Επιτέλους, διακοπές. Αν και τις έκλεισα σχεδόν την τελευταία στιγμή και πρώτη φορά τέλη του Αυγούστου, δεν παραπονιέμαι καθόλου. Έχω περάσει αρκετά καλοκαίρια στην Αθήνα κυρίως λόγω δουλειάς, οπότε από το τίποτα, μια χαρά. Άλλωστε, όπως έχω ακούσει από πολλούς, αυτή η περίοδος είναι η καλύτερη, αφού έχει λιγότερη ζέστη και δεν γίνεται ο κακός χαμός όπου και να πας. Μιας και δεν έχω πρότερη εμπειρία, θα το επαληθεύσω και θα σας ενημερώσω σε επόμενο κείμενο, το οποίο ελπίζω να μην αργήσει (πάλι) τόσο πολύ.
Speaking of which, η πολλή δουλειά και η αρκετή κούραση των προηγούμενων μηνών με κράτησαν μακριά από αρκετά πράγματα. Ένα από αυτά ήταν το να βγάλω κείμενο νωρίτερα. Ευτυχώς όμως, μπόρεσα να ακούσω αρκετές νέες κυκλοφορίες. Έτσι, αν και αργοπορημένο, αυτό το “Ακούγοντας” είναι αρκετά χορταστικό, με σημειώσεις από δίσκους που άκουσα το τελευταίο τρίμηνο. Ελπίζω να σας πετυχαίνει κι εσάς στις διακοπές. Αν πάλι όχι, ελπίζω να το διαβάζετε κάτω από κάποιο air condition.
Cult Of Luna – The Long Way North
Ένα σκοτεινό και μακρύ τούνελ γεμάτο με sludge, post και ambient ήχους, progressive περάσματα και αδυσώπητα, σκισμένα φωνητικά. Μια μπουκωμένη παραγωγή που ταιριάζει τέλεια με το ύφος των συνθέσεων και αναδεικνύει τον όγκο των κιθάρων, αλλά και των drums, χωρίς να αφαιρεί τίποτα από την μαύρη και συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα γκρίνιαζα για τη μεγάλη διάρκεια, όμως ο δίσκος είναι τόσο καθηλωτικός που ούτε αυτό μπορώ να κάνω. / Sweden – 95,5
Destruction – Diabolical
Συνεχίζουν ακάθεκτοι στο γνωστό τους στυλ, χωρίς καμία διάθεση για διαφοροποίηση ή πειραματισμό. Άλλωστε, δεν υπάρχει και λόγος, μιας και αυτό που κάνουν το κάνουν καλά. Γρήγορο και αρκετά τεχνικό thrash metal γερμανικού τύπου (άσχετα αν πλέον ο μόνος Γερμανός στο συγκρότημα είναι ο Schmier), που δεν θα συγκλονίσει τον κόσμο σου, αλλά θα σου προσφέρει άφθονες αφορμές για headbanging. Αξιοπρεπέστατες συνθέσεις, αν και προς το τέλος κάνουν μια “κοιλιά”, κάνοντας τα 13 τραγούδια να φαντάζουν κάπως πολλά. Ευτυχώς το album τελειώνει πριν αρχίσεις να βαριέσαι. / Germany – 73,5
Wolf – Shadowland
Συγκριτικά με τον προηγούμενο, έχει λίγο παραπάνω ενδιαφέρον, το οποίο και πάλι επικεντρώνεται κυρίως στο κιθαριστικό κομμάτι, αλλά και στα φωνητικά. Αλλά και πάλι, πρόκειται για textbook κλασικό heavy metal. Αξιοπρεπές και ευχάριστο άκουσμα, αλλά μόλις τελειώσει, το ξέχασες. / Sweden – 58
Audrey Horne – Devil’s Bell
