Πριν 1-2 εβδομάδες κοίταγα ποιο ήταν το τελευταίο κείμενό μου που ανέβηκε εδώ. Και ξαφνιάστηκα όταν ανακάλυψα ότι ανέβηκε στις 15/8/22 και αφορούσε δίσκους που άκουσα Ιούνιο και Ιούλιο. Στο μεταξύ, όλους αυτούς τους μήνες ακούω καινούριους δίσκους αν και λίγο σκόρπια, και κρατάω σημειώσεις για αυτούς αν και ακόμα πιο σκόρπια. Αλλά η αλήθεια είναι ότι εδώ και 6 μήνες δεν έχω καταφέρει να βγάλω ένα κείμενο της προκοπής. Με αρχή, μέση και τέλος. Συγκροτημένο και όχι σκόρπιες σημειώσεις. Δεν έχω καταφέρει να κάτσω να γράψω κάτι τέτοιο ώστε να μπορέσω να το ανεβάσω κι εδώ. Η έλλειψη χρόνου είναι η βασική αιτία. Και ποια είναι η βασική αιτία για την έλλειψη χρόνου?
Βασικά, υπάρχουν 2 αιτίες. Η μία είναι η δουλειά μου. Δε θα κάτσω ούτε να αναλύσω τι δουλειά κάνω (κι ας μην είναι καθόλου δύσκολο), ούτε το πόσο κουραστική είναι (μιας και αυτό είναι τελείως υποκειμενικό). Απλά θα πω ότι μου απορροφούσε πολύ περισσότερες ώρες από όσες έπρεπε. Και το “έπρεπε” το ορίζω σε επίπεδα προσωπικού well-being. Θα περάσω απλά στη 2η αιτία.
Δεν. Είχα. Όρεξη. Υπήρχαν μέρες που ένιωθα τέτοια κούραση που απλά, δεν έκανα τίποτα. Προσπαθώ να διατηρήσω ισορροπίες στα πάντα. Στη δουλειά, στη διασκέδαση, στη ψυχαγωγία, στις εξόδους, στις μη εξόδους, στην κούραση και την ξεκούραση. Να μην γέρνει ξεκάθαρα η πλάστιγγα ούτε “από εδώ”, ούτε “από εκεί”. Ούτε μόνιμα “μέσα”, ούτε μόνιμα “έξω”. Κανένα από τα 2 να μην είναι ο αυτοσκοπός, αλλά το μέσο. Να μείνω “μέσα” σήμερα για να κάνω το Χ, ή το Ψ. Να δω ταινία ή σειρές, να ακούσω δίσκους (παλιούς ή νέους), να διαβάσω βιβλίο (εδώ και 2 χρόνια αγοράζω βιβλία με κάθε τυχαία αφορμή χωρίς να έχω διαβάσει ούτε το 10% αυτών). Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να κουραστώ. Μάλλον από την προσπάθεια για τη διατήρηση της ισορροπίας.
Αυτούς τους 6 μήνες η “φάση” μου είναι δουλειά-σπίτι-δουλειά-σπίτι και σχεδόν κάθε Σαββατόβραδο έξοδος μέχρις σχεδόν τελικής πτώσεως. Ξεσπάσματα. Ξεκάθαρα ξεσπάσματα. Ψυχαγωγία δε, μηδέν. Δε θα μετρήσω τις 2 ώρες την ημέρα που στο δρόμο προς/από δουλειά άκουγα (κάποιες φορές) καινούριους δίσκους και κάποια podcasts (by the way, πως γίνεται σα λαός να είμαστε τόσο γραφικοί ακόμα και στα podcasts ρε γαμώτο μου;). Οπότε, σιγά σιγά ξεκινάω την επάνοδό μου στο γράψιμο, among other things. Κυρίως γιατί, μου αρέσει. Εξίσου “κυρίως”, γιατί μου έλειψε. Υπάρχουν πολλές ιδέες και σχέδια. Stay tuned.
