Μέσα στον Ιούνιο δεν πρόλαβα να βγάλω σχετικό κείμενο. Οι λόγοι είναι 2: το Mundial και η καινούρια δουλειά. Οπότε, σήμερα βγαίνει διπλό κείμενο. Το κακό είναι ότι έχω ακόμα γύρω στους 50 δίσκους που θέλω να ακούσω μέσα στον Αύγουστο, πέραν τους όποιους δίσκους βγουν. Κοινώς, δεν παίζει να προλάβω. Αλλά μέχρι τέλη Αυγούστου, βλέπουμε. Επί του παρόντος, ρίξτε μια ματιά.
Amorphis – Queen Of Time (Finland) – 92,44
Με πραγματική και ζωντανή ορχήστρα, με guests από Anneke και Jørgen Munkeby, με τον Joutsen να απλώνει την φωνάρα του σε όλον τον δίσκο (και πιθανώς σε 2-3 studios ακόμα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, και με την παραγωγή του Jens Bogren, θα ήταν πολύ δύσκολο να βγει ένας κακός δίσκος. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις ότι τις συνθέσεις τις υπογράφουν Esa Holopainen ή Santeri Kallio, είναι πολύ δύσκολο να μην εντυπωσιαστείς με αυτόν τον δίσκο. Και, ναι, το δικό μου αγαπημένο από τον δίσκο είναι το Amongst Stars. Επική εισαγωγή, επανάληψη επικής εισαγωγής και πρώτη mini εμφάνιση της Anneke, κουπλέ με Joutsen, κουπλέ με Anneke και ρεφρέν με τους 2 σε ένα μικρό tribute (αν και εύθυμο) στους Theatre Of Tragedy.
Battleroar – Codex Epicus (Greece) – 74,16
Ελληνικό epic heavy metal. Μπορεί να έχουμε φτάσει στο 2018, αλλά ακόμα οι κίνδυνοι να βγει ένας καινούριος δίσκος που όμως θα ακουστεί ελεεινά γραφικός, ελλοχεύουν ακόμα. Οι Battleroar, κατά την ταπεινή μου άποψη, τους αποφεύγουν όλους. Άλλους οριακά, άλλους με άνεση. Αλλά τους αποφεύγουν όλους. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν κάποια στοιχεία που είναι εμφανή αρνητικά για εμένα. Όπως το εισαγωγικό Awakening The Muse, όπου αντίστοιχης έντασης πλήκτρα δεν συναντάμε πουθενά στον υπόλοιπο δίσκο. Άλλο ένα αρνητικό στοιχείο είναι το Sword Of The Flame. Ξέρω πως οι φανατικοί θα διαφωνήσουν μαζί μου, αλλά ο οπαδισμός ήταν πάντοτε κάτι που με ενοχλούσε ως ύπαρξη. Δεν με απασχολεί τι έκαναν οι Manilla Road πριν 20 χρόνια, ο Johnny Cash την τελευταία εβδομάδα πριν πεθάνει είχε περισσότερη φωνή από τον Mark Shelton. Και κλείνω με το εισαγωγικό solo κλαρίνο (κάποτε αυτή φράση είχε γραφτεί στο Metal Hammer ως αστείο, αλλά μετά το περιοδικό γνώρισε τους VIC), το οποίο πετάγεται «εκτός» σύνθεσης από το μπάσιμο των drums για να ξεκινήσει το τραγούδι. Από εκεί και πέρα, τα The Doom Of Medusa και Enchanting Threnody είναι φανταστικές συνθέσεις (minus το solo κλαρίνο), και αν ο Κώστας Τζώρτζης κρατήσει το ίδιο lineup για μερικούς δίσκους ακόμα, οι Battleroar μπορούν να διεκδικήσουν μεγαλύτερα πράγματα.
Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel Casino (England) – 51,87
Δεν μου αρέσουν οι φωνητικές γραμμές του Turner σε αυτόν τον δίσκο. Ούτε η παραγωγή στη φωνή του. Ούτε η παραγωγή στα drums. Και οι συνθέσεις μου μοιάζουν σαν να προσπαθούν να αναπαράγουν δεκαετία ’70 και soul μουσική, αλλά πολύ επιτηδευμένα. Σε σημείο που έπιασα τον εαυτό μου να λέει σε τραγούδι «τελείωνε!». Δυστυχώς όχι. Maybe next time.
Candlemass – House Of Doom EP (Sweden) – 87,62
Εδώ είναι και ο Mats Leven, εδώ και ο Leif Edling. Και γενικά, εδώ είναι το δεύτερο καλύτερο line-up των Candlemass μετά το line-up του Nightfall. Και όλα καλά, αλλά από το 2012 έχουμε δει 3 compilations, 1 split, 2 EPs και ένα single. Να δούμε και κανένα καινούριο full length δίσκο; Ή από εδώ και πέρα θα πρέπει να ικανοποιούμαστε μόνο με EPs;
Dopethrone – Transcanadian Anger (Canada) – 80,59
Οι Church Of Misery, στο ακόμα πιο βρώμικό τους, με φωνητικά που αγγίζουν το brutal έτσι όπως ακούγεται το τελικό αποτέλεσμα. Με πολύ μεγάλη επιρροή από Black Sabbath. Όχι μόνο στο Wrong Sabbath που όλοι την περιμένουν. Αλλά και στο Killdozer, στο Scuzzgasm και γενικότερα «εδώ κι εκεί». Φυσικά, stoner-άδες χωρίς χιούμορ δεν γίνεται. Το νου σας λοιπόν στο Kingbilly Kush. Είναι διασκευή στο Tush των ZZ Top, με την λέξη tush να έχει αντικατασταθεί από την λέξη Kush. Που σημαίνει κάνναβη από περιοχές όπως Πακιστάν και Βορειοδυτική Ινδία. Γειά μας.
Down Among The Dead Men – …And You Will Obey Me (International) – 49,91
Ακούγοντας το δίσκο, το πρώτο τραγούδι που ξεκινάει διαφορετικά από τα υπόλοιπα είναι το 5ο. Μέχρι εκεί το death metal είναι σε μία ανούσια μάχη με το crust, μιας και κανείς δεν νικάει. Το crust ορίζει τις ταχύτητες και τους ρυθμούς, και το death metal ορίζει τα riffs και τα φωνητικά. Στο Omega (το 5ο που έγραψα πιο πάνω), έχει μία αλλαγή στην εισαγωγή. Τo Eye Of Harmony έχει κι αυτό λίγο διαφορετικό ρυθμό, αλλά ουσιαστικά είναι ο ίδιος ρυθμός παιγμένος λίγο πιο αργά. Αν μου έλεγε κάποιος ότι οι Down Among The Dead Men δεν έχουν drummer αλλά drum machine, δεν θα διαφωνούσα. Και, μπορεί ο δίσκος να διαρκεί μόνο μισή ώρα, αλλά πραγματικά ποιο το νόημα; Ας έκοβαν τα μισά τραγούδια (όποια κι αν είναι αυτά), και ας έβγαζαν ένα ΕΡ με το Eye Of Harmony και άλλα 4.
Graveyard – Peace (Sweden) – 80,07
Το 2016 διαλύθηκαν. Για τους «κλασικούς λόγους», όπως δήλωσαν οι ίδιοι. Δύο χρόνια μετά ξεκινάει το It Ain’t Over Yet και ακούς τον Nilsson να τσιρίζει! Και πραγματικά ψάχνω να βρω τι έγινε; Τι έγινε το 2016 και διαλύθηκαν, τι γίνεται τώρα, γιατί παίζει τόσο ρόλο ότι άλλαξαν drummer, και πολλά ακόμα. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι με αυτόν τον δίσκο πλησίασαν όσο ποτέ ξανά το Hisingen Blues.
