Τυπικά, έχει μείνει ένα post που χρωστάω. Αλλά το πρόγραμμά μου δεν με βοήθησε ούτε αυτή τη φορά. Ή μάλλον, η ανυπαρξία προγράμματος δεν βοήθησε. Το σημαντικό είναι ότι τώρα βγαίνει ένα post που περιλαμβάνει τόσο δίσκους του “2ου μέρους του Ιουλίου” που δεν έβγαλα ποτέ, όσο και δίσκους που άκουσα τον Αύγουστο. Once more, ο Λεωνίδας Παπαδόδημας γράφει για μερικούς δίσκους. Και, πάμε.
Inculter – Fatal Visions (Norway) – 71,74
Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ thrash. Και παλιές κυκλοφορίες, και καινούριες. Και γνωστά συγκροτήματα, αλλά και ονόματα που δεν ήξερα όπως οι Inculter. Και είναι τίμιοι σε αυτό που κάνουν. Η ευρωπαϊκή καταγωγή τους είναι «τυχαία», μιας και οι Slayer και οι Sepultura (λιγότερο) έχουν παίξει ρόλο στη διαμόρφωση του ήχου τους. Σε κάποια σημεία βρίσκω και κάποια μέρη που μου θυμίζουν παλιούς Testament, αλλά μάλλον είναι τυχαίο.
Turilli/Lione Rhapsody – Zero Gravity (Italy) – 74,76
Η συμπεριφορά αμοιβάδας συνεχίζεται από τους Rhapsody. Και αναφέρομαι στη «διχοτόμηση». Η οποία είναι η μέθοδος αναπαραγωγής της αμοιβάδας. Με λίγα λόγια, αυτό που υπονοώ είναι πως το θέμα γαμήθηκε. Όχι ότι έχουν χαμηλό iq τα μέλη (όλα) των Rhapsody (όλων των εκδόσεων).
Πραγματικά, ποιος μπορεί να καταλάβει το λόγο αυτής της διχοτόμησης; Ποιο το νόημα; Και βασικά, μιας και έχω δει πρόσφατα live τους Rhapsody του Staropoli (Rhapsody Of Fire κοινώς), ποιος θα ασχοληθεί μαζί τους πλέον; Οι «εδώ» Rhapsody γράφουν κλάσεις ανώτερα τραγούδια. Σε αυτόν τον δίσκο τουλάχιστον. Και σε τελείως υποκειμενικό επίπεδο, εδώ ακούω ΚΑΙ τις κιθάρες. Οπότε; Ποια σύγκριση;
Underwing – Spirals EP (Norway) – 95,20
Όπως ακριβώς αυτόπεριγράφονται στο site τους. “If Black Sabbath and Alice in Chains had a lovechild that was adopted by Tool, who coincidentally lived next door to Soundgarden and Motorpsycho, the result would be Underwing”.
Deiphago – I, The Devil (Philippines) – 12,03
Δεν μπορώ να ξέρω αν το σκεπτικό τους ήταν να παίξουν κάτι σε «προσβάσιμο» grindcore, ή αν ήθελαν να δώσουν μία πιο «φρέσκια» οπτική στο παραδοσιακό black/death metal των αρχών της δεκαετίας του ’80. Το αποτέλεσμα είναι πολύ μπερδεμένο, η παραγωγή έχει προβλήματα μιας και οι ρυθμικές κιθάρες ακούγονται ελάχιστα πίσω από τα drums, το μπάσο δημιουργεί έναν μόνιμο ήχο/τοίχο και μοιάζει σαν να μην αλλάζει ποτέ νότα, και τα solos είναι πολύ «προχωρημένα», με αποτέλεσμα να μην ταιριάζουν.
Ashbringer – Absolution (USA) – 66,46
Λένε atmospheric black metal. Φανταστείτε μία μίξη black metal και post-rock. Μην πάει το μυαλό στους Deafheaven, όταν έρχεται η ώρα των black φωνητικών, τα πάντα μέσα στη σύνθεση περνάνε σε mode «όλα αμπάριζα». Όμως, προσωπικά έχω ένα μικρό θέμα με το πώς γίνονται αυτές οι μεταβάσεις. Και συγκεκριμένα, το θέμα μου είναι ότι ούτε μία φορά δεν δοκιμάζουν σε αυτό τον δίσκο να «χτίσουν» μία μετάβαση. Μοιάζει με το γύρισμα ενός διακόπτη. On/Off.
Elder – The Gold & Silver Sessions EP (USA) – 45,45
Όχι. Βαρετό. Ίσως σαν background μουσική σε life hack video στο YouTube να δούλευε, αλλά δεν νομίζω ότι οι Elder είχαν αυτό στο μυαλό τους.
Damage S.F.P. – Damage S.F.P (Finland) – 75
Ο ήχος είναι φρέσκος λόγω της άψογης παραγωγής. Όμως το thrash metal των Damage S.F.P., είναι old school, βαθιά βουτηγμένο στην Bay Area και τους Testament. Ειδικά στον τομέα των φωνητικών, όπου ο Nikkilä ακούγεται πραγματικά σαν να έχει καταπιεί τον Chuck Billy. Ωμό, τραχύ και τεχνικό, διαθέτοντας βέβαια κάποιες μελωδικές δόσεις, και με αρκετή ποικιλία στα θέματά του ώστε να μην βαριέσαι. Μια χαρά. Λ.Π.
