Ξεκίνησε η καινούρια χρονιά και σε επίπεδο κυκλοφοριών. Και ήδη η φάση είναι “τρέχουμε και δε φτάνουμε”. Ακόμα δεν έχουμε μπει στο 100% στη χρονιά, μιας και τα “δυνατά ονόματα” έρχονται αργότερα μέσα στη χρονιά, αλλά έχουν βρεθεί μπροστά μου ήδη μερικές πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες. Και μερικές καθόλου αξιόλογες και πολύ ανούσιες. Αλλά, δε γκρινιάζω. Γιατί είναι νωρίς ακόμα.
Θα μπορούσα να γκρινιάξω για τους Tool, αλλά το έχουν κάνει τόσοι πολλοί και τόσο πολύ που επιλέγω απλώς να περιμένω. Πλέον, η τελευταία ενημέρωση που έχουμε είναι ότι περιμένουμε το χρονικά διάστημα “μέσα Μαΐου με μέσα Ιουνίου”. Ελπίζω μόνο να μην απογοητευτώ. Μέχρι τότε όμως, καινούριοι δίσκοι κυκλοφορούν και θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν.
Soilwork – Verkligheten (Sweden) – 73,48
Η αλήθεια είναι ότι ήμουν διστακτικός απέναντι σε αυτόν το δίσκο. Γιατί δεν ήμουν σίγουρος πόσα στοιχεία metalcore έχουν ακόμα στον ήχο τους. Ευτυχώς, λίγα και καλά. Αντιθέτως, οι συνθέσεις τους πατάνε και σε πολλά άλλα είδη από απλό heavy metal (μη σου πω και hard rock αλλά με «άλλες» κιθάρες»), μέχρι και death/black με το σχετικό blastbeat. Οι δε φωνές έχουν μία πολύ ενδιαφέρουσα ποικιλία στις χροιές και τα ύφη. Καλή αρχή για το έτος μπορώ να πω.
Veilburner – A Sire To The Ghouls Of Lunacy (USA) – 88,88
Το Introvertoid είναι «βατό». Έτσι, για να νομίζεις ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά. Και σκάει το Panoramic Pantheons, και ψάχνω να βρω από πού μου ήρθε. Εμφανίζονται και τα a-la Attila Csihar φωνητικά στο Agony On Repeat, και το ψάρωμα είναι ολοκληρωτικό. Η βάση τους είναι το blackmetal, η συμμετοχή του death στις συνθέσεις είναι σχεδόν παντού, και το πειραματικό ύφος «φωνάζει» σε «κακόφωνα» riffs και φωνητικά. Πραγματικά, ψαρωτικός δίσκος.
Tytus – Rain After Drought (Italy) – 36,73
Μπορεί να πει κάποιος πως έχει 2-3 καλές στιγμές. Ίσως. Σίγουρα όμως όχι ολόκληρα τραγούδια. Προβλέψιμο και βαρετό. Και ειδικά αυτά τα φωνητικά που είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ίδια σε όλα τα τραγούδια. Αλλά, καλά να πάθω. Τι περίμενα; Heavy/power από Ιταλία. Εγώ φταίω που περίμενα κάτι το διαφορετικό.
John Garcia and The Band Of Gold – John Garcia and The Band Of Gold (USA) – 92,54
Το όνομά του θα φέρνει πάντα στο μυαλό τους Kyuss και τη γέννηση του desert rock, του πατέρα του stoner rock όπως το ξέρουμε σήμερα. Από το 1989 είναι ταγμένος σε έναν συγκεκριμένο ήχο και μία συγκεκριμένη αισθητική. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Και τίποτα δεν είναι το ίδιο. Το ύφος του, παραμένει το ίδιο. Αλλά πλέον, είναι ώριμος. Είναι και 48. Και ο δίσκος είναι ένα μικρό αριστούργημα. Έχει τις “Kyuss” στιγμές του, με τις κιθάρες να έρχονται πολύ κοντά στον ήχο του Homme. Έχει το groove του, έχει τα solos του, και τις ερμηνείες του Garcia. Πέραν αυτών, τελείως υποκειμενικά, δεν μπορώ να πω κακή κουβέντα για τον Garcia.