Grayceon – IV (USA) – 91,22
Για αυτό το progressive θα συνεχίσει να με συναρπάζει και να παραμένει ο βασικός μου «στόχος» ακουστικά. Γιατί συνεχώς συναντώ μπάντες που δεν γνωρίζω, που όμως έχουν κάτι πραγματικά δικό τους να δώσουν. Όπως οι Grayceon. Ένα progressive metal με δομή power trio (cello, κιθάρα, drums), με το cello όμως να έχει τον χαρακτήρα του lead. ΟΚ, θα ήθελα να ακούσω και 1-2 κιθαριστικά solos, αλλά όχι ότι αυτό που κάνουν οι Grayceon είναι άσχημο. Αντιθέτως. Είναι φανταστικό, και υποκειμενικά μιλώντας, είναι η αποκάλυψη της χρονιάς (μέχρι την επόμενη). Για τους «τρίχες», πρέπει να επισημάνω το πόσο ταιριάζει το ηχόχρωμα της φωνής της Jackie Perez Gratz με το cello.
Monument – Hellhound (England) – 59,44
Ξεκινάω να ακούσω τον δίσκο. Και αρχίζω να ψάχνομαι. Βλέπω τίτλους Hellhound, Wheels Of Steel, The End, Attila, Straight Through The Heart, Long Live Rock ‘n Roll, Déjà Vu. Και προσπαθώ να μαντέψω ποια από αυτά είναι διασκευές και ποια όχι. Και εκεί έρχομαι αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο πρόβλημα με αυτόν το δίσκο. Από αυτά τα 7, μόνο 2 είναι διασκευές. Τα 2 τελευταία. Βέβαια, από κάποια οπτική γωνία, και τα άλλα διασκευές είναι. Αλλά οι Monument το παρακάνουν. Δηλαδή, τα The Chalice, Death Avenue, Hellhound, Wheels Of Steel, The End και Attila είναι σαν χαμένα τραγούδια των Iron Maiden. Μπορεί να μην αντιγράφουν άμεσα κάποιο riff ή μελωδία, αλλά οι ομοιότητες είναι εκνευριστικά πολλές. Και όσα δεν μοιάζουν με Iron Maiden, θα μοιάζουν με Judas Priest ή κάποιο άλλο NWOBHM συγκρότημα. Και κυρίως, από τα γνωστά. Όταν θα βγάλουν οι Monument έναν δίσκο με NWOBHM ύφος αλλά και την προσωπική τους σφραγίδα, όπως κάνουν κάποια συγκροτήματα στις μέρες μας, τότε να ασχοληθούμε σοβαρά με αυτούς. Αλλιώς, ας μαζευτούν με τους Airbourne και ας κάνουν tribute συναυλίες στους ήρωές τους.
Κάτι τελευταίο: Δεν μπορώ να αποφασίσω αν η βαθμολογία που έβγαλα αφορά τους Monument ή τους Iron Maiden, Judas Priest κλπ.
Orange Goblin – The Wolf Bites Back (England) – 83,73
Το stoner στοιχείο παραμένει σταθερό στον ήχο τους. Αυτό το περίμενα. Αλλά σε αυτόν το δίσκο έχουν ενσωματώσει πολλά στοιχεία από το «κλασικό» heavy metal. Ακούστε το ομότιτλο και παρατηρήστε την πορεία του. Μου φέρνει στο μυαλό νεώτερους Rage (και λόγω χροιάς του Ward). Και έχουν σε αυτόν το δίσκο πολύ πιο έντονο το rock ‘n’ roll στοιχείο που φέρνει στο μυαλό τους Red Fang. Με λίγα λόγια, μπύρες, τσιγάρα και γκάζια. Απλά.
Blackberry Smoke – Find A Light (USA) – 86,39
Τίμιος και χαλαρωτικός southern δίσκος. Προσεγμένος μουσικά και ενορχηστρωτικά. Και φυσικά, όπως περίμενα και ήθελα, το «πνεύμα» των Lynyrd Skynyrd είναι σε πολλά σημεία του δίσκου. Αλλά, πνεύμα. Όχι αντιγραφή ή ύφος. Και γαμημένα τέλεια slide guitar όπου χρησιμοποιείται.