Darkthrone – Old Star (Norway) – 78,5
Ποτέ δεν τους συμπάθησα γιατί πάντα κάτι με χάλαγε στους δίσκους τους, πότε οι συνθέσεις τους, πότε οι παραγωγές τους. Όμως το Old Star ήταν ένας δίσκος που μου άρεσε αρκετά. Death, doom, thrash και κλασικό 80’s heavy metal περασμένα από το black metal φίλτρο του Fenriz. Μόνη μου ένσταση, αν και καταλαβαίνω το γιατί, είναι ότι η νοσταλγία του για τα 80’s πέρασε και στον τομέα της παραγωγής. Ευτυχώς βεβαια, διατηρήθηκε ένα επίπεδο ποιότητας και «καθαρότητας» και ο δίσκος ακούγεται μια χαρά. Επίσης, παρά τις σχετικά μεγάλες διάρκειες των τραγουδιών το album τελειώνει γρήγορα. Πιστεύω θα μπορούσαν να υπάρχουν ένα-δύο ακόμα τραγούδια. Λ.Π.
Timo Tolkki’s Avalon – Return To Eden (Finland) – 48,5
Περασμένα (συνθετικά) μεγαλεία και διηγώντας τα, να κλαις. Αυτή η φράση μου πέρασε από το μυαλό ακούγοντας τον καινούριο δίσκο του Tolkki. Και με το «μεγαλεία» αναφέρομαι στην «χρυσή» εποχή του με τους Stratovarius. Γιατί ότι έκανε μετά από αυτούς είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτριο. Συγκριτικά βεβαια, το συγκεκριμένο album είναι καλύτερο από τα δύο προηγούμενα. Παραμένει όμως ένα δείγμα χλιαρού, άνευρου, χαζοχαρούμενου και εν τέλει αδιάφορου euro-power metal και με τα όποια symphonic στοιχεία να προκύπτουν μόνο από τα πλήκτρα. 6 συνολικά guests πίσω από τα μικρόφωνα και μόνο ο Zak Stevens και η Anneke προσπαθούν να σώσουν κάπως την κατάσταση και να δώσουν μια αίσθηση βαρύτητας και σοβαρότητας. Μάταια όμως. Λ.Π.
Hate – Auric Gates Of Veles (Poland) – 77,5
Αν θα έχω κάτι να θυμάμαι από τον συγκεκριμένο δίσκο, αυτό θα είναι τα σαρωτικά και κτηνώδη drums του. Εξαιρετική όμως είναι η δουλειά που έχει γίνει και στους υπόλοιπους τομείς. Βαθιά growls, ατμοσφαιρικά riffs από τις κιθάρες και στρατηγικά τοποθετημένα tremolo pickings που δίνουν μια black metal υφή στο όλο σύνολο. Συνθετικά βεβαια δεν προσφέρει ιδιαίτερες εκπλήξεις, όμως σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα album που το άκουσα ευχάριστα χωρίς να βαρεθώ στο ελάχιστο. Λ.Π.
Baroness – Gold & Grey (USA) – 67,5
Ηχητικά περικλείει σχεδόν ό,τι έχουν παρουσιάσει μεχρι σήμερα. Όμως ο δίσκος είναι κατώτερος σε σχέση με το παρελθόν παρά τις εξαιρέσεις που ακούν στα ονόματα I’m Already Gone, Seasons και Borderlines. Και παρότι τα πολλά σε αριθμό κομμάτια είναι σύνηθες και αποδεκτό φαινόμενο στις δουλειές της μπάντας, εδώ κουράζουν από ένα σημείο και μετά. Ειδικά δε, αν λάβει κανείς υπόψη του την μέτρια παραγωγή. Δεν μπορώ να πω βέβαια ότι το album είναι και τελείως για πέταμα. Αν και συνθετικά κατώτερο, έχει ένα ενδιαφέρον. Λ.Π.
Axioma – Crown (USA) – 72,29
Μία αμερικάνικη post-black metal μπάντα που μέσα στον πρώτο της δίσκο, διασκευάζει Massive Attack. Επίσης, μέσα στον δίσκο βρίσκουμε black, death, doom, sludge και post-metal στοιχεία. Η βάση είναι στο post-black, αλλά είναι κατανοητό ότι από τη στιγμή που η βάση είναι post-something, οι ιδέες και τα «δάνεια» από άλλα είδη είναι παντού μέσα στις συνθέσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εμένα έχουν τα φωνητικά. Είναι στο όριο μεταξύ hardcore και black, κάνοντας τον δίσκο προσβάσιμο από διάφορες οπτικές.
Torche – Admission (USA) – 66,05
Το πρώτο μισό του δίσκου είναι ιδιαίτερα βαρύ και “sludge” (ως χαρακτηρισμός, πέραν ιδιώματος). Τα φωνητικά μπορεί να γίνονται λίγο προβλέψιμα και βαρετά κάποιες στιγμές, αλλά ξεπερνιέται. Το δεύτερο μισό του δίσκου είναι λίγο πιο pop σε νοοτροπία. Με αποκορύφωμα το Change Come που κλείνει τον δίσκο. Όμως τα φωνητικά συνεχίζουν ακριβώς το ίδιο μοτίβο σε όλο το δίσκο. Οπότε, γίνονται βαρετά κάποια στιγμή.