Archangel A.D. – Warband (USA) – 54,78
Μωρέ, όλα καλά κι ωραία. Επιθετικότητα, τεχνική κατάρτιση, πάθος και ύφος. Αλλά, από τη μία τα riffs μου θυμίζουν κάτι μεταξύ απλοϊκών Slayer και παλιών Iced Earth, και από την άλλη η φωνή μου θυμίζει πολύ Testament νεότερης εποχής. Οπότε, μιας και δεν με ξετρελαίνουν, προτιμώ να ακούσω τα παραπάνω συγκροτήματα αντί για Archangel. Αν αλλάξουν κάποια πράγματα, ίσως στο μέλλον.
Violblast – Theater Of Despair (Spain) – 67,16
Αξιοπρεπές thrash metal, σε μία σχετική ισορροπία μεταξύ Ευρωπαϊκής και Αμερικάνικης σχολής. Έχει αρκετά πετυχημένη ατμόσφαιρα, και πολλά στοιχεία από Slayer στις συνθέσεις. Δεν ξετρελαίνει, αλλά ακούγεται ευχάριστα και άνετα.
Legion Of The Damned – Slaves Of The Shadow Realm (Netherlands) – 66,43
Μία σταθερή ταχύτητα στο 90% του δίσκου, πολύ ωραία riffs σε όλο τον δίσκο, και τα ίδια φωνητικά σε όλο τον δίσκο. Κοινώς, μόνο υποκειμενικά κρίνεται ο δίσκος. Αν σου αρέσει το death metal με thrash νοοτροπία στο στήσιμο των συνθέσεων, όλα καλά. Αλλιώς, μπορεί και να βαρεθείς λίγο.
Rosetta – Sower Of Wind (USA) – 46,27
Μισή ώρα πλάτες για κάτι που δεν έρχεται ποτέ. Και λέω ποτέ γιατί έτσι όπως είναι στημένες οι συνθέσεις, μου μοιάζει σαν να ακούω τη μίξη από όλα τα ρυθμικά, πριν μπουν τα όποια lead όργανα. Πραγματικά, ακατανόητη κυκλοφορία. Καλή δουλειά μεν, αλλά μου μοιάζει μισή.
At The Gates – With The Pantheons Blind EP (Sweden) – άνευ
Συγγνώμη, αλλά με υποχρεώσεις και κυκλοφορίες που προκύπτουν από συμβόλαια δισκογραφικών δεν ασχολούμαι. 4 τραγούδια από τον πρόσφατο δίσκο τους, το ένα και σε demo έκδοση, και μία επανεκτέλεση ενός παλιού.
A Swarm Of The Sun – The Woods (Sweden) – 83,11
Δεν είχα ιδέα για αυτό το συγκρότημα. Το έμαθα μέσα από κριτικές κάποιων sites που εμπιστεύομαι. Όταν διάβασα το συνδυασμό Σουηδοί-post rock-3ος δίσκος, η περιέργειά μου ξεσηκώθηκε. Επιβραβεύτηκα σε μεγάλο βαθμό. Εκπληκτικές ατμόσφαιρες από τις πλάτες των πλήκτρων και το τεράστιο «βάθος» στις κιθάρες, πεντακάθαρη φωνή για τους στίχους (ω, ναι, έχει στίχους) και σχετικές κλιμακώσεις. Όλα αυτά σε 3 τραγούδια, που όμως έχουν διάρκεια 12 plus λεπτά.