Thy Catafalque – Geometria (Hungary) – 94,35
Ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει από τις αρχές Μαΐου. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσες φορές τον έχω ακούσει σε αυτό το διάστημα, αλλά σίγουρα ξεπερνάνε τις 15. Και προσωπικά βρίσκω πάρα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι κόλλησα τόσο με έναν δίσκο του οποίου τα χαρακτηριστικά δεν τα «έψαχνα», ούτε τα «απέφευγα». Το jazz feeling του εναρκτηρίου Hajnali Csillag, την αλληλεπίδραση κιθάρων, πλήκτρων και σαξοφώνου στο Gote, το γεγονός ότι δεν ξέρω να προφέρω σωστά κανέναν από τους τίτλους και δεν μπορώ να προφέρω σωστά σχεδόν κανένα από τους στίχους. Αλλά ο συνδυασμός rock δομών με jazz και ηλεκτρονικά στοιχεία, τόσο σε σύνθεση όσο και σε ενορχήστρωση και ήχους, με έχει κολλήσει στον τοίχο.
Purest Of Pain – Solipsis (Netherlands) – 56,29
Κατ’ αρχάς, δεν μπόρεσα να καταλάβω το concept του δίσκου. Ούτε σε θεωρητικό επίπεδο (όσο απλό και αν φαίνεται, ο σολιψισμός – αν το γράφω σωστά – είναι τόσο αφηρημένη και αόριστη έννοια που δεν είναι και η πλέον βατή για να την αντιληφθείς), όσο και σε στιχουργικό επίπεδο. Ουσιαστικά μου φάνηκε σαν ένας δίσκος που μιλάει απλά για μία γενικότερη απαισιοδοξία και «μαυρίλα».
Σε μουσικό επίπεδο, εντοπίζω κι εγώ ότι η βάση της μουσικής τους είναι το melodic death metal, αλλά τα πρόσθετα στοιχεία που βάζουν, είναι λίγο άτσαλα τοποθετημένα. Και σε κάποιες περιπτώσεις ξενίζουν. Πάρτε για παράδειγμα το Momentum. Η εισαγωγή φέρνει στο μυαλό κάτι που θα κινηθεί είτε προς alternative μεριά, είτε προς metalcore μεριά. Ο βασικός ρυθμός όμως του τραγουδιού trash-ίζει επικίνδυνα φέρνοντας στο μυαλό old school death metal καταστάσεις. Που όμως, δεν υποστηρίζονται ούτε από την σύνθεση ούτε από τον ήχο. Οπότε; Θα πρέπει να ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο στο μυαλό των μελών. Να καταλήξουν σε έναν δικό τους ήχο μεν, αλλά πλέον αποσαφηνισμένο. Για να καταλάβουμε κι εμείς τι θέλουν να πουν.
Messa – Feast For Water (Italy) – 47,13
Συνθετικά κάτι πάνε να πούνε, αλλά δεν το ολοκληρώνουν. Και δεν το ολοκληρώνουν γιατί όταν πιάνουν το jam σε κάποιο τραγούδι τους (ή και σε 2 συνεχόμενα όπως στα She Knows και Tulsi), χάνεται η μπάλα. Όμως, η παραγωγή που έχει γίνει στη φωνή της Sara είναι άστοχη. Χάνεται λόγω βάθους, χάνονται λέξεις και ακούγεται αταίριαστη σε σχέση με τον όγκο της υπόλοιπης παραγωγής. Αν ήθελαν να ακουστεί απόκοσμη, νομίζω ότι δεν έχει την κατάλληλη χροιά για κάτι τέτοιο. Αν ήθελαν να ακουστεί αιθέρια, νομίζω ότι δεν έχει το απαραίτητο εύρος για κάτι τέτοιο.
At The Gates – To Drink From Night Itself (Sweden) – 86,06
Δεύτερος δίσκος μετά το reunion, αλλά πρώτος χωρίς τον Anders Björler. Όμως, ο καινούριος lead κιθαρίστας (Jonas Stålhammar) δεν συμμετέχει συνθετικά. Οπότε ο δίσκος είναι γραμμένος από τον έτερο Björler και τον Lindberg. Και είναι καλός. Πολύ καλός. Υψηλές ταχύτητες στα περισσότερα τραγούδια, φανταστικά riffs και leads και ο Lindberg σε πάρα πολύ καλές ερμηνείες. Οποιαδήποτε σύγκριση όμως με δίσκο της περιόδου 1992-1995 είναι άστοχη, γιατί ο φετινός δίσκος είναι υπερβολικά φρέσκος. Ας το δούμε σε 5 χρόνια πριν μιλήσουμε για τον επόμενο Χ δίσκο τους.
Lychgate – The Contagion In Nine Steps (England) – 23,99
Δεν έχω κάποια εξειδίκευση στο avant-garde. Έχω ακούσει μερικά πράγματα παραπάνω από αυτά που θα χαρακτηρίζαμε ως «βασικά». Όμως, εδώ λείπει η (όποια) συνοχή θα μπορούσε να υπάρχει. Ακούγεται στα αυτιά μου σαν να μίξαρε κάποιος τυχαία τις ηχογραφήσεις από 2-3 κιθάρες, 1 μπάσο, ένα drummer, 1-2 πληκτράδες και 2-3 τραγουδιστές.
Gazpacho – Soyuz (Norway) – 50,68
Ενώ οι προηγούμενοι 2 δίσκοι ήταν πολύ καλοί, αυτός δεν πέτυχε. Δεν τον περίμενα τόσο βαρετό και μονότονο. Έχω την αίσθηση ότι στις συνθέσεις δόθηκε πολύ περισσότερη βάση στα ηχοτόπια και τις «πλάτες», παρά στην actual σύνθεση.
Age Of Taurus – The Colony Slain (England) – 76,18
Το ντεμπούτο είχε μία πιο μοντέρνα προσέγγιση στο doom metal, με αρκετές λεπτομέρειες να φέρνουν λίγο προς το stoner. Ο δεύτερος δίσκος όμως είναι πιο παραδοσιακά doom metal. Και μάλιστα, epic doom metal. Έτσι, απέφυγαν μία χαρά τη λακούβα του «δεύτερου δίσκου», και δεν έβγαλαν ούτε κάτι ξεψυχισμένο από φόβο, ούτε μία φωτοτυπία από φόβο. Επίσης, θα τους αγαπάω για πάντα για το τελευταίο solo του Beyond The Westward Path. Ειδικά το πρώτο μέρος του που μένει στην χαμηλή ταχύτητα του τραγουδιού πριν το τελικό galloping part.
The Body – I Have Fought Against It, But I Can’t Any Longer (USA) – 33,99
Αν ήταν soundtrack σε κάποια cyberpunk ταινία, ίσως να ευχαριστιόμουν καλύτερα αυτόν τον δίσκο. Στην παρούσα φάση, έχει πολύ περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία από όσα μπορώ να αντέξω εγώ. Και δεν διατηρείται μία κάποια ισορροπία μεταξύ αυτών και των πιο “metal” στοιχείων που θα ήθελα να ακούσω.