Hard rock, με προεκτάσεις προς το κλασικό heavy metal. Ένα αρκετά ποικίλο και ενδιαφέρον guitar work, ανεβαστικοί ρυθμοί με ωραίο groove, ζεστές ερμηνείες και catchy στίχοι, ειδικά στα refrain. Επίσης, μπόλικες δισολίες. Άλλοτε κοιτάνε προς τους Thin Lizzy και άλλοτε προς τους Iron Maiden, οι οποίοι εδώ περιστασιακά “δανείζουν” και τις δομές των riffs τους (το Return To The Grave Valley θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάποιο χαμένο ορχηστρικό από την εποχή του Powerslave). Όχι, οι Audrey Horne δεν κάνουν κάτι φοβερό και τρομερό. Απλά ξέρουν να φτιάχνουν απολαυστικούς δίσκους, και ο συγκεκριμένος είναι ένας. / Norway – 85
Evergrey – A Heartless Portrait:
The Orphean Testament
Ευτυχώς, το album έχει κιθάρες. Ογκώδη και ρυθμικά riffs, καθώς και ωραία, ενδιαφέροντα leads. Επίσης, σε επίπεδο ερμηνειών, ο Englund στέκεται αρκετά καλά. Οι εποχές βέβαια του Ambassador και του In The Wake Of The Weary έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, αλλά το παλεύει. Στην άλλη πλευρά, στα δυστυχώς, βρίσκεται αυτή η μόνιμη κατήφεια και μελαγχολία στους στίχους. Η οποία βγαίνει και στις συνθέσεις, παρά τις περιστασιακές γρήγορες ταχύτητες. Και ναι, μπορεί αυτή η κατήφεια να είναι εδώ και χρόνια το σήμα κατατεθέν της μπάντας, αλλά κάπου κουράζει. / Sweden – 60
Chaos invocation – Devil, Stone & Man
Επιθετικό, ωμό και βίαιο black με αρκετά death στοιχεία που μου θύμισαν Morbid Angel. Old school προσέγγιση στις συνθέσεις, χωρίς ατμοσφαιρικά ή συμφωνικά μέρη, αλλά με τόση ποικιλομορφία στα riffs και στα solos, ώστε να απέχει αρκετά από το επίπεδο του “μία από τα ίδια”. Και βεβαίως με άψογη παραγωγή, κάτι που πάντα το εκτιμώ. Όσο καθαρή χρειάζεται, και ταυτόχρονα ζεστή και ογκώδης. / Germany – 69,5
Jungle Rot – A Call To Arms
Το thrash/death metal τους δεν το λες άσχημο ή κακό. Απλά έχουν ένα συνθετικό μοτίβο που δεν το διαφοροποιούν στο ελάχιστο και τα τραγούδια είναι τόσο προβλέψιμα που ξέρεις τι θα ακούσεις πριν παιχτεί. Δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που θα σε κάνει να πεις: “Ωραίο αυτό, θέλω να το ξανακούσω”. Προσωπικά, άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου από το τρίτο κιόλας τραγούδι και κάπου στα μισά είχα κιόλας κουραστεί. / USA – 58
Dark Funeral – We Are The Apocalypse
Συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος δίσκος τους παρά τα 6 χρόνια που μεσολάβησαν. Στο ίδιο ύφος και μοτίβο χωρίς τρομακτικές αλλαγές. Αφού εξακολουθούν και βγάζουν ενδιαφέρον υλικό, fine by me. Αρκεί να πρόσεχαν λίγο παραπάνω την παραγωγή. Στα σημεία που υπάρχουν blastbeats και tremolo riffs ταυτόχρονα, γίνεται ένα χάος και άλλοτε κάτι χάνουμε από τις κιθάρες και άλλοτε κάτι από τα πιατίνια. Τα δε τύμπανα ακούγονται πολύ στεγνά, ενώ το πρόβλημα γίνεται πιο έντονο όταν μπαίνουν και τα φωνητικά στο κόλπο, που είναι αρκετά μπροστά και “καπακώνουν” τα υπόλοιπα όργανα. / Sweden – 65
Watain – The Agony & Ecstasy Of Watain