Nailed To Obscurity – Black Frost (Germany) – 78,30
Δεν είχα ακούσει ξανά δίσκο τους. Είχα δει το όνομά τους, αλλά δεν είχε τύχει να ακούσω κάποιο δίσκο τους. Μπορεί να έχει να κάνει με το γεγονός πως αυτός είναι ο πρώτος τους δίσκος σε μεγάλη εταιρεία (Nuclear Blast). Όπως και να ‘χει, ανακάλυψα ακόμα μία μπάντα που θα μπω στη διαδικασία να ακούσω και τις προηγούμενες δουλειές της. Το δικό τους doom/death υβρίδιο έχει πολλά στοιχεία από Paradise Lost στις κιθάρες και τον ήχο, αλλά στα φωνητικά έχουμε διπλή επιρροή. Τα μεν καθαρά κινούνται μεταξύ Paradise Lost και Anathema, ενώ τα brutal κοιτάνε ευθεία προς τη σχολή της Σουηδικής death σκηνής. Μελαγχολικές συνθέσεις με εύστοχα ξεσπάσματα και αγριάδα.
Mono – Nowhere Now Here (Japan) – 88,83
Η μόνη έκπληξη είναι το ένα τραγούδι με φωνητικά (Breathe). Από εκεί και πέρα, post-rock με ποιότητα και ουσία από ένα συγκρότημα που παίζει εδώ και χρόνια post-rock με ποιότητα και ουσία. Οι κλιμακώσεις είναι πολλές και η σχετικά μεγάλη διάρκεια του δίσκου (1 ώρα και 35 δευτερόλεπτα) δεν «φαίνεται» στις ακροάσεις.
Contrarian – Their Worm Never Dies (USA) – 86,44
Δεν είχα ιδέα για αυτό το συγκρότημα, μέχρι που διάβασα ότι πρόκειται για μία μπάντα στην οποία παίζει ο Γιώργος Κόλλιας (a.k.a. George Kollias των Nile). Ωραία, ήξερα λοιπόν ότι οι πιθανότητες του ποιοτικού death metal ήταν ανεβασμένες. Αυτό που δεν φανταζόμουν είναι ότι το είδος τους είναι progressive death metal. Και μάλιστα, συγκεκριμένης σχολής. Της σχολής των Death. Πραγματικά τα riffs σε πολλά σημεία είναι επηρεασμένα από τους Death. Θα μπορούσα να μιλήσω και για το “next best thing” σε σχέση με τους Death, αλλά οι Death είναι τεράστιοι και δεν είναι εύκολο να βγάλεις κάποιο συγκρότημα ως το next best thing τους.
The Neal Morse Band – The Great Adventure (USA) – 88,18
Ο προηγούμενος δίσκος της μπάντας του Neal Morse (που έχει για drummer τον Mike Portnoy – δεν θα σταματήσω να το φωνάζω) με τίτλο The Similitude Of A Dream, τελείωνε με το στίχο “Let the great adventure begin”. Φυσικά, τότε δεν ήξερε κανένας μας, αλλά τώρα μάθαμε ότι ο καινούριος διπλός δίσκος είναι sequel του προηγούμενου διπλού δίσκου. Και φυσικά μιλάμε για εξαιρετικό progressive rock. Δεν αμφέβαλλα μιας και παρακολουθώ τον Morse από τους Spock’s Beard. Αλλά δεύτερος σερί διπλός δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να του βγει βαρετός. 22 τραγούδια τόσο «φορτωμένα» μουσικά που κάθε cd ξεκινά με το δικό του overture! Αλλά, Neal Morse. Οπότε, όλα καλά. Εκτός του κομματιού του “born-again-christian” και πως αυτό επηρεάζει εδώ και χρόνια τους στίχους του. Αλλά, δεν πειράζει. Το σύνολο είναι εξαιρετικό.
Thunder – Please Remain Seated (USA) – no value
Στο 2ο reunion τους, οι Thunder αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν ένα album με παλιά τους τραγούδια, ηχογραφημένα ξανά υπό συγκεκριμένο πρίσμα. Το πρίσμα ήταν επιρροές από rock, blues και jazz. Τώρα, γιατί αποφάσισαν να το κάνουν αυτό με τα συγκεκριμένα τραγούδια, δεν μπορώ να το καταλάβω. Και πραγματικά, δεν νομίζω ότι έχει και νόημα να το καταλάβω.
