Ο Οκτώβριος κύλησε χωρίς τυπικό lockdown/καραντίνα, αλλά απέφευγα τα πολλά πολλά για λόγους προσωπικής ασφάλειας περισσότερο. Από τη στιγμή που έχω και τη δυνατότητα να κινούμαι χωρίς να χρησιμοποιώ ΜΜΜ, και από τη στιγμή που δεν πηγαίνω στην εκκλησία (εδώ, γελάμε) ήταν αρκετά εύκολο. Και είχα την πρόθεση να ακούσω πολλούς δίσκους που έχω σημειώσει. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι με τους 20 που θα βρει πιο κάτω ότι το έκανα. Αλλά είναι ακόμα πολλοί. Πότε θα καλυφθούν όλοι αυτοί οι δίσκοι? Ποιος ξέρει? Τώρα βέβαια, έχουμε και επίσημα lockdown. Αλλά σε εμένα δεν θα αλλάξει τίποτα ουσιαστικά. Anyway, stay safe, και στα ενδότερα…
What I kept…
John Petrucci – Terminal Velocity (USA) – 89,28
Για πρώτη φορά από το 2010 ο Petrucci παίζει με έναν drummer που: Έχει δικό του χαρακτήρα, ξέρει πως να τονίζει τη σύνθεση, αναδεικνύει τα ατού του κιθαρίστα του και ακούγεται ως ίσος προς ίσο δίπλα στη κιθάρα. Και φυσικά το αποτέλεσμα ήταν να αφεθεί ελεύθερος να “οργιάσει”, ερχόμενος σε επαφή με τον “inner Satriani” του.
Pig Destroyer – The Octagonal Stairway EP (USA) – 78,38
Για τα 3 τραγούδια σκληρού grindcore με το κλασικό τους ύφος, δεν έχω να πω τίποτα μιας και ήταν ακριβώς όπως τα περίμενα. Τα άλλα 2 τραγούδια όμως έχουν έναν πιο ηλεκτρονικό, αν και σκληρό, ήχο που για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω, μου αρέσει. Μπορεί να ευθύνεται το σταθερό beat και ότι βγάζουν ένα groove. Μπορεί να ευθύνεται το εμφανές sonic manipulation που γίνεται για να στηθεί η σύνθεση. Σίγουρα παίζει ρόλο το γεγονός ότι η σύνθεση βγάζει νόημα. Έχει μία σειρά.
En Minor – When The Cold Truth Has Worn Its Miserable Welcome Out (USA) – 78,97
Ο Phil Anselmo είναι η πιο πλήρης φωνή που υπήρξε ποτέ στη metal μουσική. Στο σήμερα έχει καταλάβει τι μπορεί να πει βάσει των τωρινών ικανοτήτων του, και αυτό το στυλ και ο ήχος του ταιριάζουν γάντι. Οι συνθέσεις δεν είναι περίπλοκες. Αντιθέτως, επενδύουν περισσότερο στη μελωδία. Κιθάρες, βιολιά, cello και κρουστά δένουν τέλεια με τις βαρύτονες ερμηνείες του Phil, δημιουργώντας την ιδανική σκοτεινή ατμόσφαιρα. Όπως ακριβώς κάνουν και οι Me And That Man, με τους οποίους θέλω συνεργασία στον επόμενο δίσκο τους.
Foretoken – Ruin (USA) – 69,96
Πολύ καλό και άρτια δομημένο συμφωνικό black, που όμως δεν ξέρω γιατί λανσάρεται ως symphonic melodic death metal. Στο άκουσμα θυμίζει κάτι από τους μεγάλους του είδους (Emperor, Dimmu Borgir και λίγο Cradle Of Filth), μπορεί όμως να σταθεί αξιοπρεπώς στη σύγκριση με το έργο τους. Ειδικά με το έργο των Dimmu Borgir. Η παραγωγή είναι πολύ καθαρή. Περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Και αν σκέφτεστε “πρέπει για τα συμφωνικά μέρη” θα σας απαντήσω ότι ο Quorthon με όχι τόσο εξελιγμένη τεχνολογία, είχε πολύ πιο σκοτεινό ήχο στις “ορχήστρες” του.