Μουσικά άκουσα ότι ακριβώς περίμενα και ήθελα από αυτούς. Άψογα παιγμένο παραδοσιακό black metal σκανδιναβικού τύπου. Βίαιο, σκοτεινό και κρύο, με γενναίες δόσεις μελωδίας και groove. Γενικά το album δεν κρύβει μεγάλες εκπλήξεις, παρά μόνο μία και αυτή δεν έχει να κάνει με το συνθετικό κομμάτι, αλλά με την παραγωγή. Κι αυτό γιατί είναι ηχογραφημένο live. Πραγματικά αυτή η παραγωγή είναι για χειροκρότημα. Τα πάντα ακούγονται στην σωστή ένταση, με το σωστό όγκο, και τίποτα δεν χάνεται ή “καπακώνεται” από κάτι άλλο. / Sweden – 82
Synteleia – The Secret Last Syllable
Αν ο συγκεκριμένος δίσκος κυκλοφορούσε στα μέσα των ’90s, θα μπορούσαμε ίσως να μιλάμε για το αντίπαλο δέος των Necromantia, των Thou Art Lord, των Varathron ή ακόμα και των Rotting Christ. Ειδικά με τους τελευταίους το συγκρότημα έχει μια αγάπη και φαίνεται από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Στο σήμερα όμως, εμένα αυτό το black metal δεν μου φτάνει. Ευχάριστο άκουσμα, αλλά τίποτα παραπάνω. Το παρήγορο βέβαια είναι ότι βρίσκονται μόλις στη δεύτερη ολοκληρωμένη τους δουλειά, οπότε ίδωμεν… / Greece – 59,5
Cosmic Putrefaction – Crepuscular Dirge For the Blessed Ones
Το συγκρότημα, ή μάλλον αυτό το one-man project, περιγράφει τον ήχο του απλά ως death metal. Θα διαφωνήσω με τον όρο γιατί αυτό που ακούς όταν πατήσεις το play, μόνο σκέτο “death metal” δεν το λες. Και κάπου εδώ σταματούν όλες μου οι ενστάσεις. Οι συνθέσεις είναι τόσο τεχνικές που θα τις ζήλευαν αρκετά technical death σχήματα, αλλά και τόσο ανορθόδοξες στον σχηματισμό, ώστε να αγγίζουν τα όρια του avant-garde. Με πλούσιες σκοτεινές ατμόσφαιρες που κινούνται εκεί όπου το black συναντά το post. Και όλα αυτά χωρίς εξοντωτικές διάρκειες, αφού μόλις ένα τραγούδι ξεπερνάει τα 7 λεπτά. / Italy – 80
Kreator – Hate Über Alles
Το ομότιτλο single υποσχόταν πολλά. Δυστυχώς όμως όλα έμειναν στις υποσχέσεις. Όχι ότι ο δίσκος είναι κακός, κάθε άλλο. Απλά η συνταγή που έχουν εφαρμόσει στον ήχο τους εδώ και μια 20ετία περίπου και που τελειοποίησαν στο Phantom Antichrist, έχει αρχίσει να ξεφτίζει. Ο δίσκος μετά τα πρώτα 5, ομολογουμένως δυνατά, τραγούδια κάνει “κοιλιά” και οι συνθέσεις ακούγονται πρόχειρες και βιαστικές, ίσα ίσα για να βγάλουν την “υποχρέωση”. / Germany – 62
Jeff Scott Soto – Complicated
Ο δίσκος σώζεται από τις εξαιρετικές ερμηνείες του Soto πίσω από το μικρόφωνο. Γιατί κατά τ’ άλλα, με εξαίρεση τα συμπαθητικά Home Again, Until I See You Again και New Horizon ο δίσκος είναι μουσικά αδιάφορος. Χλιαρό, radio friendly hard rock & του νερόβραστου, melodic heavy metal που δεν εντυπωσιάζει κανέναν. / USA – 58
Jorn – Over The Horizon Radar