Η πρώτη ιδέα που γίνεται πραγματικότητα, είναι αυτά τα editorials. Σκόρπιες απόψεις για διάφορα θέματα. Κάποια ίσως πιο σκόρπια και κάποια πιο συγκεκριμένα. Δεν είμαι και τόσο καλός στις περιλήψεις (είπε μετά από μία εισαγωγή 5 παραγράφων και 431 λέξεων and counting).
Την Τετάρτη το βράδυ έπαθα λάστιχο. Όπως στατιστικά συμβαίνει στους περισσότερους, πάτησα κάτι. Η αναστροφή που έκανα έξω από μια οικοδομή ίσως να φταίει. Σίγουρα όχι εγώ πάντως.
Anyway, κάλεσα οδική βοήθεια και με πήγε σε ένα βουλκανιζατέρ στη Λιοσίων. Και το μυαλό ξεκίνησε να κάνει σκέψεις. Καταρχάς, ότι ο οδηγός της πλατφόρμας έχει κάποια συμφωνία με το συγκεκριμένο βουλκανιζατέρ για χαρτζιλίκι για κάθε αμάξι που φέρνει. Εγώ έδωσα 60 ευρώ, μπορεί αυτός να πάρει ένα δεκάρικο. Δεύτερον, όταν μου είπαν ότι το κόστος της επισκευής είναι 60 ευρώ, αλλά αν θέλω να πληρώσω με κάρτα θα πρέπει να πληρώσω και το ΦΠΑ, μου φάνηκε πολύ συνηθισμένο. Όταν βέβαια μου έκοψε απόδειξη για τα 60 ευρώ, που πήγα σε κοντινό ΑΤΜ και σήκωσα, μπερδεύτηκα λίγο. Αλλά ήμουν κουρασμένος και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα.
Στη διαδρομή προς το σπίτι μου, μου έκανε εντύπωση το ποσό γρήγορα θεώρησα ότι υπάρχουν 2-3 λαμογιές στημένες για αυτές τις περιπτώσεις. Το κομμένο ΦΠΑ, η συνεννόηση για τη προμήθεια. Πόσα χρόνια να υπάρχουν άραγε αυτά?
Η απάντηση είναι πολλά. Και, όχι, δε φταίει το ΠΑΣΟΚ για αυτά. Δεν τα έφερε το ΠΑΣΟΚ αυτά. Το ΠΑΣΟΚ έπιασε γιατί υπήρχαν αυτά. Κάποιος κοινωνιολόγος ή ανθρωπολόγος μπορεί να αναλύσει περισσότερο την παρακάτω δήλωση: ο άνθρωπος είναι ένα άπληστο ον και ειδικά όταν το κέρδος του μπορεί να είναι εύκολο.
Το ντέρμπι ΟΣΦΠ – ΠΑΟ με τη φάση στο 89, αποδεικνύει κάτι που κάποιοι λίγοι λένε χρόνια: η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών των ελληνικών ομάδων, δεν ξέρουν ποδόσφαιρο. Δεν ξέρουν κανονισμούς, δεν ξέρουν συστήματα, δεν ξέρουν θέσεις. Ξέρουν απλά τους αμυντικούς, τους μέσου και τους επιθετικούς. Θέλουν το 0 πίσω, και το άπειρο μπροστά.
Το όλο σύστημα που έχει στηθεί εδώ και 3 δεκαετίες (και πάει για 4) με τα αθλητικά ραδιόφωνα, τις εκπροσώπους τύπου των ομάδων και τις διοικήσεις αυτών να μιλάνε/γράφουνε όλες στον ίδιο τόνο, φέρει τεράστιο ευθύνη για την κατάσταση. Κατάλαβαν ότι ο Έλληνας οπαδός είναι ουσιαστικά αδαής, και στηρίζονται σε αυτό. Γιατί κάνει τη δουλειά τους πιο εύκολη. Είναι σαφέστατα πιο εύκολο να γράψεις αυτό που περιμένει να ακούσει ο πιο καμένος και “τελειωμένος” οπαδός να μιλήσεις σα να απευθύνεσαι μόνο σε αυτούς, παρά να αναλύσεις τι έγινε, πως παίχτηκε ο αγώνας, πως έπαιξε η κάθε ομάδα, και τι έγινε στις “αμφισβητούμενες” φάσεις του αγώνα από πλευράς κανονισμών.
