Χρειάστηκαν 3 διαφορετικά κείμενα για να κλείσει η προηγούμενη χρονιά και η προηγούμενη δεκαετία. Ίσως να ήταν και πολλά, αλλά είχα κάποια πράγματα που ήθελα να πω για δίσκους, για λίστες και για ανασκοπήσεις. Επίσης, μέσα στο Δεκέμβριο συνέχισαν να κυκλοφορούν δίσκοι, οπότε έπρεπε να καλυφθεί και αυτή η χρονική περίοδος. Τώρα όμως, μπαίνουμε στο νέο έτος, σε επίπεδο κυκλοφοριών. Φυσικά μπαίνουμε και σε καινούρια δεκαετία, αλλά ας ασχοληθούμε με αυτό το θέμα σε 10 χρόνια, και όχι τώρα.
Οι κυκλοφορίες του πρώτου μήνα (συν κάποιες που βγήκαν τις τελευταίες μέρες του προηγούμενου) με άφησαν μπερδεμένο. Δεν πέτυχα κάποιο δίσκο που να μην με οδηγήσει σε “ακραίο” συμπέρασμα. Από όσους άκουσα και “κράτησα”, είναι πολύ δυνατοί όλοι τους. Και οι υπόλοιποι, απλώς δεν ήθελα να τους “κρατήσω”. Βέβαια, το πρώτο 100άρι της χρονιάς ήρθε πολύ νωρίς, αλλά δεν είναι τυχαίο ούτε ότι έχει να κάνει με one-man project από τον Καναδά, ούτε ότι είναι δίσκος post-black/post-rock. Και κάποιοι solo δίσκοι, που δεν τους καταλαβαίνω. Και το καινούριο Sons Of Apollo. Anyway, στα ενδότερα…
Rage – Wings Of Rage (Germany) – 79,53
Οι Rage έγραφαν πάντοτε ποιοτικούς δίσκους. Αλλά κάποιοι ήταν λίγο καλύτεροι των υπολοίπων. Αυτό τον δίσκο τους, θα τον βάλω στους «λίγο καλύτερους των υπολοίπων». Γιατί δεν έχω ακούσει πολλές μπάντες 37 ετών (!) και 25 δίσκων (!) να ακούγονται τόσο φρέσκοι πατώντας σε παραδοσιακές (περίπου) φόρμες. Το κλασικό του μίγμα heavy/power με τα απομεινάρια των συμφωνικών τάσεων του Smolski (που είναι απών φυσικά) χαρακτηρίζουν το δίσκο.
Apocalyptica – Cell-0 (Finland) – 73,59
Καταρχάς, να πω ότι το blastbeat στο (τυχαία ονομασμένο) En Route To Mayhem έρχεται απίστευτα φυσικά στην εξέλιξη του τραγουδιού. Γενικότερα σε όλο τον δίσκο οι συνθέσεις είναι καταπληκτικές. Πολύ όμορφα στημένες και πολύ ωραία ενορχηστρωμένες και παραγμένες. Πετάλια, effects και λοιπά προσθέτουν πάντα στο αποτέλεσμα. Και οι Apocalyptica είναι σε ένα mood “don’t hold back”. Και ακούνε μάλλον (πάλι) πολύ Metallica.
Ether Coven – Everything Is Temporary Except Suffering (USA) – 57,21
Η μίξη hardcore και doom είναι μία καλή ιδέα. Και τα μέλη της μπάντας έχουν εμπειρία, αν και περισσότερο από metalcore. Το θέμα όμως είναι ότι ο τελικός ήχος δεν κάνει αυτό που πρέπει. Τα riffs είναι πολύ καλά, αλλά ο ήχος είναι ταυτόχρονα γεμάτος και άνευρος. Τα φωνητικά είναι επίσης πολύ καλά. Και οι διφωνίες που έχουν γραφτεί σε κάποια σημεία είναι πολύ εύστοχα τοποθετημένες. Ο συνολικός ήχος όμως είναι πολύ καθαρός. Νομίζω ότι χρειάζεται πιο βρώμικος ήχος.