Άχρωμο, άγευστο, άνευρο και αδιάφορο hard rock με ψήγματα heavy metal. Κοινώς, τυπικό album υπό την σφραγίδα της Frontiers. Είπα να του δώσω μια ευκαιρία λόγω Jorn, αλλά δυστυχώς ούτε οι συμπαθητικές ερμηνείες του έσωσαν την κατάσταση. Συνθέσεις σε low & mid ρυθμούς, που δεν ανεβάζουν ταχύτητα ούτε αν τις σπρώξεις να κυλήσουν σε κατηφόρα. Ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος, κάτι σκόρπια leads & solos εδώ κι εκεί, ενώ για replay value ούτε λόγος. Μία χαμένη ώρα από τη ζωή μου που δεν θα πάρω πίσω. / Norway – 32
Tombs – Ex Oblivion EP
Σε μόλις 22 λεπτά κάνουν λίγο πολύ τα πάντα. Ξεκινάνε με ένα συνδυασμό black metal με post ηχοχρώματα σε γνώριμα μονοπάτια, το γυρνάνε στο κλασσικό heavy και καπάκι στο punk συναντώντας τον Lemmy και τον GG Allin αντίστοιχα. Κάνουν μια απότομη στροφή προς την EDM και την ηλεκτρονική μουσική και τελειώνουν με μια σύνθεση βγαλμένη από κάποιο horror movie. Βέβαια, με μόλις 2 καινούριες δικές τους συνθέσεις, αυτό το EP μοιάζει περισσότερο με glorified single. Αλλά και πάλι, όταν ένα συγκρότημα μεταμορφώνει αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία και τα κάνει να ακούγονται τόσο οικεία μεταξύ τους, δεν μπορείς παρά να κάτσεις και να απολαύσεις το ταξίδι, ακόμα κι αν είναι σύντομο. / USA – 80
Inexorum – Equinox Vigil
Από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, melodic black/death metal albums που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Κι αυτό γιατί το συγκρότημα δεν αναλώνεται στο να φτιάχνει ατμόσφαιρες θυσιάζοντας το heaviness, έτσι απλά για την ατμόσφαιρα. Οι ρυθμοί των τραγουδιών, με οδηγό το καταιγιστικό drumming κινούνται όλοι, πλην ενός, σε μια μόνιμη κατηφόρα. Το guitar work είναι γεμάτο, και πλούσιο σε ογκώδη και αντίστοιχα γρήγορα riffs. Ταυτόχρονα τα leads και τα solos ξεφεύγουν από τα στενά όρια του κλασικού black & death. Από τη μία, λόγω και του γενικότερου προσανατολισμού των συνθέσεων, παραπέμπουν σε folk/pagan metal αλλά και ολίγο κλασικό heavy. Η παραγωγή, ειδικά στο κομμάτι των drums είναι λίγο χαοτική και τα φωνητικά είναι λίγο πίσω, αλλά μικρό το κακό. / USA – 88,5
Decapitated – Cancer Culture
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος δεν παρεκκλίνει συνθετικά και πολύ από τους 1-2 που προηγήθηκαν του. Δεν στερείται τεχνικών στοιχείων, παρότι το συγκρότημα έχει απομακρυνθεί αρκετά από το καθαρά tech death ύφος του. Βέβαια, μπορώ να πω ότι εδώ υπάρχει αρκετά καλή ισορροπία μεταξύ των tech στοιχείων των πρώτων δίσκων με το groove που ενέταξαν από το 2011 και μετά. Οι guest συμμετοχές των Tatiana Shmailyuk και Robb Flynn δεν πέτυχαν και πολύ. Η μεν πρώτη, παρότι φωνάρα, θα απέδιδε καλύτερα σε αυτό το στυλ αν την άφηναν να βγάλει τα brutal φωνητικά που κάνει στους Jinjer. Ο δε δεύτερος ακούγεται παράταιρος στα καθαρά του και αδύναμος στα brutal του. Συνολικά καλός δίσκος, όχι καλύτερος από τον προκάτοχό του. / Poland – 65