Aver – Orbis Majora (Australia) – 81,54
Ξεκινάει το Feeding The Sun και τις κιθάρες και τα βιολιά του και λέω «α, ωραία psychedelic/space φάση φαίνεται αυτή». Αλλά όταν αγριεύει λίγο η φωνή και μπαίνει σε πλήρη ένταση το τραγούδι, διακρίνω και πολλά alternative/grunge στοιχεία. Και αρκετές stoner επιρροές στις lead κιθάρες. Και ψάχνω να βρω τι έγινε. Τι πίνουν αυτά τα παιδιά εκεί στη μακρινή Αυστραλία; Πραγματικά αξιόλογος δίσκος, και φαινομενικά αξιόλογη μπάντα.
Bring Me The Horizon – Amo (England) – no value
Δεν ήμουν ποτέ κανένας τρελαμένος θαυμαστής τους. Απλά πίστευα ότι αυτό που έκαναν το έκαναν καλά (metalcore) και πως ήταν από τα ποιοτικά συγκροτήματα ενός είδους που έπιασε το peak του πολύ νωρίς και πολύ βιαστικά, με αποτέλεσμα να εμφανιστούν πολλά ανούσια συγκροτήματα. Όμως οι Bring Me The Horizon ξεχώριζαν για εμένα. Μέχρι που υπέγραψαν στη Sony. Τώρα, δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε πρώτα. Αν δηλαδή το συγκρότημα άλλαξε τον ήχο του και για αυτό υπέγραψε στη Sony, ή αν υπέγραψε στη Sony και για αυτό άλλαξε τον ήχο του. Αλλά ήδη από τον προηγούμενο δίσκο είχαν φανεί σημαντικές αλλαγές στον ήχο και στο ύφος τους. Ο φετινός δίσκος δεν έχει καμία σχέση με όλες τις προηγούμενες δουλειές τους. Δεν μου αρέσει και δεν με ενδιαφέρει ο καινούριος ήχος τους. Για 2 λόγους. Πρώτον, δεν περιμένω αυτό τον ήχο από τους Bring Me The Horizon. Τους είχα μάθει σε άλλο ήχο. Θα μου πεις «να μείνουν στάσιμοι, να μην εξελιχθουν;». Φυσικά να εξελιχθούν, αλλά όχι και να αλλάξουν τελείως είδος. Θα παρακολουθούσες ποτέ την πορεία ενός αθλητή του στίβου με το ίδιο ενδιαφέρον αν το γύρναγε στο μπιλιάρδο; Όχι. Και εδώ έρχεται ο δεύτερος λόγος που μου είναι παγερά αδιάφορος αυτός ο δίσκος. Υπάρχουν άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες που αυτό που προσπαθούν (πλέον) να κάνουν οι Bring Me The Horizon, το κάνουν πολύ καλύτερα και πολύ ποιοτικότερα. Οπότε, thanks, but no thanks.
Flotsam And Jetsam – The End Of Chaos (USA) – 79,61
Για να μείνει κάπου γραμμένο, θέλω να δηλώσω ότι το ντεμπούτο τους είναι ένας από τους πιο ψαρωτικούς και πορωτικούς δίσκους έχω ακούσει ποτέ μου. Και 33 χρόνια μετά, ακούμε έναν δίσκο που ηχητικά δεν έχει πολλές ομοιότητες με τον πρώτο (άλλο 1986, άλλο 2019), αλλά είναι το next best thing σε μία δισκογραφία με 13 full lengths. Και thrash, και progressive αλλά και το βαρύ και γρήγορο power τύπου Iced Earth. Και φυσικά, ο Eric Knutson. Χρειάζεστε κάτι άλλο;
Dust Bolt – Trapped In Chaos (Germany) – 75,21
Η βασική διαφορά αυτού του δίσκου σε σχέση με τους προηγούμενους των Dust Bolt είναι η προσθήκη πολλών μελωδιών στις συνθέσεις τους, χωρίς να έχουν μαλακώσει καθόλου το thrash τους. Οι υπόλοιπες διαφορές είναι οι ελεγχόμενες (και κατ’ επέκταση, ποικίλες) ταχύτητές τους και το groove στοιχείο που εμφανίζεται σε κάποια riffs. Από εκεί και πέρα, μόνο θρας. Αλλά αυτό το thrash, όχι το “Yesterday I killed Sarah”. Να ξεχωρίζουμε τραγούδι από τραγούδι.