Kawir – Adrasteia (Greece) – 63,51
Ο δίσκος αντικειμενικά είναι καλός. Δεν μπορώ να το αμφισβητήσω αυτό. Αλλά υποκειμενικά, έχω κάποια θέματα μαζί του. Καταρχάς, οι συνθέσεις είναι καταπληκτικές. Το επικό στοιχείο στον ήχο τους (με ευθείες αναφορές στους Bathory/Quorthon) είναι πολύ έντονο και τα folk στοιχεία είναι πολύ προσεκτικά τοποθετημένα μέσα στις συνθέσεις. Είναι λίγο παραπάνω από όσο θα ήθελα, μιας και δεν είμαι φίλος του folk, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Το θέμα όμως είναι οι στίχοι. Είναι στα ελληνικά. Και σε κάποια σημεία, δεν βγαίνει το μέτρο. Και έχουν γίνει κάποιες προσθήκες (για να το θέσω ευγενικά) που δεν λειτουργούν στην ελληνική γλώσσα όπως στα αγγλικά. Κάποια επιφωνήματα που προσωπικά, δεν μου κολλάνε με τίποτα. Όπως επίσης δεν μου αρέσει το Colchis. Καθόλου όμως.
Cardinal Sin – Lucified (USA) – 40,68
Ένα κάποιο ενδιαφέρον σε κάποια σημεία των συνθέσεων, υπάρχει. Αλλά μέχρι εκεί. Γιατί τα φωνητικά είναι λίγο βαρετά, η μίξη δεν έχει καλές ισορροπίες και τα φωνητικά σε άσχετα σημεία εμφανίζονται ανεβασμένα χωρίς λόγο και αιτία, και το μπάσο ενώ ακούγεται ξεκάθαρα στα περισσότερα σημεία του δίσκου, έχει τον πιο generic ήχο που θα μπορούσα να φανταστώ.
Mystic Prophecy – Metal Division (Germany) –53,60
Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο εν έτη 2020 να γράφονται και να κυκλοφορούν τραγούδια που ως θεματολογία τους έχουν το «πόσο γαμάτη μουσική παίζουμε, πόσο αφοσιωμένοι είμαστε στη μουσική που παίζουμε, πόσο γαμάτοι είστε κι εσείς που μας ακούτε, που είμαστε μία παρέα-ομάδα-οικογένεια-κοινωνία-κοινότητα». Τα περισσότερα από αυτά δεν ισχύουν καν. Ευτυχώς όμως, δεν είναι όλα τα τραγούδια του δίσκου έτσι. Αλλά, δεν είναι και κάτι το φοβερό τα υπόλοιπα τραγούδια. Heavy metal με μοντέρνα παραγωγή, καλά δουλεμένες συνθέσεις χωρίς κάτι το εκπληκτικό. Βασικά, αν έχει «πήξει» το αυτί είτε σε ακρότητες είτε σε retro-τητες (μόλις έφτιαξα καινούρια λέξη), τότε βολεύει αυτό ο δίσκος ως διάλειμμα.
The Wraith – Gloom Ballet (USA) – 52,78
Χρειάζεσαι περίπου 25 δευτερόλεπτα αναμονής πριν καταλάβεις τα πάντα για το δίσκο. Στο πρώτο τραγούδι, μετά από 25 δευτερόλεπτα εισαγωγής, μπαίνει όλη η μπάντα στο τραγούδι και καταλαβαίνεις πλήρως τι παίζουν. Post punk. Απλά, λιτά κι απέριττα. Γίνεται σαφές από το πρώτο τραγούδι και παραμένει εξίσου σαφές σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Και όσο και αν είναι καλές οι συνθέσεις, μιλάμε για 12 τραγούδια που χρειάζεσαι 39 λεπτά για να τα ακούσεις. Και τα έχεις ακούσει όλα από το εναρκτήριο Ballad Of Aeon που διαρκεί 4 λεπτά.