Freighter – The Den (USA) – 47,81
Riffs στημένα με βάση το djent σε θέματα ήχου, και με βάση το mathcore σε επίπεδο σύνθεσης. Ατονικά solos που έχουν τοποθετηθεί εδώ κι εκεί. Μοιάζουν να βρίσκονται σε μία συνεχόμενη προσπάθεια να βρουν την χρυσή τομή μεταξύ Dillinger Escape Plan και Mars Volta, που δεν βρίσκεται ποτέ (άραγε, υπάρχει;). Και με φωνητικά γραμμένα σε μία ευθεία και μία φωνή. Ο πρωτάρης μπορεί να εντυπωσιαστεί από την τεχνική δεινότητα και τα οργισμένα φωνητικά. Και θα παρατήσει τον δίσκο μετά την 4η ακρόαση (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Ο έμπειρος ακροατής θα καταλάβει από την 1η (και μοναδική) ακρόαση.
Birdflesh – Extreme Graveyard Tornado (Sweden) – 27,69
Έχω ένα θέμα με τις «χιουμοριστικές» μπάντες, και το θέμα προκύπτει από την δική μου αίσθηση του χιούμορ. Για παράδειγμα λατρεύω South Park και Family Guy (υπάρχει samples της Lois μέσα σε τραγούδι αυτού του δίσκου), και δεν μου λέει τίποτα το The Simpsons. Λατρεύω Bill Hicks και Jimmy Carr, και δεν μου λέει κάτι ο George Carlin. Βέβαια, τον τελευταίο τον σέβομαι γιατί έχει μία ιστορία, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.
Το θέμα με τις χιουμοριστικές μπάντες είναι ότι ουσιαστικά είναι μπάντες που κάνουν χαβαλέ στους στίχους τους. Και με τον χαβαλέ δεν τα πάω καλά. Είναι εύκολος και απλοϊκός. Μπορεί σε συγκεκριμένο περιβάλλον και με ανάλογη παρέα να πω κάτι «χαβαλετζίδικο», αλλά δεν βρίσκω νόημα στο να κάτσω να γράψω στίχους για 24 grindcore τραγούδια. Το θεωρώ ως «υπερπροσπάθεια». Για να χωρέσεις ένα καλό αστείο μέσα σε 45 δευτερόλεπτα φωνητικών ενός τραγουδιού, πρέπει να κατέχεις κωμικό ταλέντο από άλλο πλανήτη. Και οι Birdflesh δεν πλησιάζουν καν αυτή την περιγραφή.
Α, και το grindcore τους είναι βαρετό. Βαρετό επιπέδου «άκουγα το δίσκο για πρώτη φορά στην παραλία και διάβαζα ένα βιβλίο ταυτόχρονα και ξέχασα τον δίσκο μέχρι που τελείωσε».
SiXforNinE – Parallel Universe (Greece) – 76,34
Δεύτερος δίσκος και μοιάζουν πιο κατασταλαγμένοι σχετικά με το τι θέλουν να δείξουν. Οι συνθέσεις είναι πιο περίπλοκες από το ντεμπούτο, αφήνοντας περισσότερα progressive στοιχεία μέσα, και οι φωνητικές γραμμές είναι περισσότερο δουλεμένες, και με πιο εύστοχες και δουλεμένες διφωνίες. Ο Bernardo αποδεικνύεται πολύ καλός τραγουδιστής. Το μόνο που μου μένει είναι να τους δω και live για να διαπιστώσω αν είναι και καλός ερμηνευτής/frontman. Το μόνο μου θέμα είναι ότι η παραγωγή είναι λίγο «μπουκωμένη». Όχι από πλευράς συχνοτήτων, αλλά από πλευράς εντάσεων και δυναμικών. Που, βασικά, δεν υπάρχουν. Ακούγονται όλα ως «ένα πράγμα». Αυτό κόβει λίγο από το τελικό αποτέλεσμα. Θα έπρεπε να αναπνέουν καλύτερα οι συνθέσεις.
Funeral Storm – Arcane Mysteries (Greece) – 72
Aν και κάπως απλοϊκό στην δομή του, το black metal των Funeral Storm είναι αρκετά ενδιαφέρον. Με σκοτεινή ατμόσφαιρα, όμορφα κιθαριστικά θέματα, ωραία ακουστικά περάσματα και έξυπνες αυξομειώσεις στις ταχύτητες. Σε επίπεδο ύφους θυμίζει αρκετά Rotting Christ των late 90’s – early 00’s, αλλά αυτό δεν με χάλασε καθόλου. Πρώτον γιατί το να είσαι ελληνικό black metal συγκρότημα και να ΜΗΝ εχεις επηρεαστεί έστω και λίγο από αυτούς, το λες και δύσκολο. Δεύτερον, μπορεί το ύφος των συνθέσεων να θυμίζει τους Rotting Christ, αλλά ευτυχώς δεν φτάνει στο σημείο της αντιγραφής. Πολύ καλή δουλειά και αξιόλογο ντεμπούτο. Λ.Π.