Ulver – Flowers Of Evil (Norway) – 80,49
O Τύπος τον αντιμετωπίζει ως έναν δεύτερο “pop” δίσκο των Ulver που είναι “black metallers”. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι Ulver έχουν να παίξουν black metal από το 1998. Πολλοί επίσης θα πουν ότι συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν το 2017 με το The Assassination Of Julius Caesar. Αυτό είναι μια αλήθεια. Αλλά όχι ολόκληρη. Η “αλήθεια” των Ulver σήμερα δεν είναι ότι απομακρύνθηκαν από τις black metal καταβολές τους. Το black metal αποτέλεσε ένα σκαλοπάτι στην κατάρτιση ενός ύφους και ενός ήχου με πολλά avant-garde, jazz, electronica και κάποια black metal στοιχεία. Για μένα ο δίσκος είναι καλός, αλλά όχι καλύτερος του προηγούμενου. Αναμένω την επόμενη στροφή.
Pain Of Salvation – Panther (Sweden) – 88,47
Ο δίσκος είναι εξαιρετικός, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν περίμενα κακό δίσκο. Ούτε καν μέτριο. Λυρικός, μελωδικός και ταυτόχρονα τέρμα εγκεφαλικός. Σε πολλά από τα τραγούδια το μέτρο είναι περίεργο (δεν μπορώ να το καταλάβω στα σίγουρα) και δημιουργεί ένα “άγχος” στον ακροατή. Αιχμή του δόρατος όπως πάντα, είναι τα φωνητικά. Ο Gildenlöw ήταν πάντοτε ένας πολύ καλός ερμηνευτής. Η εμπειρία και η ωριμότητα τον κάνουν ακόμα καλύτερο.
Manticora – To Live To Kill To Live (Denmark) – 85,71
Καταιγιστικός δίσκος. Φοβερές φωνητικές γραμμές με πολλά πολυφωνικά μέρη που σε κάνουν να θες να τραγουδήσεις κι εσύ μαζί με την μπάντα. Οι ταχύτητες είναι κατά κύριο λόγο υψηλές, όμως οι συνθέσεις κάθε άλλο παρά χαζοχαρούμενες είναι. Ίσα ίσα, δανείζονται πολλά στοιχεία από το blackmetal, όπως blastbeats και “σιδηροδρομικά” riffs, βγάζοντας μάλιστα και μια μία “ψύχρα” σε εκείνα τα σημεία, που δεν την περίμενα. Τελικά, υπάρχει ελπίδα για το power metal στο 2020 και μετά? Με συγκροτήματα σαν τους Manticora, ναι.
Carnation – Where Death Lies (Belgium) – 71,93
Ο δίσκος κινείται κυρίως σε μεσαίες και αργές ταχύτητες. Παρόλα αυτά όμως διατηρεί έναν πολύ καλό ρυθμό. Τα φωνητικά είναι πολύ γεμάτα, ογκώδη και βγάζουν έναν αμερικάνικο αέρα, κι ας είναι το συγκρότημα από το Βέλγιο. Σίγουρα δεν ανακαλύπτουν τον τροχό, αλλά είναι τίμιοι και αξιοπρεπείς σε αυτό που κάνουν. Το δε outro του In Chasms Abysmal είναι πολύ καλή ιδέα για το κλείσιμο του δίσκου.
Cult Of Lilith – Mara (Iceland) – 70,91
Η αλήθεια είναι ότι το περίμενα πολύ περισσότερο φορτωμένο μουσικά. Τα φωνητικά είναι σαφέστατα πειραγμένα σε διάφορα επίπεδα, αλλά είναι τέτοια η ποικιλία και η ενορχήστρωση τους, που δεν με πειράζει. Τα Ισπανικά περάσματα από ένα συγκρότημα από την Ισλανδία ήταν ξεκάθαρα κάτι που δεν περίμενα και μου άρεσε. Εν τέλει, νομίζω ότι το συνολικό αποτέλεσμα μου κάνει.
