Κάτι καλό ψήνονταν στις αρχές των 90’s στη Louisiana, όπως τα ατελείωτα μπάρμπεκιου που στήνουν κάθε Κυριακή τα αμερικανάκια. Ο ανερχόμενος φασαριόζος Phil Anselmo και ο Pepper Keenan που κατέχει το μικρόφωνο και την κιθάρα στους Corrossion of Conformity, ανάμεσα στις νοτιοαμερικάνικες κραιπάλες τους άρχισαν να πλάθουν ιδέες για ένα δικό τους side project, πέρα από τις βασικές τους ασχολίες.
Ο συνθετικός οργασμός στις κύριες μπάντες τους αντανακλούσε σε αυτό το ανεπίσημο project. Χαρακτηριστικό είναι πως την πρώτη μέρα που μαζεύονται να τζαμάρουν, συνθέτουν κιόλας τα Temptation’s Wings, Losing All και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της μπάντας, το Bury Me In Smoke. Το πρώτο demo των Down είναι γεγονός.
Στο μεταξύ η μπάντα έπαιρνε τη βασική της μορφή με την έλευση των Jimmy Bower των EyeHateGod στα τύμπανα και του Kirk Windstein των Crowbar στην κιθάρα και στο μπάσο όπως αποδείχθηκε αργότερα στο στούντιο.
Από το 1990 έως το 1993 αρχίζουν να γράφουν κάποια demos για να κόψουν κίνηση που τα μοιράζουν με old school τρόπο όπως και τη φήμη της κατά-κάποιο-τρόπο μπάντας τους. Εκτός από το αγαπητό tape trading σε συναυλίες, Anselmo και Keenan “ψαρεύουν” τους οπαδούς τους χωρίς φυσικά να τους γνωστοποιούν ότι οι Down είναι οι ίδιοι.
Οι αναμνήσεις από το πρώτο live show τους είναι συγκεχυμένες. Άλλα μέλη λένε πως έχουν ανοίξει για τους Gwar και άλλοι για τη μπάντα του drummer τους, τους EyeHateGod. Σίγουρα είναι στη Νέα Ορλεάνη και στην περίοδο του Mardi Gras, κάτι σαν τη δική μας Τσικνοπέμπτη.
I don’t need none
Το 1993 οι Down αποκτούν και επίσημα δισκογραφικό συμβόλαιο όταν σε ένα από τα party/live που κάνουν στα πάτρια εδάφη τους, παρευρίσκεται ένας τύπος από την Elektra Records και μόλις “οσφραίνεται” ποια είναι τα μέλη, τους υπογράφει χωρίς δεύτερη σκέψη. Μέσα στην υγρασία του καλοκαιριού του 1994 το all star παρεάκι μπαίνει στα ταλαιπωρημένα Ultrasonic Studios της Νέας Ορλεάνης για να ηχογραφήσουν ένα από τα άλμπουμ ορόσημα στο desert – λαϊκιστί stoner – rock. Αυτό είναι το ανυπέρβλητο NOLA που στα τέλη του Σεπτέμβρη είχε επέτειο 25 χρόνων.
Αδικείς κατάφορα αν κρεμάσεις την ταμπέλα του stoner στο NOLA που μπλέκει ήχους από το hardcore, το punk και το doom ως τη grunge μουσική και το southern rock. Είναι οι μουσικές που γουστάρει η λετσαρία που ονομάζονται Down, είναι οι ήχοι με τους οποίους μεγάλωσαν, ή οι ήχοι που γούσταραν να ακούν εκείνο τον καιρό όταν κατέβαζαν τα μπυράκια τους.
Στο παρελθόν ο Pepper Keenan έχει περιγράψει τι ήταν οι Down για αυτούς. «Είναι το συγκρότημα που παίζει τη μουσική που θέλουμε να ακούσουμε ακόμα και αν δεν ήμασταν ποτέ σε αυτήν τη μπάντα».
Ας πούμε για το εναρκτήριο Temptation’s Wings που βαφτίστηκε από ένα στίχο του Ice Monkey των St. Vitus. Στο YouTube θα πετύχεις και video του 1995 με τους Down να παίζουν live το τραγούδι της θρυλικής doom μπάντας. Είναι ένα τόσο δα στιγμιότυπο μιας από τις μόλις 13 συναυλίες που έδωσαν για να προμοτάρουν το NOLA. Μετά από αυτό όλοι τους γύρισαν στις βασικές τους μπάντες.
So lonely, the feeling,
The slipping, the bleeding
Η βλαχιά και οι μυρωδιές της κάθε φτωχογειτονιάς της Louisiana “μοσχομυρίζουν” σε κάθε νότα του “NOLA” που από τον τίτλο κιόλα τιμάει την περιοχή, (New Orleans – NO, Louisiana – LA). Η μπάντα χρησιμοποίησε υλικό από τον John Clarence Laughlin, ένα φωτογράφο που με την κάμερά του έχει “συλλάβει” μια ακόμα πιο σκοτεινή οπτική του Αμερικάνικου Νότου. Οι φωτογραφίες είναι σα να δίνουν όψη στους στίχους που είναι βγαλμένοι από τη ζωή σε αυτά τα προβληματικά και επισφαλή σοκάκια. Ναρκωτικά, ανέχεια, εξαθλίωση, ζωή, θάνατος. Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;
Άλλοτε οργισμένη με έντονες τις ουλές της αγανάκτησης και άλλοτε μπλουζιάρικα παραπονεμένη, η μουσική του απόλυτου 90’s supergroup στο είδος του βασίζεται στα riffs. Τα solos είναι ανύπαρκτα και γιατί άλλωστε να υπάρχουν;
Σε κάθε γωνίτσα του NOLA συναντάς και μια έκπληξη. Το Jail είναι μια από αυτές και μου φέρνει συν τις άλλοις τις αναθυμιάσεις της ατμόσφαιρας που βγάζει η διασκευή των Pantera στο Planet Caravan. Εδώ ο Anselmo μεταμορφώνεται σε ένα crooner της πιο επικίνδυνης πτέρυγας κάθε αμερικάνικης φυλακής.