Yawning Man – Macedonian Lines (USA) – 42,5
Από ένα συγκρότημα που, όπως διάβασα (μιας και δεν το ήξερα), είναι ένα από αυτά που δημιούργησαν το desert rock και που επηρέασαν κόσμο και κοσμάκη, περίμενα κάτι παραπάνω. Δυστυχώς όμως, ο δίσκος με άφησε εντελώς ασυγκίνητο. Τα τραγούδια σε συνθετικό επίπεδο είναι τόσο ομοιογενή που με έκαναν να πιστεύω ότι ήταν μέρη μίας μεγάλης σύνθεσης που απλά κόπηκε σε κομμάτια. Αυτό όμως δεν είναι το πρόβλημα. Τα πάντα, από τα riffs και τα leads των κιθάρων έως τα drums κινούνται σε εντάσεις και ταχύτητες από χαλαρές έως νωθρές, χωρίς ούτε ένα ξέσπασμα. Και εκεί είναι το πρόβλημα. Γιατί κατά την ακρόαση, από την «ψυχεδέλεια» περνάς στη βαρεμάρα και από εκεί στην νύστα και το χασμουρητό. Λ.Π.
The Lord Weird Slough Feg – New Organon (USA) – 33,5
Ο πιο κουραστικά αδιάφορος δίσκος που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Κλασικότροπο heavy metal, mid-tempo στο μεγαλύτερο κομμάτι του με περιστασιακά ξεσπάσματα στην ταχύτητα, δισολίες, και galloping riffs. Το μοτίβο σε όλα τα τραγούδια είναι πάνω-κάτω το ίδιο, ενώ οι όποιες διαφοροποιήσεις είναι πολύ μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες. Μετα από δυο-τρία τραγούδια ένιωθα την αίσθηση της επανάληψης να γίνεται όλο και μεγαλύτερη και με συνοπτικές διαδικασίες σταμάτησα το δίσκο στα μισά της ακρόασης. Λ.Π.
Batushka – Panihida (Poland) – 94,5
Ο δίσκος, αν και δεν ξεφεύγει πολύ από τα μοτίβα του προκατόχου του, είναι φανταστικός. Μελωδικός, επιθετικός και συνάμα μελαγχολικός. Με τις ψαλμωδίες να παρεμβάλονται ανάμεσα στα shrieks και να δένουν τέλεια τόσο με τα tremolo pickings και τα αδυσώπητα blastebeats των πιο δυνατών στιγμών, όσο και με τα πιο ατμοσφαιρικά σημεία των πιο mid tempo και ήρεμων σημείων. Διαβάζοντας για το συγκρότημα και ακούγοντας παράλληλα το album, θημήθηκα την ιστορία των Rhapsody και του Luca Turili. Έτσι και εδώ, ο Drabikowski έφυγε, σχημάτισε τους δικούς του Batushka και πιθανότατα (μιας και δεν έχω ακούσει τον δίσκο των «άλλων») πήρε όλο το ταλέντο μαζί του. Λ.Π.
Neal Morse – Jesus Christ The Exorcist (USA) – 95
Οι progressive rock και metal μουσικοί πάντα έφτιαχναν εξαιρετικά concept albums και rock όπερες. Ο Morse και το Jesus Christ The Exorcist δεν αποτελούν έκπληξη. Με μία πρόταση, θα μπορούσα να πω ότι προκειται για το “Jesus Christ Superstar” του σήμερα. Ένα αριστουργηματικό έργο, πλήρες και ολοκληρωμένο τόσο σε επίπεδο συνθέσεων και ενορχήστρωσης, όσο και σε επίπεδο ερμηνειών, οι οποίες είναι εκθαμβωτικές. Οι στίχοι βέβαια, βγάζουν ένα “let me talk about our Lord and Saviour Jesus Christ” αέρα, αλλά ευτυχώς σε ανεκτό επίπεδο. Λ.Π.
Volbeat – Rewind, Replay, Rebound (Denmark) – 70,43
Την πρώτη φορά που αποφάσισα να τους ακούσω ήταν όταν κυκλοφόρησε το Outlaw Gentlemen & Shady Ladies του 2013. Μου φάνηκαν μία πολύ easy listening μπάντα που ακροβατούσε ηχητικά στα όρια μεταξύ hard rock και heavy metal, με ξεκάθαρα rock αισθητική. Τον επόμενο δίσκο τους, τον προσπέρασα. Κάτι με έδιωχνε από το hype που υπήρχε τότε. Αρνούμαι κιόλας να αφομοιώσω ορολογίες όπως “boogie metal”, που δεν μπορώ να το κατανοήσω. Το πρόβλημά μου ήταν ότι όταν βγήκε ο δίσκος που ανέφερα το 2013, ήμουν σε μία περίοδο που ήθελα να ακούσω πολύ πιο βαριά και πολύπλοκα πράγματα. Έξι χρόνια μετά, ακούω ξανά Volbeat. Παραμένουν το ίδιο easy listening, με αρκετές pop τεχνοτροπίες μέσα στις συνθέσεις τους. Σέβομαι αυτό που κάνουν, και το αντιλαμβάνομαι, αλλά συνεχίζει να αποτελεί στην καλύτερη soundtrack για κάποιο road trip με παρέα, που θα συζητάμε κιόλας. Μέχρι εκεί.
