά μου. Δεν ξέρω και αρκετές λεπτομέρειες περί του θανάτου της, για να ξέρω αν τυχόν είχε κάποια ασθένεια που επηρέαζε την απόδοση της στο studio. Μουσικά στέκονται εκεί που θα θέλαμε να είναι ακόμα οι Anathema. Αλλά, χωρίς το αντίστοιχο «πάθος» που διέκρινε τότε τους Anathema. Κρίμα. Για την Aleah, για το συγκρότημα (αν δε συνεχίσει), για τους Anathema τώρα που το θυμήθηκα…
Code – Lost Signal EP (England)
Οι Code συνεχίζουν να βγάζουν φανταστικές δουλειές. Μπορεί τα φωνητικά να έχουν γίνει καθαρά πλέον και τα να έχουν «ηρεμήσει» από τα black στοιχεία του παρελθόντος, αλλά η απόγνωση και η παράνοια αποδίδονται πλέον με βάσεις από το post-rock και το sludge. Καταπληκτικό ΕΡ, περιμένω δίσκο.
Jupiter Hollow – Odyssey EP (Canada)
Κάτι παίζει με το νερό στον Καναδά. Δεν εξηγείται αλλιώς. Θα πρέπει να γίνει μία αναλυτική έρευνα για το αν έχει υπάρξει rock ή metal μπάντα από τον Καναδά που να ΜΗΝ έχει κάτι. Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, το progressive rock των Jupiter Hollow (που είναι και πιτσιρικάδες, by the way) φυσικά έχει τις βάσεις του στους Rush. Και ταυτόχρονα, κοιτάει «ευθεία μπροστά» αποδίδοντας τις ιδέες και τις εμπνεύσεις τους με το πιο μοντέρνο δυνατό τρόπο. Και είναι και ντουέτο μόνο.