Το hit-άκι του άλμπουμ με τίτλο Stone The Crow και το μοναδικό από τα τρία singles (σ.σ. τα άλλα δυο είναι τα Temptation’s Wings και Lifer) που εισέβαλλε στα charts, είναι μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη. Το video clip του είναι γυρισμένο, που αλλού, σε ένα bar της Louisiana, είναι ταξιδιάρικο και σε βολτάρει στα πιο όμορφα μέρη του Αμερικάνικου Νότου. Όταν όμως έρχεται η ώρα να γίνει τραχύ, δε σε λυπάται.
Μεγάλος ντόρος για ένα κομμάτι το οποίο γράφτηκε από το τίποτα και στιχουργικά δεν υπονοεί αυτό ακριβώς, τίποτα. «Είναι αυτό που είναι» έρχεται να προσθέσει ο βασικός συνθέτης Phil Anselmo και έχει παραδεχθεί εξ’ αρχής πως οι στίχοι του παίρνουν μεγαλύτερη αξία από τη στιγμή που το κοινό τους τραγουδάει παρότι γράφτηκαν μόνο για να έχει κάτι να τραγουδάει στο studio!
Ο Anselmo στο NOLA έχει ξεπεράσει, ή μάλλον έχει απελευθερώσει τον εαυτό του. Προσωπικά νιώθω πως βγάζει μεγαλύτερο εύρος στη φωνή και εκφραστικότητα στις ερμηνείες του. Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος ήταν και ο μοναδικός που έφαγε κράξιμο από το management διότι «κράτησε καλό υλικό και ιδέες για κάτι άλλο εκτός των Pantera».
When I die bury me in smoke
Το NOLA με το που ξεμύτισε, μπαίνει στα charts, σκαρφαλώνει μέχρι το No 57 και στρογγυλοκάθεται για έξι βδομάδες. Την ακριβή ημέρα που κυκλοφόρησε θα τη θυμάται για πάντα ο Jimmy Bower. Γενεθλίαζε εκείνη την ημέρα ο drummer των Down που έχει να θυμάται δύσκολες αλλά και πολλές ξέγνοιαστες στιγμές κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων.
«Θυμάμαι να αράζουμε στην πισίνα του Anselmo με το σημάδι της πεντάλφας ζωγραφισμένο στον πάτο της, να κάνουμε μπάρμπεκιου και να ακούμε Burzum».
Επίσης κανείς δε μπορεί να ξεχάσει τη μέρα που πλημμύρισε το studio και τη διακοπή ρεύματος όταν ηχογραφούσαν το Bury Me In Smoke. Τυπικές χειμωνιάτικες μέρες στη Νέα Ορλεάνη.
Η ευχή και η κατάρα του NOLA είναι ότι γράφτηκε στις πιο παραγωγικές ημέρες των μελών αυτού του supergroup. Μόνο να προσέξει κάποιος τι έγραψαν οι Pantera ή οι Corrossion of Conformity από το 1990 έως το 1995. Ακόμα και οι EyeHateGod ή οι Crowbar διένυαν την καλύτερή τους εποχή. Έτσι λοιπόν όλα τα μέλη έβαλαν ένα λιθαράκι στο βρώμικο τοίχο του NOLA και προχώρησαν με την καριέρα τους. Τα βασικά τους σχήματα εκείνο τον καιρό έκοβαν σοβαρό κασέρι. Αυτόματα οι Down μετατρέπονται σε ένα τεράστιο what if αν και μόνο αν συνέχιζαν να δισκογραφούν αμέσως μετά το NOLA. Ένα what if που είναι της μοίρας γραφτό να μην απαντηθεί ποτέ.
Γιώργος Γράντης
ΥΓ. Ένας αστικός μύθος από αυτούς που κυκλοφορούν με τη σέσουλα στο χώρο της rock μουσικής, θέλει τον Anselmo την εποχή που οι Down είχαν ακόμα demo, να τα πίνει με τον Chuck Billy σε ένα tour bus. Ο πρώτος βρίσκει ευκαιρία να παίξει λίγο Down στο κασετόφωνο και ο αγαπημένος Ινδιάνος να παθαίνει λαλά με αυτό που άκουγε.
ΥΓ2. Ένα μπέρδεμα έχει να κάνει με τον Todd Strange που φέρεται να έπαιξε το μπάσο στο studio. Τελικά με το πέρασμα του χρόνου ξεκαθαρίστηκε πως ο μπασίστας των Crowbar βοήθησε συνθετικά και σε κάποια live της μπάντας. Το μπάσο στο studio το έπαιξε ο συναγωνιστής του στους Crowbar, Kirk Windstein.