Destruction – Born To Perish (Germany) – 73,03
Είναι βετεράνοι στο είδος και στο χώρο. Ξέρουν τι θέλουν να κάνουν, τι θέλουν να βγάλουν προς τα έξω και πώς να το παρουσιάσουν. Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Έχει τις τεχνικές στιγμές που θα ήθελα να ακούσω, έχει τα τραγούδια που σε παίρνουν μαζί τους στο headbanging, ακόμα και αν δεν το είχες σκοπό, και έχουν και ένα χαλαρό τραγουδάκι (διασκευή στο Hellbound). Δεν με συγκλόνισε γιατί τα τελευταία χρόνια έχουν προκύψει πολλοί thrash δίσκοι, οπότε έχουμε ακούσει πολλά πράγματα. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα τον ξανακούσω.
Finsterforst – Zerfall (Germany) – 76,89
Η πρώτη μου επαφή μαζί τους. Η βάση τους είναι σε ένα περίεργο folk/black υβρίδιο. Όχι παραδοσιακά black, μιας και φέρνει περισσότερο στο μυαλό Rotting Christ και Moonspell, και όχι παραδοσιακά folk μιας και τα μόνα folk όργανα που ακούμε είναι ακορντεόν. Και αυτό ελέγχεται αν θεωρείται folk. Και οι Amorphis έχουν χρησιμοποιήσει ακορντεόν στις συνθέσεις τους, αλλά δεν είπε κανένας τίποτα περί folk. Οι στίχοι είναι στα γερμανικά, κάτι που περίμενα να με ενοχλούσε, αλλά τελικά συντελεί θετικά στην ατμόσφαιρα του δίσκου. Και στα συν πρέπει να αναφέρω και τα αρκετά συμφωνικά στοιχεία που υπάρχουν στον δίσκο. Όμως ο δίσκος σε πάει στα όριά σου με τη διάρκειά του. Κάτι λιγότερο από 80 λεπτά, με την σύνθεση που κλείνει το δίσκο να κρατάει σχεδόν 36.5 λεπτά!
John 5 and The Creatures – Invasion (USA) – 89,14
Ο John 5 έχει συνεργαστεί/δουλέψει με Marilyn Manson, Rob Zombie, David Lee Roth, Lynyrd Skynyrd, Meat Loaf και άλλους. Και όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με αυτό το δίσκο. Ένας instrumental δίσκος με πραγματικές συνθέσεις (αρκετά περίπλοκες σε πολλά σημεία) και πολλά leads, licks και solos. Σε ρυθμούς funk, country, rock, progressive rock/metal με περίεργα μέτρα. Αλλά αυτό που με κέρδισε στο δίσκο είναι οι πολύ ιδιαίτεροι και καθαροί ήχοι στην lead κιθάρα.
Enthroned – Cold Black Suns (Belgium) – 68,5
Αξιοπρεπές και τίμιο black metal που δεν απογοητεύει, αλλά δεν εντυπωσιάζει κιόλας, μιας και κατά την ακρόαση μου ήρθαν στο μυαλό κάμποσα ονόματα συγκροτημάτων που κάνουν ή έχουν κάνει κάτι παρόμοιο. Οι συνθέσεις ισοροπούν μεταξύ των γρήγορων και των πιο mid tempo σημείων, ενώ παράλληλα τα πλήκτρα εντείνουν την μαυρισμένη ατμόσφαιρα. Τα δύο δυνατά σημεία του δίσκου είναι τα φωνητικά και τα drums, αν και τα δεύτερα ψιλο-αδικούνται σε κάποια σημεία από την παραγωγή. Σε γενικές γραμμές ένα καλό άκουσμα, αλλά τίποτα παραπάνω. Λ.Π.
Rendezvous Point – Universal Chaos (Norway) – 71,5
Μόλις έβαλα να ακούσω το δίσκο, ένα όνομα μου ήρθε στο μυαλό. Αυτό των Leprous. Τα φωνητικά, η εκτεταμένη χρήση των πλήκτρων και το όλο στήσιμο των τραγουδιών των Rendezvous Point μοιάζουν αρκετά. Οι κιθάρες περιορίζονται σε χλιαρά και επαναλαμβανόμενα power chords και τα riffs είναι λιγοστά, αν όχι ανύπαρκτα. Παρά τα περιστασιακά solos και leads, το μόνο αμιγώς guitar driven τραγούδι του δίσκου είναι το Unfaithful, πράγμα το οποίο με χαλασε λίγο. Πάντως το συγκρότημα δείχνει να έχει δυνατότητες για κάτι παραπάνω, αν γράψει μουσική με περισσότερες κιθάρες και σταματήσει να αντιγράφει τους Leprous. Λ.Π.
Concrete Funeral – Ultimum Judicium (Canada) – 78
Στο ομότιτλο εισαγωγικό κομμάτι η «δήθεν» υποχθόνια και απειλητική φωνή μου έφερε γέλιο. Ένα γέλιο που κόπηκε απότομα μόλις μπήκε το κανονικό πρώτο τραγούδι του δίσκου. Αγριεμένο και βίαιο thrash/death που δεν αστειεύεται καθόλου. Με κοφτερά και groove-άτα riffs, σαρωτικά drums και ένα τραγουδιστής που φτύνει με μανία τους στίχους άλλοτε με βαθιά growls και άλλοτε σε harsh/σκισμένο στυλ. Η καινοτομία τόσο στον συνθετικό τομέα όσο και στη θεματολογία των στίχων δεν είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του συγκροτήματος. Ομως το album είναι εκρηκτικό και διαρκεί τόσο ώστε να σε πορώσει χωρίς να σε κουράσει. Λ.Π.