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε την παραδοσιακή τάση του Έλληνα να αντιμετωπίζει πάρα πολλά θέματα με οπαδικό τρόπο, τότε είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι, πολύ απλά και λυπηρά, δεν υπάρχει ελπίδα.
Οι Metallica έβγαλαν άλλο ένα single. Και είναι βαρετό. Τελείως βαρετό. Και, για τρίτο συνεχόμενο single, έχουν κλέψει τους εαυτούς τους. Έχουν γράψει ένα μέτριο tribute στο The Shortest Straw και το Eye Of The Beholder που κανένας δε ζήτησε και κανένας δε χρειαζόταν. Επίσης, Kirk Hammett, βαριέσαι. Παραιτήσου. Και, πάρε και τον Ulrich μαζί σου.
Αξίζει όμως να συζητηθεί και τι μερίδιο ευθύνης έχουν οι οπαδοί σε αυτό. Τόσα χρόνια, μόνο πίεση και απαιτήσεις. Και συνεχής γκρίνια για αλλαγή στυλ, αλλαγή ύφους, κομμένα μαλλιά. Για το ηχητικό αποτέλεσμα σε αυτά τα 3 (μέχρις στιγμής) singles, φταίνε μόνο οι Metallica? Όχι. Ξεκάθαρα όχι.
Ο Dave Ellefson δεν αδίκησε τον εαυτό του. Κοροϊδεύει τον εαυτό του. Είναι ένας “Χριστιανός” που είχε “ξαναβρεί” το δρόμο του το 2010, και πριν 2-3 χρόνια έστελνε βίντεο στο Twitter σε θαυμάστρια (?) αυνανιζόμενος. Ένας “Χριστιανός” δεν το κάνει αυτό. Προσωπικά είμαι Άθεος. Αλλά, γαμώτο. Θα περίμενε κανείς…κλπ κλπ κλπ. Anyway, η αφορμή για αυτή τη σκέψη είναι η διαφήμιση μίας συνέντευξης. Και πως, για να διαφημίσει κάποιος τη δουλειά του, θα κάνει τα πάντα. Το video του Ellefson να παίζει το μικρό του μπάσο έγινε “αδίκησε τον εαυτό του”. Οπότε, αφού αδίκησε τον εαυτό του, “διαβάστε και τη συνέντευξη που του πήρα και θα δείτε κι εσείς ότι τελικά είναι γαμάτος”. Λες και ένα περιοδικό που είναι το μοναδικό στη χώρα στο αντικείμενό του, χρειάζεται διαφήμιση. Ή λες και αυτή η διαφήμιση γίνεται σωστά.
Σχετικά με τα Τέμπη και το ατύχημα, έχω να πω μόνο 2-3 πράγματα μόνο. Πρώτον, οι φωτογραφίες που έβλεπα στα social media από σχολεία με τις τσάντες των παιδιών να σχηματίζουν τις φράσεις “όταν φτάσεις, στείλε” έσφιξαν το στομάχι μου πολύ πιο έντονα από ότι περίμενα. Δεύτερον, θέλω να παρατηρήσω ότι ο χρόνος που χρειάζεται ο Έλληνας να μετατρέψει το κάθε τι σε κομματικό θέμα, όλο και μειώνεται. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να βγάλουμε λεφτά από αυτό. Και, για όποιον αποφασίσει να το σχολιάσει αυτό, ας παρατηρήσει ότι έγραψα “κομματικό θέμα” και όχι “πολιτικό θέμα”. Τρίτον, δείτε οπωσδήποτε το παρακάτω βίντεο. Τουλάχιστον, έστω και σε περίληψη, έστω και σε τίτλους, να έχετε τις βασικές πληροφορίες του τι πραγματικά έγινε και γιατί:
