Προτελευταίος μήνας της χρονιάς. Ο επόμενος μήνας είναι η χαρά του ψυχαναγκαστικού και του πάσχοντα από “high-fidelity syndrome”. Ο μήνας που βγαίνουν όλες οι λίστες. Και, να δω πως θα καταφέρω να βγάλω τη δική μου λίστα, που δεν έχω προλάβει να ακούσω ακόμα όλους τους δίσκους που ήθελα (έστω) να ακούσω. Και ειδικά τον Νοέμβριο, άκουσα ελάχιστους ολοκληρωμένα. Πολύ λίγους.
Amenra – Mass VI (Belgium)
Φανταστικός δίσκος. Οι εναλλαγές μεταξύ καθαρών και screaming φωνητικών είναι τέλεια τοποθετημένες. Και, αν και δεν είμαι οπαδός τευτονικών ή τέτοιων τέλος πάντων γλωσσών, τα εισαγωγικά σε Βελγικά-Φλαμανδικά-Ολλανδικά ή ότι είναι αυτό, δίνουν extra πόντους στην ατμόσφαιρα. Μπορώ να πω ότι με αυτόν, ξεπέρασαν (επιτέλους) το III. Και πλέον, θεωρήστε τους «σταθερή αξία». Με το πιο αδιάφορο εξώφυλλο της χρονιάς.
Communic – Where Echoes Gather (Norway)
Ενδιαφέρον prog/heavy album. Ουσιαστικά, είναι ένα συγκρότημα που χάνεται από το γεγονός ότι η Νορβηγία έχει πολλά τέτοια συγκροτήματα. Και κάποια από αυτά, έχουν κάνει την κίνησή τους την εμπορική, και έχουν βγει προς τα έξω. Επίσης, παίζει ρόλο και η έλλειψη αυτού του «κάτι» από τις συνθέσεις των Communic, που θα τις εκτοξεύσει.
Marilyn Manson – Heaven Upside Down (USA)
Ο τελευταίος δίσκος του Manson που ασχολήθηκα ενδελεχώς, ήταν το Born Villain (2012). Κρίνοντας λοιπόν μέχρι-και-αυτό-το-δίσκο, έχω να πω το εξής: μήπως μαλάκωσε; Αν ναι, κάνει λίγο μαλακία. Γιατί δίνεις βάση στα επιχειρήματα του «μουσική για εφήβους». Όταν μεγαλώνεις και ωριμάζεις (είτε εντός, είτε εκτός εισαγωγικών), και σου βγαίνει να ρίξεις στροφές, τουμπανιάζεις την παραγωγή για να μην χάσεις όγκο. Και οι πέτρες το ξέρουν το κόλπο. Θα μου πεις τώρα «ο αντισυμβατικός Manson δεν θα έπεφτε ποτέ στη λούπα του….μπούρου μπούρου και μπλα μπλα». Έχει κάνει ΟΛΑ τα άλλα που κάνουν όλοι, και κυρίως την έμφυτη τάση να σοκάρει, και θα κολλήσει σε αυτό; Μαλακίες. Απλώς, έχω την αίσθηση ότι το βγαίνει το «διανοουεμενέ» από μέσα του, και δεν γουστάρω.
Myrkur – Mareridt (USA)
Με εξαίρεση το δεύτερο τραγούδι του δίσκου, όλα τα υπόλοιπα είναι ένα μίγμα «ατμοσφαιρικού» κάτι με dream pop αναφορές. Μόνο το δεύτερο στέκει ως blackmetal τραγούδι, και έχει και blastbeat. Και υπάρχει και το Bornehjem, με το εκνευριστικό effect στη φωνή, που ακούγεται σαν κακιά εκδοχή του Chucky.
Prophets Of Rage – Prophets Of Rage (USA)
Τα τραγούδια έχουν τον «αέρα» των RATM. Όπως το περιμέναμε. Βέβαια, οι «τόνοι» είναι λίγο πεσμένοι, αλλά ΟΚ, θα το αντέξουμε. Και τα φωνητικά των B-Real και Chuck D στα ρεφρέν είναι «ανθεμικά». Βέβαια, δεν μπορώ να καταλάβω την παρουσία του DJ, μιας και τους ίδιους ήχους μπορεί να τους παράγει εδώ και χρόνια στην κιθάρα του ο Morello. Αλλά, στα περισσότερα τραγούδια λείπει αυτό το feeling «σπασίματος» που είχαν στα τραγούδια τους οι RATM. Και φυσικά θα τους συγκρίνω με τους RATM. Είναι πολύ πιο κοντά από ότι οι Audioslave.
Steven Wilson – To The Bone (England)
Ο Wilson έχει δηλώσει ότι η βασική έμπνευση για αυτόν τον δίσκο είναι η progressive pop των Peter Gabriel, Kate Bush και πάει λέγοντας. Και λέει αλήθεια. Μου κάνει εντύπωση βέβαια ότι τα πρώτα τραγούδια που δημοσιεύτηκαν από τον δίσκο ήταν τα «καταθλιπτικά», γιατί είναι μόνο 2-3 σε όλον τον δίσκο. Ο υπόλοιπος δίσκος είναι πολύ πιο up tempo μουσικά, και ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Μία μόνο παρατήρηση: ο δίσκος ήθελε πνευστά. Σε πολλά σημεία που προσεγγίζει Genesis, Toto, E.L.O., έλειπαν τα πνευστά.
Ne Obliviscaris – Urn (Australia)
Σαρωτικός δίσκος. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το πόσο παθιασμένες ακούγονται και οι 6 συνθέσεις του δίσκου. Τέλεια τοποθετημένα τα πάντα μέσα στις συνθέσεις από πλευράς ενορχήστρωσης (και δεν είναι και λίγα), αλλά αυτό το βιολί κλέβει την παράσταση σε πολλά σημεία του δίσκου.
Europe – Walk The Earth (Sweden)
Σωτήριο έτος 2017 και οι Europe δισκογραφούν ακόμα. Και όχι μόνο δισκογραφούν ακόμα, αλλά είναι και καλό το αποτέλεσμα. Και όχι μόνο είναι καλό το αποτέλεσμα, αλλά ΔΕΝ επιβεβαιώθηκε ο χειρότερος μου φόβος. Ένα album «νοσταλγός» των παλιών, καλών, και χρυσών εποχών. Ξέρετε, τότε που το hair/glam/σκατά-στα-μούτρα-τους metal/rock επικρατούσε ΠΑΝΤΟΥ, έβγαιναν δίσκοι ΦΩΤΟΤΥΠΙΕΣ, από συγκροτήματα ΦΩΤΟΤΥΠΙΕΣ που αν τους έβλεπε μπροστά τους ο αρχετυπικός και ανδρόγυνος glam rock ήρωας (για τους φίλους, David Bowie), θα ξέρναγε τα πνευμόνια του. Ευτυχώς οι Europe ΔΕΝ κάνουν αυτό. Αλλά, αντιθέτως, βγάζουν έναν πολύ ενδιαφέροντα δίσκο. Ουσιαστικά τραγούδια, από όλες τις πιθανές ταχύτητες (όχι μόνο μπαλάντες). Και το σημαντικότερο, ώριμες συνθέσεις. Μπράβο τους! Και μπράβο μου γιατί επιβραβεύθηκα για την περιέργειά μου.