Anaal Nathrakh – Endarkenment (England) – 73,18
Διάβαζα σχόλια που έκαναν λόγο για extreme power grindcore και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσαν. Ώσπου άκουσα τα πολλά (για Anaal Nathrakh) σημεία με καθαρά φωνητικά. Τα οποία μάλιστα έχουν και χροιά πολύ παρεμφερή με το τελευταίο Manticora. Από την άλλη, οι δομές και οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών φέρουν λίγο περισσότερο στο black metal από ότι περίμενα. Μέχρι και πρόσφατους Behemoth θυμίζουν. Σε γενικές γραμμές καλός δίσκος, αλλά αλλά που είναι η “αρρώστια” των προηγούμενων;
Ayreon – Transitus (Netherlands) – 89,58
Ο Lucassen το έκανε και πάλι το θαύμα του. Ένα πλήρες θεατρικό έργο με progressive metal μουσική επένδυση. Συνθετικά αρτιότατος, με γεμάτες συνθέσεις και άψογη παραγωγή. Βέβαια το narration είναι λίγο παραπάνω από όσο περίμενα, αλλά κατά τ’ άλλα όλα καλά.
Derek Sherinian – The Phoenix (USA) – 92,65
Από όπου κι αν τον πιάσεις, ο δίσκος είναι αριστούργημα. Ξεκινάς από τις συνθέσεις, που όπως σε όλους τους solo δίσκους του Sherinian, είναι φανταστικές. Περνάς στους guests. Simon Phillips στα drums, Franklin – Johnson – Sheehan στο μπάσο και Bonamassa – Wylde – Vai – Bumblefoot – Loureiro στις κιθάρες. Ένας κι ένας διαλεγμένοι και όλοι τους εξαιρετικοί. Και τέλος φτάνεις στην καταπληκτική παραγωγή και μίξη. Η αλήθεια είναι βέβαια πως πρέπει να είσαι φαν του είδους ή του Sherinian (ή και τα 2) για να συμφωνήσεις με όλα τα παραπάνω.
…and the rest
Hinayana – Death Of The Cosmic (USA) – 57,22
Δεν περίμενα να ακούσω κάτι το καινούργιο και πρωτότυπο. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος χώρος στο είδος και τη σκηνή. Και δεν το άκουσα. Αλλά, αν δεν έχει και λίγο ατμόσφαιρα, δεν το “νιώθεις” το melodic death/doom που θέλουν να παίξουν. Επίσης, θέλει πιο ελαφριά brutal. Αλλά, ανεβάστε ταχύτητες, φορτώστε riffs (δύσκολο) και παίξτε απλά melodic death.
Exist – Egoiista (USA) – 55,70
Αρκετά τεχνικός και αρκετά μελωδικός ταυτόχρονα. Στα δε brutal, η φωνή φέρνει στο μυαλό λίγο Schuldiner όλως παραδόξως. Συνθετικά όμως είναι απίστευτα βαρετός και παράλληλα εξαντλητικός, καθώς διαρκεί 67 λεπτά!
Necrot – Mortal (USA) – 36,70
Τα προβλήματα σε αυτό το δίσκο είναι πολλά. Το βασικότερο όλων είναι η κακή παραγωγή. Αρχικά στα drums, αλλά και γενικότερα. Πολύ λάθος παραγωγή για τόσο φορτωμένες συνθέσεις. Τα φωνητικά είναι άχρωμα και μονότονα. Στις κιθάρες, τα riffs παίζονται γρήγορα, έχουν πολλές νότες και υπερβολικά πολλά legatos. Κι όμως, ούτε εγώ το είχα φανταστεί ποτέ μου, αλλά είναι πρόβλημα. Με τόσο μουντή παραγωγή, ακούγεται σαν να ξεκουρδίζεται η χορδή ενώ παίζεται το τραγούδι. Μόνη εξαίρεση το solo στο Stench Of Decay, που έχει ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετική παραγωγή από όλο τον υπόλοιπο δίσκο και ακούγεται πολύ καλύτερα.
Dephosphorus – Sublimation (Greece) – 66,39
Σε μουσικό επίπεδο ο δίσκος είναι πολύ καλός. Δεν χωράει συζήτηση αυτό. Blastbeats, σιδηροδρομικά riffs, σωστή ποσότητα echo. Φωνητικά όμως δεν μπορώ να τον ακούσω. Δεν περιγράφεται η φωνή. Ακούγεται σαν το παραμιλητό κάποιου “τρελού”. Και πραγματικά δεν γίνεται να ακούσεις δίσκο 44 λεπτών με τα ίδια φωνητικά συνέχεια.
