Το μόνο που δεν μπορεί κάποιος να πει για τη δεκαετία που τελείωσε πριν μερικέ μέρες, είναι ότι δεν προσέφερε συγκινήσεις. Ζήσαμε πολλά πράγματα μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο. Ο απολογισμός δεν είναι εύκολη δουλειά, γιατί δεν γίνεται να χωρέσει ένα κείμενο, όποιο κείμενο και αν είναι αυτό, τη σημασία κάποιων γεγονότων. Ακόμα και όταν η επίδρασή τους είναι αρνητική. Υπάρχει ο υποκειμενικός παράγοντας που κάνει το κάθε θέμα ή γεγονός περισσότερο σημαντικό για «εμένα» και λιγότερο για «εσένα». Ο ίδιος παράγοντας μπορεί να χαρακτηρίσει ένα γεγονός ως «θετικό» για εμένα, και αρνητικό για τον δίπλα μου, και πάει λέγοντας.
Αν μείνουμε όμως στα γεγονότα, ήταν μία πολωμένη δεκαετία σε μουσικό επίπεδο. Η έμφυτη τάση που υπάρχει προφανώς στους ανθρώπους να χωρίζονται σε στρατόπεδα, έκανε πολλά μικρά party αυτά τα χρόνια. Από την παραίτηση/απομάκρυνση του Portnoy από τους Dream Theater, την απόλυση των Geoff Tate και Joey Jordison από Queensrÿche και Slipknot αντίστοιχα, στην εμφάνιση συγκροτημάτων όπως οι Ghost, οι Babymetal και οι Greta Van Fleet. Όλα αυτά, και άλλα τόσα, στάθηκαν αφορμές για να στηθούν ατελείωτες συζητήσεις, ουσιαστικές και μη, για το «είναι metal ή όχι», για το «αντιγράφουν ή όχι», και άλλες αντίστοιχες χιλιοειπωμένες συζητήσεις που τρέχουμε σαν χαζοί να κάνουμε ξανά και ξανά. Και μην γελιέστε. Με την επόμενη μικρή αφορμή, πάλι τα ίδια θα κάνουμε.
Όπως ήδη γίνεται για το “τέλος του metalcore”, που παρουσίασε μία πτώση τα τελευταία χρόνια στην ποιότητα. Από την άλλη εμφανίστηκε πολύ το synthwave. Ας όψεται το Stranger Things για αυτό. Και ο Pertubator, που είναι πολύ καλός. Και φυσικά, το γεγονός πως το stoner (ή heavy rock, ή psychedelic rock, ή όπως γουστάρετε πείτε το) έχει τόσους φανατικούς φίλους και άλλους τόσους φανατικούς πολέμιους στην Ελλάδα. By the way, να δώσω μία απάντηση στο “γιατί έχει τόση πέραση στην Ελλάδα”; Γιατί κυρίως βασίζεται σε πεντατονικές κλίμακες, όπως ΟΛΗ η παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας. Κοινώς, ο ήχος μας είναι πολύ οικείος. Και μας ήταν οικείος πριν την “έκρηξη” του είδους.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας αυτής συμπληρώθηκαν περίπου 70 χρόνια για την ύπαρξη της rock μουσικής και περίπου 50 για την ύπαρξη της metal μουσικής, χοντρικά μιλώντας πάντα. Ο χρόνος περνάει και παίρνει μαζί του κόσμο. Chuck Berry, Gary Moore, Dio, Lemmy, Chris Squire, Ginger Baker, Jack Bruce, Jon Lord, David Bowie, Phil Taylor, Jimmy Bain, Keith Emerson, Tom Petty. Μερικοί από τους μουσικούς που έφυγαν κυρίως λόγω ηλικίας.
Μέσα στην ίδια δεκαετία όμως είδαμε και πολλούς μουσικούς να φεύγουν μόνοι τους, δίνοντας τέλος στην ζωή τους. Chris Cornell, Chester Bennington, Dolores O’ Riordan, Jil Janus, Selim Lemouchi. Κάθε φορά η συζήτηση γύρω από τα ψυχολογικά προβλήματα και κυρίως την κατάθλιψη ερχόταν στο προσκήνιο. Ελπίζω μέσα στην επόμενη δεκαετία να έρθει κι άλλες φορές το προσκήνιο, αλλά όχι με αντίστοιχες αφορμές.
Από τη στιγμή που τα είδη της μουσικής που ακούμε μετράνε ήδη μία «ηλικία», είναι φυσιολογικό να δούμε κάποια συγκροτήματα να αποσύρονται από την ενεργό δράση. Και μπορεί τους Scorpions και τους KISS να μην τους παίρνει κανείς σοβαρά πλέον (και δικαίως), δε συμβαίνει το ίδιο με τους Black Sabbath και τους Slayer. Και τα 2 συγκροτήματα έφτιαξαν κάτι που δεν υπήρχε. Νομίζω ότι με αυτή τη φράση και μόνο μπορεί να περιγραφεί το έργο τους και η προσφορά τους. Έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να επαναλαμβάνουμε τη φράση «δεν υπάρχει πλέον παρθενογέννεση στη μουσική». Κάποτε όμως υπήρχε.
Τι μένει λοιπόν μετά από όλα αυτά? Το έργο. Οι δίσκοι και τα τραγούδια. Αυτά θα συνεχίσω να ακούω και σε 5, και σε 10, και σε περισσότερα (δεν ξέρω πόσα) χρόνια. Ακόμα και αν σκεφτώ τους δίσκους που απέρριψα όλα αυτά τα χρόνια, πάλι είναι ένα έργο που «μένει». Απλώς, κάποιους από αυτούς τους δίσκους (αν τους θυμηθώ) θα τους χρησιμοποιώ ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Η παρακάτω λίστα είναι η πιο υποκειμενική που έχω κάνει ποτέ μου (μέχρι την επόμενη). Πέντε δίσκοι από κάθε χρονιά που ξεχώρισα και ακούω ακόμα, γραμμένοι σε αλφαβητική σειρά. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι οι «πιο σημαντικοί» ή αν είναι οι «καλύτεροι». Είναι απλά οι δίσκοι που θα συνεχίσω να ακούω και τα επόμενα χρόνια. Αυτοί που μου έμειναν περισσότερο. Μόνο μία «κλεψιά» έχω κάνει. Από το 2011 έχω διαλέξει 6 δίσκους, και όχι 5. Και του χρόνου.
1000MODS – Super Van Vacation (2011)
AHAB – The Boats Of Glenn Carrig (2015)
AHAB – The Giant (2012)
ASTRAL DOORS – Jerusalem (2011)
AU CHAMP DES MORTS – Dans La Joie (2017)
AVATARIUM – The Girl With The Raven Mask (2015)
BEARDFISH – Mammoth (2011)
BLACK COUNTRY COMMUNION – Black Country (2010)
CYANNA – End Is Near (2010)
DEAFHEAVEN – New Bermuda (2015)
EREB ALTOR – Ulfven (2017)
FLESHGOD APOCALYPSE – King (2016)
GHOST – Opus Eponymous (2011)
GODSPEED YOU! BLACK EMPREROR – Asunder, Sweet And Other Distress (2015)
HARAKIRI FOR THE SKY – Arson (2018)
HORIZON’S END – Skeleton Keys (2019)
ICED EARTH – Dystopia (2011)
ISOLE – Dystopia (2019)
JESS AND THE ANCIENT ONES – Jess And The Ancient Ones (2012)
KARMA TO BURN – Appalachian Incantation (2010)
KATAKLYSM – Of Ghosts And Gods (2015)
KHEMMIS – Desolation (2018)
LEPROUS – Bilateral (2011)
LEPROUS – Pitfalls (2019)
MASTERPLAN – Time To Be King (2010)
MASTODON – Once More ‘Round The Sun (2014)
ME AND THAT MAN – Songs Of Love And Hate (2017)
MOTHER OF MILLIONS – Artifacts (2019)
NE OBLIVISCARIS – Urn (2017)
OCEANS OF SLUMBER – Winter (2016)
OLIVA – Raise The Curtain
PARADISE LOST – Tragic Idol (2012)
PINK FLOYD – The Endless River (2014)
QUEENS OF THE STONE AGE – …like clockwork (2013)
ROTTING CHRIST – Aealo (2010)
ROTTING CHRIST – Kata Ton Daimona Eautou (2013)
RUSH – Clockwork Angels (2012)
SEPTICFLESH – Titan (2014)
SLIPKNOT – .5 – The Gray Chapter (2014)
SPOCK’S BEARD – Noise Floor (2018)
STEVEN WILSON – The Raven That Refused To Sing (2013)
SUNN O))) – Life Metal (2019)
TESTAMENT – Dark Roots Of Earth (2012)
THE HEAVY – Hurt & The Merciless (2016)
THE ORDER OF ISRAFEL – Wisdom (2014)
THOU – Rhea Sylvia EP (2018)
ULVER – ATGCLVLSSCAP (2016)
UNIVERSE217 – Change (2016)
VOIVOD – Target Earth (2013)
WOLVES IN THE THRONE ROOM – Thrice Woven (2017)
YOB – Our Raw Heart (2018)
ΥΓ. Το Blackstar του David Bowie είναι εκτός συναγωνισμού. Και θα μείνει για πάντα εκτός συναγωνισμού. Δεν έχει υπάρξει ξανά καλλιτέχνης που να βγάλει τέτοιο έργο, με τέτοιο συγχρονισμό, και με τέτοια αφορμή. Θα πρέπει από εδώ και στο εξής στην φράση “δίσκος ζωής”, να υπάρχει μία αναφορά σε αυτό τον δίσκο, και τίποτα άλλο.