Unreqvited – Mosaic II: Cold Side And Dark Memories (Canada) – 100
One-man project από έναν Καναδό με προσωνύμιο ένα κινέζικο ιδεόγραμμα. Ο οποίος παίζει post-black/post-rock. Ένας πλήρως ορχηστρικός δίσκος στον οποίο πέραν των αναμενόμενων θα ακούσετε εκπληκτικά μέρη από πλήκτρα, μερικά πολύ ψαρωτικά drum loops που μέχρι και trip-hop συγκροτήματα θα τα ζήλευαν, και ένα φανταστικό μουσικό ταξίδι 48 λεπτών. Και μετά, όπως κι εγώ, θα επενδύσετε χρόνο και χρήμα και στην προηγούμενη δισκογραφία του. Μία μόνο σημείωση: τα προηγούμενα είναι λίγο πιο σκληρά. Αλλιώς, μιλάμε για έναν καταπληκτικό συνθέτη και έναν πανέμορφο δίσκο.
Lotus Thief – Oresteia (USA) – 30,34
Καλή η ιδέα. Καλές και οι προθέσεις. Αλλά, αδιάφορες οι συνθέσεις και άστοχη παραγωγή. Υποτίθεται ότι θα άκουγα κάτι με βάση το post-metal και πολλά black στοιχεία. Τα black στοιχεία περιορίζονται σε μερικά shrieking vocals στο βάθος και σε μερικά «ξεψυχισμένα» blastbeats. Επίσης, οι συνθέσεις βασίζονται πέραν του δέοντος στις φωνητικές γραμμές, χωρίς να έχουν κάποιο riff να τις στηρίξει.
Wilderun – Veil Of Imagination (USA) – 88,11
Symphonic/Progressive Death metal μπλα μπλα μπλα μπλα Opeth μπλα μπλα μπλα Pink Floyd μπλα μπλα μπλα Symphony X μπλα μπλα μπλα.
Η περιγραφή που μπορώ να δώσω στο δίσκο είναι πολύ απλή: οι Wilderun κάνουν σε αυτό το δίσκο πολύ πολύ πετυχημένα αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Kamelot στο τραγούδι March Of Mephisto. Και οι Wilderun το κάνουν χωρίς το Shagrath. Και πιο ολοκληρωμένα, και πιο progressive, και πιο ψαρωτικά. Και πιο…από όλα.
The Krueggers – Hysterical Cold Side And Dark Memories (Brazil) – 69,28
Και όμως, παίζουν post-grunge/nu-metal (για κάποιο λόγο). Πάει καιρός από την τελευταία φορά που με δίχασε τόσο πολύ ένας δίσκος. Γιατί ενώ όλα πάνε σχετικά καλά και ο δίσκος κυλάει καλά, μόλις ο τραγουδιστής μείνει ενορχηστρωτικά λίγο μόνος ή πάει να ανεβάσει λίγο νότα, δεν αντέχω να τον ακούω. Από την άλλη, πρέπει να παραδεχτώ ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες. Να προσθέσω ότι θυμίζουν πολύ Korn, χωρίς την groove-α τους όμως. Που είναι και το λογικό.
Sons Of Apollo – MMXX (USA) – 89,85
Progressive supergroup. Και όμως, ενώ είναι φτασμένοι και έμπειροι μουσικοί, δείχνουν ότι χρειάζονταν λίγο χρόνο μέχρι να βρεθούν απόλυτα μεταξύ τους. Ίσως να μην έχουν φτάσει καν ακόμα εκεί. Ίσως στον επόμενο. Όμως είναι καλύτεροι από το ντεμπούτο. Δεν πιέζουν τις διάρκειες, πέραν του τελευταίου έπους, και παρουσιάζουν συνθέσεις πολύ καλά μελετημένες. Ας πάρω την ευκαιρία να κράξω τη live κυκλοφορία τους. Είναι κακή. Είναι αχρείαστη και χλιαρή. Live μόνο οι Portnoy και Soto έχουν σκηνική παρουσία και σε ανοιχτό θέατρο (!) είχαν ένα μέτριο αποτέλεσμα. Και δεν ακούγεται και το κοινό κιόλας.
