Όπως πάντα, όπως κάνουν σταθερά εδώ και 20 χρόνια, οι Sunn O))) έβγαλαν έναν ακόμα «δικό» τους και δύσκολο δίσκο. Αλλά, δεν είναι μόνο αυτό. Πρέπει να εξηγηθεί αναλυτικότερα τι είναι αυτό που κάνουν οι Sunn O))). Γιατί δεν είναι απλά 2 τύποι που παίζουν πολύ αργά. Είναι πολλά παραπάνω.
Η πορεία τους ξεκίνησε πριν 21 χρόνια (τα 19 με δισκογραφία μάλιστα). Από την αρχή τους έδειχναν ότι έχουν να δώσουν και να πουν κάτι τελείως διαφορετικό. Ναι, οι Earth προϋπήρχαν. Αλλά αυτό δεν έφτανε απλά στους Anderson και O’Malley. Το ίδιο το όνομα της μπάντας, όπως το επέλεξαν οι δυο τους, είναι μία πρώτη υπέρβαση. Λάτρευαν τους Earth. Τόσο που αποφάσισαν πως στο μουσικό τους σύμπαν η Γη αποτελεί το κέντρο του κόσμου, και ο Ήλιος περιστρέφεται γύρω από αυτή.
Ο ήχος τους βασίζεται στις 2 βασικές αρχές της drone μουσικής. Η πρώτη, όπως την υπηρετούν και οι Earth, είναι η πολύ χαμηλή ταχύτητα. Αυτή την αρχή οι Sunn O))) (για την ιστορία, το όνομά τους προφέρεται όπως ο ήλιος, sun) την τέντωσαν όσο δεν πάει. Γράφουν τόσο αργά τις συνθέσεις τους που δεν «χωράνε» drums. Κατά περιόδους έχουν πειραματιστεί με κρουστά (τόσο σε studio ηχογραφήσεις, όσο και σε live εμφανίσεις), αλλά ποτέ drums σε καμία γνωστή μορφή τους.
Η δεύτερη αρχή που επηρεάζει τον ήχο τους είναι το νόημα της λέξης drone. Βόμβος. Ένα επίμονο βουητό, χαμηλής συχνότητας και με εναλλαγές σε ένα στενό περιθώριο συχνοτήτων. Ένας ήχος σταθερός σαν να είναι ακίνητος. Τόσο «ακίνητος», που οι εναλλαγές στις συχνότητες (κοινώς, στις νότες) προκαλούν έκπληξη. Πιθανόν να έχουν επηρεαστεί και από τον Αριστοτέλη και την διδασκαλία του περί του «κινούν ακίνητου». Στο οποίο όμως δεν θα επεκταθώ, γιατί χρειάζονται γνώσεις και αναλύσεις που δεν έχω και κατέχω.
Όλο αυτό, με όλα τα περιεχόμενα που μπορούμε να καταλάβουμε (ή δεν μπορούμε να καταλάβουμε) οι Sunn O))) το ονομάζουν “life metal”. Και όχι μόνο στον φετινό τους δίσκο. Το ονομάζουν έτσι εδώ και αρκετά χρόνια. Και είναι ένας όρος που ξεκίνησε από τον Nicke Andersson των Entombed, ως απάντηση σε όσους θεωρούσαν ότι οι Entombed ξεπουλήθηκαν όταν υπέγραψαν στην Columbia (life metal σε αντίθεση με το death metal). Ο φετινός δίσκος είναι απλά η διακήρυξη ενός πολύ συγκεκριμένου και μοναδικού ήχου.
Και αυτό είναι που μου δημιουργεί απορίες. Η πρώτη είναι η προφανής. Γιατί τώρα; Γιατί στον 8ο δίσκο της καριέρας τους, και γιατί όχι νωρίτερα. Έτσι κι αλλιώς, οι εκπλήξεις από την πλευρά των Sunn O))) έχουν σταματήσει εδώ και χρόνια. Και δεν το γράφω με κακή προδιάθεση αυτό. Παραμένουν μοναδικοί σε αυτό που κάνουν. Αλλά, ο τελευταίος τους δίσκος που προκάλεσε σοκ ήταν το Monoliths & Dimensions (2009). Το επόμενο ερώτημα είναι γιατί δεν συνέχισαν τη συνεργασία με τον Attila Csihar; Όχι ότι με ενοχλεί η συμμετοχή της Hildur Guðnadóttir στο Between Sleipnir’s Breaths, αλλά δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Υπάρχουν κι άλλα ερωτήματα, αλλά δυστυχώς χωρίς απαντήσεις δεν έχουν νόημα.
Στις «εκπλήξεις» του δίσκου είναι το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που το συγκρότημα έκανε μία πλήρως αναλογική ηχογράφηση, με τη βοήθεια του Steve Albini (κιθαρίστας και τραγουδιστής στους Shellac, και βασικό στέλεχος στις ηχογραφήσεις των Neurosis). Θα περίμενε κανείς ένα συγκρότημα σαν τους Sunn O))), που το αποτέλεσμα των συνθέσεών του εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό από τον ήχο και τις (άπειρες) παραμέτρους που τον επηρεάζουν, ότι θα είχε κάνει αρκετές αναλογικές ηχογραφήσεις.
Όπως έγραψα και στην αρχή, ο δίσκος είναι δύσκολος. Όπως δύσκολο είναι γενικά και συνολικά, το έργο του ντουέτου. Είναι ελιτιστικό και «κλειστό». Δεν είναι για όλους. Δεν είναι καν για πολλούς. Για αυτό και έπρεπε να γραφτεί κάποια στιγμή ένα κείμενο για τους Sunn O))) σαν αυτό. Γιατί πρέπει να κατανοούμε τι θέλει να πει ο ποιητής, για να καταλήξουμε μετά στο συμπέρασμα του αν μας αρέσει το καινούριο έργο του. Και εγώ καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο συγκεκριμένος δίσκος είναι εξαιρετικός στο είδος του. Μάλιστα, τον κατατάσσω στην 3η θέση της δισκογραφίας τους, μετά τους Black One (2005) και Monoliths & Dimensions, και στην ισοβαθμία με το ØØ Void (2000).