Bleed From Within – Shrine
Τίμια προσπάθεια, πλην όμως πολύ safe. Δεν παρεκκλίνει στο ελάχιστο ούτε από τις προηγούμενες δουλειές του συγκροτήματος, αλλά ούτε και από τις πεπατημένες του είδους. Riff-οκεντρικό guitar work, αρκετά τεχνικό drumming, μπόλικο groove και περιστασιακά ξεσπάσματα μελωδίας όπου χρειάζεται, ειδικά στα ρεφρέν. Οι αφοσιωμένοι fans του συγκροτήματος αλλά και του συγκεκριμένου ήχου, ίσως να εκτιμήσουν το album λίγο περισσότερο. Εγώ προσωπικά όμως το βρίσκω ένα κλικ πιο πάνω από το αδιάφορο. / UK – 63
Haunter – Discarnate Ails
Δύσκολος στην ακρόαση δίσκος. Και γι’ αυτό δεν φταίνε οι διάρκειες των δύο εκ των τριών συνθέσεων. Τουλάχιστον όχι αποκλειστικά, μιας ο τρόπος που είναι δομημένες είναι λίγο χαοτικός, και όχι με την καλή έννοια. Στα αυτιά μου ακούστηκαν σαν σκόρπια ανολοκλήρωτα μέρη βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο, σε μια προσπάθεια να φτιαχτεί μια μεγάλη ολοκληρωμένη. Καλό σαν σκέψη, αλλά η “συγκόλληση” δεν έχει πετύχει στο 100%. Οι μεταβάσεις από τα πιο ατμοσφαιρικά στα πιο heavy και άγρια μέρη και οι εναλλαγές των ταχυτήτων είναι σε μερικά σημεία πολύ απότομες. Το πιο συγκροτημένο τραγούδι είναι το μεσαίο, που κι αυτό στα κάτι λιγότερο από 7 λεπτά διάρκεια δεν το λες και μικρό. Πάντως, από ιδέες σε μουσικό επίπεδο, μια χαρά το πάνε. / USA – 67,5
Derek Sherinian – Vortex
Μουσική (σχεδόν) αποκλειστικά για “πειραγμένους” μουσικούς. Ή για “πειραγμένους” fans του είδους. ή γενικότερα για “πειραγμένους”. Αν δεν είσαι κάτι από τα 3, θα δυσκολευτείς να τον ακούσεις. Αυστηρά ορχηστρικές συνθέσεις, αφού στίχοι α) δεν χωράνε και β) δεν χρειάζονται. Με σταθερούς Simon Phillips και Tony Franklin σε drums και μπάσο αντίστοιχα, με οκτώ guest κιθαρίστες που διαβάζοντας και μόνο τα ονόματα τους, ζαλίζεσαι και με έναν αριστουργηματικό Sherinian να οργιάζει πάνω στα πλήκτρα. / USA – 95,5
Municipal Waste – Electrified Brain
Πόση ρετρολαγνεία και πόσα thrash/crossover κλισέ των ’80s μπορούν να χωρέσουν σε ένα δίσκο; Πολλά. Αν μάλιστα, το συγκρότημα απλώς μαϊμουδίζει γνωστά ονόματα του χώρου, ακόμα περισσότερα. 33 λεπτά ανελέητου και ανούσιου κοπανηματος χωρίς την ελάχιστη προσπάθεια να βάλει προσωπικό χαρακτήρα στις συνθέσεις. Οι στίχοι άλλοτε προσπαθούν (ανεπιτυχώς φυσικά) να μας πείσουν ότι έχουν κοινωνικό και πολιτικό νόημα, και άλλοτε ότι είναι χιουμοριστικοι. Στα φωνητικά, τα ουρλιαχτά του Foresta καταντούν ενοχλητικά. Τα δε gang vocals είναι απλά φαιδρά. Τι δεν είναι χάλια σε αυτό το δίσκο; Παραδόξως η παραγωγή. Εντάξει… / USA – 35
Λεωνίδας Παπαδόδημας