Ironsword – Servants Of Steel (Portugal) – 31,92
Καταρχάς, ακόμα και αν δεν τους ξέρεις, καταλαβαίνεις από το όνομα τι παίζουν. Η χώρα μπορεί να σε μπερδέψει, αλλά δεν κάνεις λάθος. Δεν μπορούν και δεν καταφέρνουν να προσφέρουν κάτι καινούριο όμως στον επικό heavy ήχο. Μπορεί να κατατάσσεται από τους οπαδούς του είδους ως «τίμιο» το αποτέλεσμα του ήχου, αλλά εμένα δεν μου κάνει καθόλου. Ακόμα και αν ξεπεράσω τις πολύ πρόχειρα στημένες κιθάρες, τις φωνές δεν τις αντέχω καθόλου. Η δε «καθαρή» (ή μάλλον, η καθαρότερη) ακούγεται σαν φάλτσα!
Kirk Windstein – Dream In Motion (USA) – 70,11
Έχει το μέγεθος να κάνει ότι του γουστάρει. Και αυτό που αποφάσισε είναι να κινηθεί σε σκοτεινά μονοπάτια μεν, αλλά πιο ελαφρά από ότι σε Crowbar και Down. Το αποτέλεσμα είναι αρκετά ενδιαφέρον σε επίπεδο μουσικής συνολικά, αλλά ελαφρώς αδιάφορο σε επίπεδο φωνής. Ίσως για αυτό να είναι τόσο επεξεργασμένα και φορτωμένα τα φωνητικά. Ίσως με άλλον τραγουδιστή να ήταν καλύτερο το αποτέλεσμα. Αλλά τότε θα ήταν ένας άλλος δίσκος.
Steve Harris’ British Lion – The Burning (England) – 50,79
Μπορεί άραγε κάποιος να μου εξηγήσει για ποιο λόγο σπρώχνεται τόσο πολύ αυτός ο δίσκος? Μέχρι χορηγό σε βίντεο στο YouTube το πέτυχα. Και γιατί στις περισσότερες χορηγίες δεν γίνεται αναφορά στο ντεμπούτο της «μπάντας» το 2012? And while you’re at it, αν δεν έπαιζε μπάσο o Harris, θα το έπαιρνε κανένας χαμπάρι?
Magnum – The Serpent Rings (England) – 56,02
Κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές σε μουσικό και συνθετικό επίπεδο και κάποιες πολύ καλά δουλεμένες φωνές. Αλλά, και πολλές «μελωδικές» στιγμές στις οποίες πιστεύει ότι ελάχιστοι πλην οπαδών θα βρουν νόημα και ουσία. I know I won’t.
Marko Hietala – Pyre Of The Black Heart (Finland) – 65,86
Δεν περίμενα να βγάλει ο Hietala solo δίσκο στα 54 του. Αλλά προφανώς έχει πράγματα «να πει». Και τα περισσότερα εξ’ αυτών είναι καλά. Προσωπικά θα αφαιρούσα με άνεση από το tracklisting του δίσκου τα For You και I Am The Way, και θα προσπαθούσα να κρατήσω ένα πιο ενιαίο ύφος στο δίσκο, αλλά όχι ο Hietala. Και έχει ένα ενδιαφέρον αυτό μιας και στο 1ο μισό του δίσκου κινείται σε πιο heavy metal μονοπάτια (με μικρές δόσεις power metal) και μετά τα 2 περιττά τραγούδια που ανέφερα πριν, γίνεται πιο alternative rock. Αν ήταν πιο κατασταλαγμένος ο δίσκος, ίσως να τον εκτιμούσα ακόμα περισσότερο.