Calexico/Iron & Wine – Years To Burn (USA) – 75,5
Απαλές και γλυκές μελωδίες που κινούνται μεταξύ της Americana, της country και του indie folk. Ιδιαίτερα μου άρεσαν πολύ τα pedal steel guitar licks του Midnight Sun, το οποίο διαθέτει και ένα όμορφο, λίγο πιο παραμορφωμένο solo. Επίσης, στο The Bitter Suite, λίγο πριν τη μέση του τραγουδιού, τα μέρη της τρομπέτας δίνουν έναν πολύ ενδιαφέροντα jazz τόνο. Οι μουσικές τόσο των Calexico όσο και του Iron & Wine είναι δεν είναι ακριβώς “my cup of tea”, πόσο μάλλον η ανάμιξη τους. Όμως ο δίσκος είναι αρκετά καλός και ευχάριστος σαν άκουσμα. Ότι πρέπει για χαλάρωση μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Λ.Π.
Motanka – Motanka (Ukraine) – 95,5
Πολύ περίεργος δίσκος. Τόσο περίεργος που είναι αδύνατον να μη σου κινήσει το ενδιαφέρον. Από τη μία έχεις ατμοσφαιρικές μελωδίες που ακουμπάνε ελαφρά την electronica και folk ήχους παιγμένους από παραδοσιακά όργανα. Από την άλλη, βαριά παραμορφωμένες κιθάρες και δυναμικές που ακροβατούν μεταξύ του rock και του metal. Τα φωνητικά ποικίλουν από χορωδιακά μέχρι σκισμένα. Για κερασάκι στην τούρτα έχεις στίχους τραγουδισμένους άλλοτε στα αγγλικά και άλλοτε στα ουκρανικά. Και όλα αυτά πλεγμένα μεταξύ τους και με τις εναλλαγές να σε στέλνουν αδιάβαστο. Χωρίς υπερβολές, λίγα είναι τα albums που με αφήνουν αποσβολωμένο να κοιτάω τα ηχεία και να αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που μόλις άκουσα. Το Motanka είναι ένα από αυτά. Λ.Π.
Carnifex – World War X (USA) – 54,41
Βάζεις να ακούσεις έναν deathcore δίσκο, από ένα από τα πιο δυνατά ονόματα αυτή τη στιγμή στο χώρο. Και, ναι. Είναι εντυπωσιακός. Οι «πλάτες» από τα πλήκτρα, τα φωνητικά, κάποια σκόρπια backing vocals και κάποια γυναικεία χορωδιακά. Και σε επίπεδο λεπτομέρειας. Τα solos με τα arpeggios, τα sweeps, χαμός. Αλλά, ένα πράγμα δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κρύψουν τέτοιες μπάντες. Την «πλαστικούρα» του ήχου σε drums και φωνητικά. Τα triggers σε κάποια σημεία ακούγονται σε εκπαιδευμένα αυτιά, δυστυχώς. Και τα «πειραγμένα» brutal φωνητικά επίσης φαίνονται σε κάποια σημεία. Και, επιτέλους, δεν χρειάζεται σε ΚΑΘΕ τραγούδι breakdown. Θα το κάψετε πολύ γρήγορα. Αν δεν έχει καεί ήδη.
The Contortionist – Our Bones EP (USA) – 50,08
Πρώτο τραγούδι του EP είναι ένα μοντέρνο progressive metal τραγούδι, και με κάποια core φωνητικά σε κάποια σημεία. Το δεύτερο μου ακούγεται σαν μία djent εκδοχή των Alice In Chains. Το τρίτο είναι οριακά 2 λεπτά σε διάρκεια, και έχουμε πιάνα και πλάτες σε ένα πολύ χαλαρωτικό τραγούδι. Και στο 4ο τραγούδι έχουμε μία διασκευή σε τραγούδι των Smashing Pumpkins. Τώρα, προφανώς έπρεπε να καταλάβω κάτι από όλο αυτό. Αλλά, δεν μπορώ να πω ότι κατάλαβα και πολλά. Το Follow μου αρέσει σαν τραγούδι, το Early Grave είναι πολύ μπερδεμένο, η μπαλάντα είναι πολύ μικρή σε διάρκεια για να φανεί κάτι, και η διασκευή μου είναι παντελώς αδιάφορη τόσο σαν αποτέλεσμα, όσο και σε επίπεδο πρώτης ηχογράφησης.
Suicidal Angels – Years Of Aggression (Greece) – 92,50
Συνεχίζουν να βγάζουν δίσκους με σταθερό επίπεδο ποιότητας. Συνεχίζουν να γράφουν τραγούδια που σε κάποια σημεία αποτίνουν φόρο τιμής στους Slayer, και συνεχίζουν να κρατάνε σταθερή μία (καθόλου εύκολη) χρυσή τομή μεταξύ Ευρωπαϊκού και Αμερικάνικου thrash. Βέβαια σε αυτό το δίσκο τείνουν λίγο περισσότερο προς την Ευρώπη, αλλά υπάρχουν σημεία που είναι ξεκάθαρα Αμερικάνικα. Για παράδειγμα στο Order Or Death έχουμε μία μίξη μεταξύ Slayer και Megadeth πολύ δυνατή. Αυτό που όμως μου καρφώθηκε στο μυαλό είναι το The Sacred Dance With Chaos που κλείνει τον δίσκο. Ένα επτάλεπτο mid-tempo έπος (οριακά anthem-ικό θα το χαρακτήριζα) με φανταστικό main riff, και ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό.