Sevendust – All I See Is War (USA) – 64,83
Παραμένουν μία υποτιμημένη μπάντα. Και δεν φταίνε και τόσο αυτοί. Όταν «έσκαγε» το nu-metal, αυτοί έπαιζαν περισσότερο progressive πράγματα. Όταν ο κόσμος κατάλαβε ότι έχουν πολλά κοινά στοιχεία με το nu metal (που σήμαινε ότι θα μπορούσε να απευθυνθούν σε μία μεγαλύτερη και αυξανόμενη αγορά), έφυγαν προς το πιο alternative, που μένουν μέχρι και σήμερα. Και στο σήμερα, από το 2013 και μετά ειδικότερα, έχουν μία πρόσκαιρη εμπορική επιτυχία που εμφανίζεται με κάθε καινούρια κυκλοφορία, και χάνεται λίγο καιρό μετά. Και είναι κρίμα. Γιατί και τα riffs έχουν, και τις φωνητικές γραμμές έχουν, και τα «σωστά» τραγούδια έχουν, και αυτό που θέλουν να κάνουν, κάνουν. Τι λείπει λοιπόν; Το τραγούδι που θα γυρίσει κεφάλια τυχαίων περαστικών, και ένα καλά στημένο marketing plan στην επόμενη κυκλοφορία. Και να φέρουν λίγο πιο πίσω τα φωνητικά στην επόμενη μίξη. Πολύ καλός ο Witherspoon και πολύ μελωδική η φωνή του, αλλά δεν είναι και Tom Englund. Πιο πίσω λοιπόν, να φανούν τα riffs και οι λεπτομέρειες των συνθέσεων λίγο παραπάνω.
Breed – How The Equine Died (Australia) – 80,53
Όταν άκουσα για πρώτη φορά τους Source από τις ΗΠΑ, νόμιζα ότι είχα βρει το υποκατάστατο μέχρι να βγάλουν καινούριο δίσκο οι Tool. Είναι αρκετά κοντά στην νοοτροπία των Tool σε ότι έχει να κάνει με δομές και ενορχηστρώσεις, όπως επίσης και σε θέματα παραγωγής. Και τώρα έπεσα πάνω στους Breed. Οι οποίοι έχουν πετύχει κάτι που δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό. Έχουν βγάλει έναν δίσκο σαν οι Jones, Chancellor και Carey να έγραψαν μερικά τραγούδια με τον Serj Tankian σε στίχους και φωνή. Υπάρχει πιθανότητα σε κάποιους το αποτέλεσμα να φανεί σαν αισχρή αντιγραφή. Αλλά μπορώ να πω ότι δεν είναι. Έχει τεράστιες επιρροές. Στα όρια του tribute, αλλά έχει πρωτότυπες συνθέσεις και φωνητικές γραμμές. Και έχει και χαρακτήρα (ακούστε το You Weren’t Meant To Listen To This Parade).
Maladie – …Of Harm And Salvation… (Germany) – 86,39
Ας προσπαθήσω να περιγράψω. Η βάση είναι το death metal, και πολλά στοιχεία από blackmetal. Όμως, είναι 9 άτομα μέσα στο συγκρότημα (drums, μπάσο, 3 κιθάρες, δύο τραγουδιστές, 1 σαξόφωνο και ένας που παίζει πιάνο, τσέλο και τραγουδάει). Οπότε, όπως είναι εύκολα κατανοητό, υπάρχει και έντονο progressive/jazz στοιχείο. Με έγχορδα και πνευστά, υπάρχει όσο η ροπή προς κλασική μουσική, όσο και η ροπή προς jazz περάσματα. Και φυσικά, με 3 τραγουδιστές που κάνουν τα πάντα (growls, brutal, shrieking vocals, χορωδιακά), προκύπτει και το θεατρικό στοιχείο που δίνει τον χαρακτηρισμό avant-garde στο συγκρότημα. Το ότι οι στίχοι παίζουν μεταξύ 3 γλωσσών (αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά) δίνουν μερικούς έξτρα πόντους στο τελικό αποτέλεσμα.
Subsignal – La Muerta (Germany) – 67,00
Παίζει ο δίσκος, ακούγονται τα τραγούδια, περνάνε χωρίς κάτι το εξαιρετικό να τραβάει την προσοχή μου. Μπορεί να είναι Γερμανοί, αλλά το progressive rock που παίζουν έχει σαφείς βάσεις στην Αγγλία. Μέχρι να φτάσω στο Some Kind Of Drowning. Απλούστατο τραγούδι, ντουέτο μεταξύ Arno Menses και Marjana Semkina. Μία φανταστική μπαλάντα. Τώρα, το ερώτημα που μένει είναι αν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με όλον τον δίσκο (που περνάει ευχάριστα αλλά απαρατήρητος) για 1 τραγούδι.