Sithu Aye – Homebound (Scotland) – 80,94
Και φτάσαμε πλέον στο σημείο που βγήκε ένας δίσκος για τον οποίο ισχύει η φράση «djent, αλλά από τα καλά». Γιατί ο Aye έχει βάλει τη μελωδία στο κέντρο των συνθέσεών του. Σαν το Steve Vai. There, I said it. Οι συνθέσεις του σαν νοοτροπία μου θυμίζουν πολύ τις συνθέσεις του Vai. Μελωδίες, πολλές και καλές. Άλλες δεξιοτεχνικότατες, άλλες πιο απλές. Αλλά όλες δένουν μεταξύ τους, και η κάθε σύνθεση σε πάει άνετα από μελωδία σε μελωδία. Ναι, ο δίσκος απευθύνεται σε κιθαρίστες κατά κύριο λόγο. Αλλά, η μελωδία ξεχωρίζει.
Godsleep – Coming Of Age (Greece) – 71,21
Διχασμένος «βγήκα» από τις ακροάσεις αυτού του δίσκου. Τα riffs είναι πολύ καλά. Και πολύ “1000mods” του πρώτου δίσκου. Θα μπορούσα να πω και λίγο Kyuss, αλλά δεν είναι τόσο εμπνευσμένα. Ωραία, groove-άτα, αλλά όχι και Kyuss. Και η φωνή της Amie με διχάζει. Από τη μία στα μεσαία της, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία του δίσκου, είναι λίγο flat. Λίγο αδιάφορη η ερμηνεία της. Αλλά, στα ελάχιστα σημεία που αγριεύει και αλλοιώνεται η χροιά της, είναι εξαιρετική. Νομίζω ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στις κλίμακες των τραγουδιών. Επειδή “stoner” και επειδή «χαμηλά κουρδίσματα», οι συνθέσεις είναι χαμηλές για τις (φαινομενικές) ικανότητες της Amie. Δύο οι επιλογές. Η μία είναι να ανεβάσουν τις κλίμακες πιο ψιλά/ψηλά για να βρει χώρο η Amie να ανοίξει η φωνή της. Η άλλη, που είναι και πιο ρισκαδόρικη, είναι να ρίξουν κι άλλο τα κουρδίσματα για να βγει ακόμα πιο ψηλά η φωνή της. Αλλά εκεί θέλει ιδιαίτερη προσοχή στη παραγωγή.
The Sabbathian – Latum Alterum (International) – 0
Γαμώ τα «πρέπει» των κολλημένων οπαδών, γαμώ! Γαμώ τους κολλημένους οπαδούς που είναι τόσο κολλημένοι που δεν καταλαβαίνουν ότι ακούνε τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά. Και όταν τέτοιο οπαδοί κάνουν συγκροτήματα και βγάζουν δίσκο, βγάζουν μία κακιά φωτοτυπία φωτοτυπίας, που η ποιότητα φθίνει με κάθε αντίτυπο.
Τα μπινελίκια τα γράφω για τα πρέπει που έχουν κουβαλήσει μέσα σε αυτό τον doom/occult δίσκο οι Chad Davis και Anette Uvaas Guldrandsen. Τα πιατίνια με το βάθος όσο δεν πάει, το άθλιο “retro” fuzz στις κιθάρες, που τις κάνει να ακούγεται σαν χαλασμένες (ή κακής diy παραγωγής σκανδιναβικού blackmetal, κοινώς άθλιες) και τα γαμημένα ανούσια αιθέρια φωνητικά. Να πάτε στο διάολο (Βασίλης Λεβέντης copyright).