Russian Circles – Blood Year (USA) – 64,94
Ξεκίνησα να ακούσω τον δίσκο ξέροντας τι με περιμένει. Οι Russian Circles γράφουν ορχηστρικές συνθέσεις με γερές βάσεις στο post-rock, αλλά με ιδιαίτερα βαρύ και metal ήχο. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι παίζουν post-metal, αλλά το post-metal είναι λίγο διαφορετικό, οπότε ας το αφήσουμε εδώ. Στον φετινό τους δίσκο όμως έχουν βαρύνει τον ήχο ακόμα περισσότερο. Σε επίπεδο που, επειδή ακούγεται έτσι, περιμένω πως και πώς να ακούσω ένα riff, το οποίο δεν έρχεται σχεδόν ποτέ. Μου αρέσει η τεχνοτροπία του post-rock για τη σύνθεση μελωδιών. Όταν όμως ο ήχος είναι βαρύς όσο σε αυτό τον δίσκο των Russian Circles, μου δημιουργεί προσμονή για κάτι συγκεκριμένο που δεν έρχεται.
The Offering – Home (USA) – 18,60
Πολλά προβλήματα. Αρχικά, ένα θέμα είναι η πλαστική και κρυστάλλινη παραγωγή. Δεύτερον είναι οι συνεχόμενες διφωνίες/πολυφωνίες/φωνητικά με chorus σε όλα τα τραγούδια. Τρίτον είναι η έλλειψη σαφούς ύφους. Και, όχι, όταν κάθε τραγούδι είναι και κάτι διαφορετικό και οριακά άσχετο με το προηγούμενο ή το επόμενο, δεν είναι progressive το αποτέλεσμα. Το Waste Away που ανοίγει τον δίσκο είναι ένα speed/power metal τραγούδι όπου κάποια στιγμή ακούγονται (περίπου) κάποια brutal φωνητικά που χρησιμοποιούνται ως «πλάτες». Το Ultraviolence είναι σαν ένα τραγούδι των Slipknot με τον Laiho guest στη lead κιθάρα. Ποιος θα ζητούσε κάτι τέτοιο ποτέ; Το A Dance With Diana ξεκινάει με μία αρκούντως ψαρωτική εισαγωγή που ΦΩΝΑΖΕΙ Metallica (και συγκεκριμένα Enter Sandman), πριν γίνει ένα από τα soft κομμάτια των Slipknot. Το Failure (S.O.S.) ξεκινάει με σιδηροδρομικό rif και κάτι-σαν-blastbeat πριν γυρίσει σε κάτι μεταξύ Disturbed και Godsmack. Το Glory ακούγεται σαν opening track ενός οποιουδήποτε δίσκου των Sabbaton. Και το Home διαρκεί 14 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα. Γιατί όλα αυτά; Και όλες αυτές οι επιρροές είναι η επιφάνεια, αυτό που φαίνεται πρώτο και εύκολα. Γιατί αν το ψάξεις παραπάνω, από King Diamond μέχρι Linkin Park και Avenged Sevenfold. Αυτό δεν είναι δίσκος, και μάλιστα ντεμπούτο, μίας μπάντας που θέλει να δείξει το ύφος της. Αυτό είναι ένας best of δίσκος όλων των αγαπημένων συγκροτημάτων 4 ανθρώπων, ηχογραφημένος από μία μπάντα.
Misanthropic Rage – Towards The Greyscale Aphorysm (Poland) – 72,5
Η ανάμιξη avant-garde με black metal πάντα μου δημιουργεί αμφιβολίες για το αποτέλεσμα. Ή θα είναι αριστουργηματικό ή για πέταμα. Στην προκειμένη περίπτωση το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό, όχι όμως και αριστουργηματικό. Ίσως γιατί τα avant-garde στοιχεία είναι λιγότερα σε σχέση με τα πιο κλασσικά black metal και τις μανιέρες που φέρνουν μαζί τους. Συνθετικά βέβαια το album είναι αρκετά ενδιαφέρον, με φοβερές εναλλαγές ταχυτήτων και ρυθμών, έντονη θεατρικότητα στα άλλοτε brutal, άλλοτε shrieking και άλλοτε καθαρά φωνητικά και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Ωστόσο, κάποια σημεία δίνουν την αίσθηση της επανάληψης. Επίσης, η παραγωγή παρότι αξιοπρεπής, είναι λίγο χαοτική. Λ.Π.
Hypnotic Nausea – The Death Of All Religions (Greece) – 92,5
Εκπληκτικό album. Ατμοσφαιρικό και ψυχεδελικό, με ωραία spoken parts και samples. Μουσικά προσιτό, αλλά όχι εύπεπτο. Λόγω της θεματολογίας του, σίγουρα δεν θα το βάλεις απλά «να ακούγεται» κάνοντας κάτι άλλο. Απαιτεί την προσοχή σου και την κερδίζει από το πρώτο λεπτό. Τα stoner στοιχεία είναι ελαφρώς λιγότερα από τον προκάτοχο του, κάνοντας τον ήχο να γέρνει λίγο παραπάνω προς το post. Το σύνολο όμως παραμένει βαρύ, με τα riffs να σου καρφώνονται στο μυαλό κάνοντας το κεφάλι σου να κουνιέται ακολουθώντας τον ρυθμό. Λ.Π.