Corey Taylor – CMFT (USA) – 49,40
Καλός, χρυσός και άγιος. Από τους πιο ολοκληρωμένους τραγουδιστές. Και έχει αποδείξει ότι είναι ερμηνευτής, όχι απλά τραγουδιστής. Όμως από την άλλη, έχει Slipknot, έχει Stone Sour, τι ακριβώς χρειάζεται τη solo δισκογραφία? Τι παραπάνω έχει να προσφέρει; Ακούγοντας το album, η απάντηση είναι “Τίποτα”. Απλά είναι μία αρπαχτή. Η παραγωγή είναι τελείως κρυστάλλινη και ζεστή. Τα τραγούδια είναι στημένα για ραδιόφωνο. Ακόμα και στη διάρκεια, με το μεγαλύτερο να είναι 5:14 και εντελώς συμπτωματικά (#not) είναι το ομότιτλο (σχεδόν). Φαντάζομαι δε, ότι ο πλήρης τίτλος είναι Corey Motherfuckin’ Taylor. Αστεία πράγματα.
Armored Saint – Punching The Sky (USA) – 68,59
Συμπαθητικός δίσκος. Με καλά και απλά riffs, αλλά όχι κάτι το φοβερό και τρομερό. Οι στίχοι καταφεύγουν αρκετές φορές σε κλισέ φόρμες. Η δε παραγωγή παραείναι κρυστάλλινη και καθαρή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι οι Armored Saint σε αυτό το δίσκο ακούγονται σαν μία μοντέρνα heavy metal μπάντα, και όχι ως μία μπάντα που κλείνει σύντομα 40 χρόνια ύπαρξης. Δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό, και δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό.
Dynfari – Myrkurs Er Þörf (Iceland) – 58,26
Αρχικά, η μίξη post-rock και black metal είναι πολύ καλή ιδέα, αν και όχι καινούρια. Ειδικά για βορειο-ευρωπαϊκά blackmetal συγκροτήματα (κάπου εκεί κατατάσσεται και η Ισλανδία στη metal γεωγραφία) που είχαν πάντοτε μία σαφέστατα πιο καταθλιπτική τάση στο blackmetal. Του πάει η μίξη με το post-rock και τον ιδιαίτερο λυρισμό του. Βέβαια, τα φωνητικά είναι χαοτικά. Which is a good thing, αλλά σε κάποια σημεία τραβάνε λίγο παραπάνω και χάνεται το νόημα. Ακούγονται λίγο off. Επίσης η συνολική παραγωγή είναι άστοχη. Θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα πιο παραδοσιακό blackmetal ήχο, και οι Dynfari δεν έχουν τέτοιο ήχο. Το αποτέλεσμα ακούγεται ελαφρώς άδειο γιατί δεν έχει όγκο.
Marilyn Manson – We Are Chaos (USA) – 52,62
Το Born Villain του ‘12, το ακούω ακόμα. Τα The Pale Emperor (2015) και Heaven Upside Down (2017), όχι. Γιατί δεν με έπειθε το ύφος, αυτη η διασταύρωση εναλλακτικότητας-εμπειρίας-διανόησης-καταραμένου ποιητή-σημαδεμένου από τη ζωή καλλιτέχνη. Και εξακολουθεί να μην με πείθει. Πέραν όμως του ύφους, είναι και τα τραγούδια στη βάση τους πολύ απλοϊκά. Μέχρι και στο κλασικό 4 chord progression πατάει για τις συνθέσεις. Τίποτα από το ένδοξο παρελθόν δεν έχει μείνει. Μπορεί να υπηρέτησε κάποιες μορφές τέχνης με συνείδηση και διάρκεια, αλλά η μουσική δεν ήταν μία από αυτές. Μοναδική εξαίρεση το Solve Coagula, που είναι με μεγάλη διαφορά το καλύτερο τραγούδι που έχει γράψει από το 2012. Αλλά και αυτό μόνο του δεν φτάνει.