Pelican – Nighttime Stories (USA) – 56,5
Σπάνια ένα full instrumental album μου κινεί το ενδιαφέρον και το Nighttime Stories δεν αποτελεί εξαίρεση. Ίσως φταίει το ότι τόσο την μουσική των Pelican όσο και γενικότερα το post metal δεν μπορώ να τα καταλάβω. Πάντως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Πέραν από δυο-τρεις ενδιαφέρουσες στιγμές στα Abyssal Plane, Arteries Of Blacktop και στο ομότιτλο, ο δίσκος πέρασε χωρίς να μου «πει» κάτι. Λ.Π.
Helms Alee – Noctiluca (USA) – 48,5
Post-hardcore με sludge και noise στοιχεία, σε ένα μείγμα που έχει σαν βάση το grunge. Υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα ότι αυτό το σύνολο είναι πολυσυλεκτικό. Και ως ένα σημείο είναι. Στα Play Dead, Illegal Guardian και Spider Jar η συνταγή πέτυχε καρφί. Από εκεί και πέρα όμως χάνεται η μπάλα και δεν βγαίνει και τόσο νόημα. Στο μεταξύ έχω θέματα και στην μπουκωμένη παραγωγή που έχει φέρει μολύ μπροστά τα drums και το μπάσο, «πνίγοντας» την κιθάρα. Εν τέλει πολύ μπερδεμένο album. Μου βγάζει την αίσθηση ότι η μπάντα προσπαθεί, αποτυχημένα, να στριμώξει όσα περισσότερα στυλ στην μουσική της προκειμένου να γίνει ενδιαφέρουσα. Λ.Π.
Cave In – Final Transmission (USA) – 91,5
Το καινούριο album των Cave In και συνάμα το τελευταίο της καριέρας τους, είναι η πρώτη μου επαφή με την μπάντα. Πραγματικά εντυπωσιακή δουλειά, που παντρεύει το sludge με το post-hardcore και το alternative rock. Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η παραγωγή που έχει γίνει στο δίσκο. Κι αυτό γιατί αποτελείται στην ουσία από πρόχειρες ηχογραφήσεις και τζαμαρίσματα. Παρόλα αυτά, όλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα. Προσωπικά λάτρεψα τα Shake My Blood, Winter Window και Lanterna, ελάχιστα παραπάνω από τα υπόλοιπα, καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα filler. Λ.Π.
HammerFall – Dominion (Sweden) – 27,63
Ένας φανατικός power metal ακροατής, που ακούει αποκλειστικά power metal και ελάχιστα άλλα συγγενή πράγματα, θα το λατρέψει. Και δεν θα του πει τίποτα το γεγονός ότι είναι μία πομπώδη φωτοτυπία ενός παρελθόντος που κανείς δεν ζηλεύει. Το ίδιο θα συμβεί και με έναν φανατικό ακροατή των ίδιων των HammerFall. Προσωπικά το βρίσκω λίγο πιο ανούσιο από το καινούριο Sabbaton.
Isole – Dystopia (Sweden) – 96,94
Από τους καλύτερους δίσκος της χρονιάς μέχρι τώρα. Δυνατά riffs, πολύ πετυχημένα leads (με αποκορύφωμα το You Went Away, που είναι απίστευτα εύστοχο και απλό), και πάνω από όλα οι φανταστικές ερμηνείες του Bryntse. Είτε στα καθαρά (90%), είτε στα brutal (10% που όμως σκοτώνει). Doom στα καλύτερά του, που κινείται με άνεση μεταξύ Candlemass και Katatonia, με μία φανταστική επική διάθεση ανά σημεία.
Gloson – Mara EP (Sweden) –
Είναι πολύ μικρό το δείγμα των 2 τραγουδιών για να μπορέσω να σχηματίσω μία ουσιαστική άποψη. Ναι, πατάνε πάνω σε αυτό που παρουσίασαν στο ντεμπούτο τους το 2017, και ακούγονται και πιο «ώριμοι» τρόπον τινά, αλλά παραμένει ένα ΕΡ με μόνο 2 τραγούδια. Ωραία, δυνατά και με πολύ έντονες ατμόσφαιρες, αλλά όλα τελειώνουν μέσα σε 15 λεπτά. Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι το ΕΡ είναι το μέλλον, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα single. Αναμένοντας τον καινούριο δίσκο, και χωρίς βαθμολογία.
Dark Numbers – If It Was It Would Be So (USA) – 45,14
Στα δικά μου αυτιά υπάρχει ένα κενό. Οι συνθέσεις ακούγονται βαριές και δυνατές, κάτι που μου αρέσει, και τείνουν σαφέστατα προς το metal. Θα τις τοποθετούσα στο (πολύ) ευρύ πλαίσιο του alternative metal, με μία μικρή και λοξή «ματιά» προς το post-metal. Όμως τα φωνητικά είναι από άλλο ανέκδοτο. Πολύ καθαρά, με κουραστικές διφωνίες σε μεγάλες χρονικές εκτάσεις, και με πολλές αναφορές σε psychedelic rock. Αν σχολιάσω κατά μόνας τα 2 αυτά στοιχεία, είναι θετικά και τα 2. Αλλά δεν συνδυάζονται με τίποτα στα αυτιά μου.
